Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ένα ετεροτοπικό σημείωμα

Έφτασε στα χέρια μου ένα μπουκαλάκι από τη θάλασσα.
Από αυτά με τα κρυμμένα μηνύματα μέσα.
Ωστόσο, ο παραλήπτης ήταν γνωστός, πολύ γνωστός.
Το περίμενα πώς και πώς, χωρίς να ξέρω αν θα φτάσει ποτέ.
Γέλασα από την πολλή χαρά μου, χωρίς να λέει μέσα τίποτα το αστείο.
Συγκρατώ:


Παραμύθια, θα μου πεις, το ξέρω. Αλλά μη νομίζεις, τα ‘χει ανάγκη ο άνθρωπος τα παραμύθια. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τα παραμύθια και τα γέμισαν με τέρατα για να μη γίνουν αυτοί τέρατα. Γιατί η αλήθεια μπορεί να σε κάνει τέρας. Πρέπει να γίνεις τέρας για ν’ αντέξεις την αλήθεια. 
του Χρήστου Οικονόμου 


Η επικοινωνία επετεύχθη για άλλη μια φορά κι έκρυβε όλη την αγάπη που θα μπορούσε να τροφοδοτεί μια τέτοια αλληλογραφία.
Οι ''πικρές αλήθειες" είναι όχι μόνο το μήνυμα, αλλά και αυτές που μας κρατάνε ζωντανούς. 
Ζωντανούς όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και τον ένα για τον άλλο. 
Οι πικρές αλήθειες έγιναν η θάλασσα μας, κι εμείς την κοιτάμε περιμένοντας να φτάσουν τα μηνύματά μας από τη μια άκρη της στην άλλη.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

περί πολιτικής;

  Θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια. Αυτό που το έκανε να ξεχωρίζει είναι τα πολλά, ατέλειωτα τέλη του. Ούτε που μπορώ να μετρήσω τις εκδοχές της ιστορίας ή τους συνδιασμούς που έκανα για να οδηγήσω στο τέλος. Κάπως έτσι, υποθέτω μπορώ να βρω κάποια απάντηση και στα δικά μου ερωτήματα. Τα έθεσα καλύτερα ασυνείδητα και μέσα από ό,τι έργο έχω κάνει μέχρι στιγμής: η ύπαρξη, οι σχέσεις.
   Ποιός μπορεί να βρει έναν αλγόριθμο που να απαντήσει σε λύση αυτών των προβλημάτων;
Αν υπάρχει κάτι, δεν ξέρω αν θα ήθελα να το ξέρω. Επιστημονικά ίσως, ναι. Ψυχαγωγικά, επίσης. Άλλωστε, σε ποιόν δεν αρέσουν οι απλές ιστορίες με χαρούμενα τέλη; Αν και, αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, δεν είναι το χαρούμενο τέλος που μας κάνει να βγαίνουμε από το σινεμά ή από μια περιπέτεια ενός βιβλίου με ικανοποίηση, αλλά μάλλον το τι λάβαμε ως απάντηση στα δικά μας ερωτήματα. Σε άλλα λόγια, οι καθαρές απαντήσεις, καλές ή κακές όταν δε μας αφορούν άμεσα, μοιάζουν κάπως να καθησυχάζουν κάτι μέσα μας, κι αυτό μας αρέσει. Ας φανταστεί κάποιος μάλλον, πόσο έντονα συμβαίνει αυτό σε ακραία δραματικές θέσεις στις οποίες δύσκολα θα βλέπαμε τους εαυτούς μας να βρίσκονται παρά την απόσταση που έχει κανείς από την ίδια την ταύτιση. Είναι η ταύτιση όμως η σωστή λέξη ή η αναγνώριση; 
  Και, τι γίνεται με τα μπερδεμένα, με τα ασαφή έργα; Με τα τέλη που μένουν ανοιχτά; Μας αρέσουν άραγε οι ερωτήσεις ή προτιμάμε τις απαντήσεις στη θέση τους; Πιστεύω ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα -τουλάχιστον, για μένα. Είναι δύσκολο σίγουρα, αλλά σε κάποιους ανθρώπους το εύκολο δεν αρκεί. 
   Για να επανέλθω όμως στο πρώτο ερώτημα, συνειδησιακά, όχι, δεν ξέρω ή μάλλον πλησιάζω σε άρνηση για το αν θα ήθελα να ξέρω εάν όντως υπάρχει μία απάντηση ή λύση στα προβλήματα που μελετώ -άθελά μου-. Κι αυτός ο δισταγμός ή το δίλημμα, καταλαβαίνω πως, είναι μέρος του ίδιου του προβλήματος και άρα και της μη λύσης. Σε όσο πιο απλά και λίγα λόγια, ίσως η λέξη που ψάχνουμε είναι η δύναμη. 
   Το να μην ξέρεις, έχει δυο κοψιές: του άγνωστου και άρα της αδυναμίας ή του άγνωστου και άρα της δύναμης. Το πρώτο είναι πολύ προφανές για να το αναπτύξει κανείς. Το δεύτερο έγκειται όμως, στην πρώτη κιόλας φράση μου και θα συνδεθεί με την ανάμνησή μου. Οι άπειρες δυνατότητες ή οι επιλογές. Το άγνωστο συνδέεται με την υπόθεση, με τις πιθανότητες, με τη μεταβλητή. Θα πει κανείς, χωρίς κάτι στέρεο, χωρίς κάτι σταθερό, δεν μπορεί ίσως να υπάρξει ένα κέντρο το οποίο να θέσει καν τις βάσεις για κάτι ρευστό: "ως προς τι;" Πάντα μιλάμε για μια σχέση, ακριβώς. Αλλά για να σκεφτούμε καλύτερα, αν ούτως ή άλλως μιλάμε ή σκεφτόμαστε από μια θέση - τη δική μας- πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως δεν υπάρχει αυτό, ούτως ή άλλως; Και μόνο η φαντασία κάθε ενδεχόμενου, συγκεκριμενοποιεί το θέμα, παρότι του ανοίγει όλα τα πιθανά σενάρια. 
 Είναι καλό παράδειγμα το παραμύθι που ανέφερα για να κατανοήσει κανείς τη συλλογιστική μου. Γνωρίζουμε τα θεμέλια της ιστορίας, καθώς και κάποιες επιπλέον πληροφορίες, αλλά εμείς καλούμαστε να κάνουμε τη σύνδεση και άρα να οδηγήσουμε αυτή τη διαδρομή προς όποια κατεύθυνση και όποιον προορισμό θέλουμε. Στο γρήγορο και επώδυνο, στο μακρινό και φωτεινό μέλλον; Είναι στο χέρι του κάθε αναγνώστη.
  Έτσι, υποθέτω μπορεί να δει κανείς συμβολικά και κάθε τι στη ζωή ή μάλλον στη ζωή του, για να μην υπερβάλλω. Ντε φάκτο, οι ήρωες πάντα είμαστε εμείς και η οπτική υποκειμενική, άρα καλούμαστε σε μια σειρά αποφάσεων και άρα χάραγμα διαδρομών μέσα στο χρόνο. Οι πράξεις μας, φτιάχνουν το μύθο, κι αυτό είναι που είναι τόσο γοητευτικό και παράλληλα και τόσο φοβερό (με την έννοια και του φόβου και του μεγέθους της εντύπωσης της εμπειρίας).
    Είναι διπλής όψης οι πράξεις μας, πάντα το δίπολο είναι αυτό που έχει η ίδια η δύναμη. Είτε αυτό είναι με τη μορφή της γνώσης ή της εξουσίας, που μάλλον είναι αδερφάκια με την πρώτη έννοια. Διλήμματα που έχει η αυτοκτονία ή ο έρωτας ή ακόμα και πιο μικρά, ασήμαντα σημεία στη ζωή κάποιου. Να ζεις ή να μη ζεις; Να αγαπάς ή να φοβάσαι; Όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο συμπληρωματικά και συγκεχυμένα στο μυαλό μου, παρά αντίθετα.  Αντίστοιχα μπορεί κανείς να δει μια ταινία για παράδειγμα, ως ένα έργο δειλίας ή απίστευτης γενναιότητας ή να περιμένει από κάποιον να φερθεί με εγωισμό ή απόλυτη δοτικότητα. Τι άραγε είναι συνεπές προς τον εαυτό του; Η αλήθεια; Η εμπιστοσύνη; Το μίσος; Ποιό αγαθό ή ποια έννοια, σημαίνει τελικά κάτι χωρίς το αντίθετό του; Είναι παιδικό το σχήμα αλλά καθαρό: πώς υπάρχει το σκοτάδι χωρίς το φως και το φως χωρίς το σκοτάδι; 
   Κάπως έτσι και μόνο έτσι μπορούμε, υποθέτω, να δούμε τον κόσμο γύρω μας. Με όσο πόνο και όσο θάρρος ζητά αυτή η ερμηνευτική στα πάντα. Είναι οι αποφάσεις μέρος της φύσης μας; Είναι τα τέλη και οι απαντήσεις, τόσο κοντά μας όσο νομίζουμε ή όσο θα θέλαμε να είναι; 

Αμφιβάλλω.





για φαντάσου πόση δυστυχία μπορεί να εκφράσει κανείς σε ένα χαμόγελό του
κι εσύ να ξεγελιέσαι για την ευτυχία του


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Dark / Light: will we ever get together in a song



I've lost my perspective 
I've gone off the wall 
Really not sure if I'm needed here at all

Hey, this is my last shot 
I'll always be less that my other selves 
So I feel like I'm competing with someone else 
Who I could never beat in a million years 
I was made to think that we would wind up round here 
Will we ever get together in a song 
Will you ever tell everybody about right and wrong 
Will you let everyone in on the meaning of life and death 
Do you need me or are you waiting for my last breath 
Listen




αυτό το Outro, απ' τα ομορφότερα πράγματα που έχω ακούσει


άλλη μια χρονιά αμυγδαλιές
και θα σπάσει η καρδούλα μου



Αιώνια Λιακάδα, ο μικροθάνατος


η λήθη
ο ύπνος


τα αδερφάκια του θανάτου επί γης




να πέφτεις για ύπνο και να ξεχνάς
να χωρίζεις από κάποιον που αγαπάς
αυτά είναι πένθη

γαμημένη Αιώνια Λιακάδα, όλα τα είπες

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

υπο-σχέσεις

ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα
που υπάρχει πάντα στη ζωή μου σαν μύθος
θα ανοίξει τα χέρια του τρυφερά και πατρικά
θα πέσω μέσα με όση φόρα διέθεσε ποτέ άνθρωπος
θα βυθιστώ στην αγκαλιά του
λες και είναι η πιο βαθιά άβυσσος
δε θα βγω ποτέ
εύχομαι να τελειώσει ο χρόνος
και να μην ξαναρχίσει ποτέ
να μην έχουν συνέχεια τα αισθήματα
ή οι σκέψεις
να μην μετρά ούτε δευτερόλεπτο
να μην κινείται τίποτα
κι εμείς να  μείνουμε εκεί, έτσι
για πάντα
αλλά και τελικά για ποτέ

άλλη μια ετεροτοπία
η αγκαλιά
το καταφύγιο

κάθε φορά που με χαιρετά μου ζητά κάτι:
μη με ξεχνάς
και πώς θα μπορούσα άλλωστε
όταν η σχέση μας είναι η ίδια η υπόσχεση


αναπτύσσοντας δική σου γλώσσα επικοινωνίας
επικοινωνόντας τα πάντα