Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017



  1. Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, 
  2. αυτή είναι όλη η τραγωδία της. 
  3. Χωρίς ομορφιά,
  4.  αγάπη ή κίνδυνο, 
  5. θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Όσο μεγαλώνω, η Μεγάλη Εβδομάδα με συγκινεί όλο και περισσότερο.
Όσοι έχουν διαβάσει και παλαιότερα ιστορίες μου, ξέρουν πως νιώθω πολλά με αφορμή το συμβολισμό που δίνει απλόχερα η θρησκευτική παράδοση. Χωρίς να ταυτίζομαι απόλυτα με το θεολογικό περιεχόμενο και την εφαρμογή του, το βίωμα προκύπτει με έναν τρόπο μάλλον ερμηνευτικό, ρομαντικό και φιλοσοφικό ως προς την ίδια την ύπαρξη. Προσπαθώντας να απαντήσω κι εγώ στον εαυτό μου, γιατί και πώς έχει δημιουργηθεί αυτή η σύνδεση ανακαλύπτω πως είναι τα στοιχεία αυτά της τελετουργίας που χτίζουν τη συγγένεια. Αντίστοιχα, στην αρχαιοελληνική τραγωδία, τα βήματα του μύθου επιτρέπουν να χτιστεί και όλο αυτό που εκφράζεται σε ένα επίπεδο προσωπικό. Κατά καιρούς, έχω βρει σημεία σε έργα που φέρνουν στη μνήμη μου αυτά τα αισθήματα και μου αρέσει πολύ ο διάλογος αυτός. Υποθέτω, ακριβώς επειδή επιτρέπει να αναγνωρίσει κανείς τα μηνύματα που έχουν δοθεί σε ένα πιο συγκεκριμενο πλαίσιο σε κάτι γνώριμο στο σύγχρονο άνθρωπο. Μερικά από αυτά:


Το άδικο της απώλειας, ο πόνος της μνήμης,  τα λάθη, η ανάγκη για επιστροφή, η αποδοχή του τέλους, η ελπίδα για ζωή,   η αναγνώριση του εαυτού και η επώδυνη συνειδητοποίηση της ύπαρξης. 

Υποχρεωμένος να συνοδεύσεις αυτό που σε πονάει πιο πολύ απ' όλα: την απώλεια. 
Μιας ιδέας, ενός ανθρώπου, μιας κατάστασης ή του ίδιου σου του εαυτού.
Εγκλωβισμένος στο να πιστέψεις σε Ανάσταση.
Πράξεις αληθινής αγάπης.





Περιμένοντας τον Επιτάφιο και την Ανάσταση όσο ποτέ.