Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Τα μανταλάκια της Ευτυχίας.

  Mια μέρα που περπατούσαμε μαζί-ήταν μέρα από τις καλές,αυτές που ακόμα ψάχναμε για σπίτι-γυρνάω ξαφνικά και σου λέω εμπιστευτικά.''Ξέρεις γιατί θέλω δικό μου σπίτι;''
  Μου λες με αβεβαιότητα αφού το σκέφτεσαι:''Για να έχεις την ελευθερία σου και το χώρο σου να κάνεις αυτά που θες;''
  ''Για να έχω δικά μου μανταλάκια'',σου λέω εγώ.Δεν αντέδρασες.Απλά κούνησες το κεφάλι σου και χαμογέλασες αμυδρά.
  Πέρασε καιρός,ήρθε και το σπίτι.Μπαίνεις μέσα και σε καταλαβαίνω από τη δυνατή μουσική που έχεις στα ακουστικά σου,τα οποία βγάζεις κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα.Δε σε περίμενα.
  Με βλέπεις μέσα σε μία χάρτινη κούτα(απ'αυτές των μετακομίσεων)να παλεύω με χαρτόνια και ψαλίδια.Τα μαλλιά μου είναι ένας αστείος όγκος τυλιγμένος στο κεφάλι μου, τα μάγουλα μου σε έξαψη από την προσπάθεια, σε κοιτάω απορημένη και χώνομαι στην κούτα λέγοντας σου να μη με βλέπεις έτσι!
  Γελώντας πατάς στα χαρτόνια,μπαίνεις στο χαρτο-χάος μαζί μου και μου αποκαλύπτεις με υπερηφάνεια ένα κοραλλί μανταλάκι που έκρυβες πισω απ΄την πλάτη σου.Μου λες ήρεμα και με το προσωπείο της αδιαφορίας σου:''Το είδα και σε θυμήθηκα.Αυτό είναι για σένα.Καλή αρχή.''
  Σε φιλάω και είμαι ευτυχισμένη(όσο ποτέ;).Χαιρόμαστε και οι δύο σαν μικρά παιδιά...


 Δίπλα στην μπαλκονόπορτα της κουζίνας,υπάρχει ένα μικρό ανορθόδοξο παραθυράκι.Από κει βλέπω το σχοινί της μπουγάδας.Έχω πολλά μανταλάκια.Κάθε φορά που περνώ κοιτάω.Το μόνο που βλέπω είναι το κοραλλί μανταλάκι που μου άφησες.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου