Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

when your tears fall down your face like morning dew

Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου.
Μικρή φοβόμουν και φώναζα το μπαμπά μου να κοιμάται μαζί μου.
Η μαμά μου πάντα τον έδιωχνε και με μάλωνε.Δεν με άφηνε να κοιμάμαι μαζί της ακόμη και αν την παρακαλούσα ότι θα ήταν για μια φορά.Την αδερφή μου την άφηνε.

Ομολογώ πως πέρασαν χρόνια που δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Εφιάλτες,αϋπνίες,σκέψεις,φόβοι και ανησυχίες πάντα υπήρχαν και υπάρχουν.
Αλλά έμαθα μόνη μου.

Από τότε που μένω μόνη μου,εδώ,παρατήρησα πως κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού.Και δε μου φταίει που δεν μπορώ να απλωθώ.
Θα μου πεις,σε συνήθισα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου