Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

ΚΑΦΕ ΜΟΥ.

Μιλάω μαζί σου κάθε μέρα για απειρες ώρες,σε βρίζω,μαλώνουμε,δείχνεις κατανόηση,κανω κι εγώ υπομονή,το κλείνουμε,ξαναμιλάμε.
Και όταν είμαστε μαζί;Με φροντίζεις.Δεν έχεις και μου δίνεις.Με αγαπάς.Είσαι παντα εκεί και είσαι φίλη,μανα,αδερφή,ανθρωπος,παιδί.Τα παντα είσαι.
Είσαι μακριά και πάλι με φροντίζεις.Η αγάπη σου ασύγκριτη και τρομαχτική.Το ενστικτο σου πάντα ζωντανό.Παρά τα μαλώματα και τις κακίες,στο τέλος η μία στηρίζει την άλλη.Γι'αυτό και εσυ είσαι η μόνη που θα μ'ακούσεις και εγώ η μόνη που θα σε καταλάβω.Θα μείνεις ξύπνια μέχρι να είμαι ασφαλής.Μέχρι να νοιώσεις ασφαλής.Και αν σου πω οτι φοβάμαι,δε θα μου το δείξεις.Θα είσαι γενναία και μέσα σου θα πονάς.Και κάθε μέρα μου λείπεις.
Φυσικά και δε σου το δείχνω.Αλλά όσο σε ξέρω με ξέρεις και όσο με ξέρεις σε ξέρω.Αλλωστε τη μερα που εγινες μανα,εγω εγινα κόρη.Εσύ με έκανες και εγώ σε έκανα.Το πόσο σου μοιάζω δεν περιγράφεται.Το πόσο σε αγαπάω δε λέγεται.Σε είδα χθες σε μια φωτογραφία που με κοίταζες από μακρια μετα απο καιρό που είχες να με δεις και συγκινηθηκα.Η αγάπη δεν κρύβεται ποτέ και κυρίως όταν πηγάζει από το βάθος της ψυχής μας.Σε ευχαριστώ και όπως σου είπα και πριν λίγο,καληνύχτα μανούλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου