Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

ΧΡΟΝΙΚΑ.

Παρατήρησα μια ισχυρή διαφορά όσο αφορά το χρόνο σε σχέση με το πως τον αντιμετωπίζουμε ή καλύτερα σε σχέση με το κατα πόσο μας καθορίζει.Για παράδειγμα στο πανεπιστήμιο το κάθε μάθημα διαρκεί τουλάχιστον ένα τρίωρο ενώ στο σχολείο ούτε μία ώρα.Θα μου πεις στο πανεπιστήμιο είναι πιο σύνθετα τα πράγματα που μαθαίνουμε και θέλουν μεγαλύτερη ανάλυση,είναι περισσότερα αυτά που έχουμε να μάθουμε,τα μαθήματα είναι μοιρασμενα με βάση πρόγραμμα εξαμήνου και όχι έτους,οι εξετάσεις και το σύστημα είναι εντελώς διαφορετικά κλπ κλπ.Θα μου πεις επίσης πως στο σχολείο είμαστε μικροί και δεν μπορούμε να αντέξουμε τόση ώρα να ακούμε το ίδιο πράγμα.Και εδώ τίθεται το ερώτημα..Από πού κι ως πού γινόμαστε πιο υπομονετικοί ή καλύτερα από που προκύπρι αυτό το συμπέρασμα;Όταν κάτι είναι πιο σύνθετο η λογική (μου;) λέει πως είναι πιο δύσκολο να το  παρακολουθήσεις για περισσότερη ώρα απ'ότι ένα πιο απλό.Το προσπερνώ και λέω πως ακόμη και όταν βρίσκουμε έναν καθηγητή και συζητάμε κάτι μαζί του θα πάρει ώρες αυτή η συζήτηση,ενώ στο σχολείο οι ανάλογες συζητήσεις δε διαρκούσαν πάνω απο 20 λεπτά.Γενικότερα αυτό που βλέπω είναι πως όσο μεγαλώνουμε τα πράγματα που εχουμε να κάνουμε και όλη μας η ζωή στην τελική περνά σε άλλο χρονικό επίπεδο..πιο χαλαρό και όσο αφορά την ταχύτητα,πιο αργό.Όλα κινούνται πιο αργά και γίνονται πληκτικά.Και είναι (σχεδόν) υποχρεωτικό να συντονιστείς γιατί αλλιώς είσαι εκτός ρυθμού.Όμως,είναι απαραίτητο να είμαστε συγχρονισμένοι;Εγώ βαριέμαι απίστευτα πολύ τους αργούς ανθρώπους και οτιδήποτε σπαταλάει την ώρα μου και με κουράζει.Θέλω να αξιοποιώ το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μου.Είναι μικρή ούτως ή άλλως.Είναι καλό να είναι κάποιος γρήγορος και νευρικός κατά τη γνώμη μου(όχι υπερβολές βέβαια).Δείχνει ζωντάνια.Αυτό συμπεραίνω λοιπόν..Ότι ο χρόνος είναι σχετικός.Όταν είμαστε νέοι έχουμε ορμή και ταχύτητα,όλα είναι σύντομα και γι'αυτό και πιο ισχυρά ίσως.Αυτό όμως μας επιτρέπεται και από τους εξωτερικούς παράγοντες.Έχουμε να ακολουθήσουμε ένα πρόγραμμα με πράγματα που δεν τραβούν σε μάκρος.Τουλάχιστον όχι τόσο όσο αυτά που έχουμε να κάνουμε όταν μεγαλώσουμε.Πράγμα που από μόνο του στερεί τη διάθεση για ενέργεια και οδηγεί σε ραθυμία που με τη σειρά της οδηγεί σε κούραση και θλίψη,πλήξη και όλα τα σχετικά.Ετσι λοιπόν,πέραν της προσωπικής διάθεσης για δημιουργία ή το οτιδήποτε παίζει ρόλο η προβολή και η συστηματοποίηση από τις ρεαλιστικές ανάγκες.Είναι απλό,λογικό αλλά ταυτόχρονα παράλογο και χαοτικό.Μας μαθαίνουν να γερνάμε.Μας αναγκάζουν.Και αυτό λόγω του ότι είναι ένα είδος σύμβασης(κοινωνικής)-από τη στιγμή που η συνήθεια με την επανάληψη γίνεται θεσμός-έχει εδραιωθεί ως φυσικό δεδομένο και μάλιστα-το ακόμη πιο κωμικοτραγικό είναι πως-η χαλαρότητα στην ταχύτητα συνδιάζεται έμμεσα με την ωριμότητα.Χα!Απίστευτο μου φαίνεται.Δηλαδή αυτό που καταλαβαίνω είναι πως η νοοτροπία και ο τρόπος λειτουργίας ενός ανθρώπου,η ωρίμανση και για να το πω επιτέλους η ζωή του καθορίζεται από τη σχετικότητα του χρόνου.Πόσο οξύμωρο!Όχι,όχι,τελείωσε,ο καθένας θα πρέπει να μάθει να φιλτράρει ακόμα και τις φυσικές του λειτουργίες και να βρίσκει λόγο σε αυτές.    (ζητώ κατανόηση για την πρώτη απ'ευθείας διατύπωση)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου