Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Καλέ μου Ανθρωπε...

 Τι κρίμα,ρε παιδί μου,να χάνονται οι άνθρωποι..Κρίμα.(πόσο μισώ αυτή τη λέξη,Θεέ μου)
Το θέμα είναι πως δε βλέπω ανθρώπους γύρω μου-ίσως ελάχιστους(στο χέρι τους μετρώ),αλλά ακόμη και αυτοί σε κάποια σημεία είναι απαίσιοι.Θα μου πεις,η φύση του ανθρώπου είναι αυτή:να μην είναι τέλειος και να κάνει λάθη.Μακάρι να μην αρκεστεί κανεις σε αυτό.Γιατί να αρνηθούμε  τη φύση μας;
  Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που διαθέτει Λόγο(εννοείται πως δεν εννοώ μονο την ομιλία,αλλά και τη λογική)Και αυτό γιατί πολύ απλά δε διαθέτει κανέναν άλλο όπλο.Είναι εντελώς ευάλωτος και ευαίσθητος.Σε δεύτερη φάση είναι και κοινωνικό όν.Δυο μερη,αρα,στην εξίσωση,Αδυναμία και Δύναμη.
  Εντοπίζω το λαθος.Παραδεχόμενοι τις αδυναμίες,κάποιοι δε βλέπουν τη  δυναμη που εχουν και προχωρουν σε μια συμπεριφορα δικαιολογημενη και απαλλαγμένη απο κάθε είδους ευθύνη(κυρίως χρεους στον εαυτο και στην κοινωνια).Αν τώρα κάποιος συνειδητοποιήσει τη δύναμη που έχει και παραβλέψει τις αδυναμίες,τότε προχωρά επίσης σε λάθος συμπεριφορά που καταντά υβριστική και αλαζονική ίσως.Αυτό που βλέπουμε και στις δυο περιπτώσεις παραπάνω,είναι πως καμια από τις δυο αυτές συμπεριφορές δεν είναι αυτό που θα χαρακτηριζε έναν άνθρωπο που ξέρει ποιος ή καλύτερα τι είναι.
  Ο πρώτος,κάνει ό,τι νομίζει και δε σκέφτεται(κυρίως τον εαυτό του-λόγω της βαθύτερης χαμηλής αυτοεκτίμησης,από τη στιγμή που εντοπίζει τα αρνητικά και μένει σε αυτά),λειτουργεί σα ζώο και δικαιολογεί τις πράξεις του,λέγοντας πως"άνθρωπος είναι''.Όμως ξεχνά πως το 'κατάστημα' διαθέτει και αυτή την έρμη τη νοημοσύνη-είτε αυτή είναι συναισθηματική,είτε κοινωνική,είτε απλά μιλάμε για κοινή λογική.Ο άνθρωπος δεν ισούται με την αδυναμία σκέτη.Επομένως δεν μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι άνθρωπος,βασίζοντας το στη μισή αλήθεια της φύσης του.
 Ο άλλος τώρα,κάνει το αντίστροφο ακριβώς.Δηλαδή,βασίζεται στις δυνάμεις του,είναι ασφαλής και θεωρεί πως είναι ανεπτυγμένη η νοημοσύνη του τόσο ωστε να καταφέρνει σπουδαία πράγματα(φυσικά αν όντως το καλλιεργεί,θα οξύνεται η νοημοσύνη του-αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας-)Αυτός δέχεται και αναγνωρίζει το αλλο μισό της φύσης του.Επομένως παραβλέπει πως είναι τρωτός και εξυψώνει τον εαυτό του σε επίπεδο θεϊκό-αφού αδυναμίες δεν έχουν παρα μόνο υπερφυσικά όντα(άλλο μεγαλο θεμα)-.Αναγνωρίζει ίσως μικρολαθάκια,αλλά αυτά του ξέφυγαν και προσπαθεί να τα διορθώσει για να καλύψει την αδυναμία που παρουσιαστηκε.Και αν του πει κάποιος 'δεν μπορούμε να τα κάνουμε και όλα΄,θα απαντήσει πως ''δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δε θέλω''.

 Τί χαζομάρα είναι αυτή,μου λέει κάποιος;Γιατί να μη φανεί η αδυναμία;Και γιατί να φανει;Με λίγα λόγια,γιατί να μην είμαστε αυτό που γεννηθήκαμε για να είμαστε;ΑΝΘΡΩΠΟΙ.Με τα καλά και τα κακά μαζί.Χωρίς υπερβολή.Ούτε παραπάνω,ουτε λιγότερο.Μόνο εγω,το νοιώθω ρε παιδιά;Έχω πρόβλημα μήπως;Τί να πω κι εγώ..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου