Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

1/2.

 Η ζωή με τραβολογάει μπροστά και το αισθάνομαι.Κι εγώ,όχι απλά συμβαδίζω,τρέχω.Παραβγαίνω τη ζωή-και αυτό μου δίνει ζωντάνια και με ελευθερώνει.Όμως δεν το πολυκαταλαβαίνω.Ή δεν δίνω σημασία στο παρόν.Αντίθετα,είμαι αδρανής και γραπώνομαι από το παρελθόν για να μη με εγκαταλείψει.Δένομαι με πράγματα,καταστάσεις,ανθρώπους.(Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες πια.)
 Θα μου πεις,το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και εκεί θα παραμείνει.Δεν αλλάζει.Αυτό όμως δίνει ασφάλεια σε μένα που φοβάμαι,λεω εγώ.Χμμμ..Όντως όμως,δε γίνεται να μη συντονίζομαι με την πραγματικότητα και το τώρα.
 Μάλλον έχω πρόβλημα με τη σχετικότητα του χρόνου.Είναι σχετικότητα εσωτερική και εξωτερική(υποκειμενική-αντικειμενικη αντίστοιχα).ΧΑΟΣ.Και το άλλο πρόβλημα έχει τον τίτλο ''ΑΝΤΙΦΑΣΗ''.Απο τη μια είμαι ορμή,νεύρο,δύναμη,πάθος,ενέργεια και λογική και από την άλλη ηρεμία,συναισθημα,εσωστεφια,σε ενοχική ,αμυντική θέση και πλαστελίνη.Που απο τη μια δε στηρίζεται σε τίποτα και απ'την άλλη δεν μπορεί να αφήσει κάτι από την αγκαλιά της.Ο πάγος και το ηφαίστειο.Διπλωματία αλλά και αυθορμητισμός.Ή απλά ειλικρίνεια;(μμ,ενα κοινό)
 Όλα αυτά μαζεμενα μέσα μου για να με τρελάνουν.Ε,όταν είσαι έτσι μέσα σου αλλά έχεις βρεί την ισορροπια και το μέσο σε αυτά τα απιστευτα αντικρουόμενα άκρα,τί γίνεται;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου