Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

FALL.

Δεν ξέρω αν είναι η απότομη αλλαγή του καιρού, αλλά κάτι δεν πάει καλά. Δύσκολα τα πράγματα.
Φόβοι μοναξιάς και χρόνου παντού. Γαμημένη, δειλή ανθρώπινη ψυχή.
Μόνο για όσα αγαπάμε, γινόμαστε γενναίοι.
Από κει ξεκινάει και ο φόβος.Φόβος για τον πόνο που ξέρεις πως θα νιώσεις.

Δεν ξέρω σε τι και αν έχω εμπιστοσύνη.Ούτε καν σε μένα.
(Πώς να εμπιστευτώ ένα μυαλό,που φοβάται ακόμα και το χρόνο; )
 Και καλά,το να συμβιβαστείς με το χρόνο, είναι το πιο εύκολο. Τί άλλο μπορείς να κάνεις άλλωστε;
Μα,φοβάμαι,γιατί ξέρω πόσο πονάει στη δέηση του.

Κάνουμε τους χαζούς,μπας και δεν καταλάβουμε,μπας και δε νιώσουμε. Να γεμίσουμε με λίγες τρύπες ακόμα, με περισσότερα κενά. Και φοράμε το χαμόγελο του κλόουν μέχρι τα αφτιά και χαρίζουμε την αναισθησία μας σαν ευχή. (Θέμα επιβίωσης, θα μου πεις.).
 Μα ποιός δεν υποφέρει; Και πώς να το καταλάβεις;
 Παιχνίδια τυχερά παίζουμε από τη φύση μας.Δεν ξεχωρίζει αυτός που πονά, από αυτόν που χαίρεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου