Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΤΖΟΧΟΙΡΟΥ.

Είμαι στη Θεσσαλονίκη εδώ και μέρες.Φαί και οικογένεια,ζεστούλα,πολλές ταινίες,ηρεμία,αγαπημένα δικά μου πρόσωπα,παρηγοριά,συμπαθητική μουσική,γλυκιά ατμόσφαιρα.
Λύπη και μελαγχολία παρ'αυτα.Δεν ξερω.Ακόμα.Ησυχα τα πραγματα-ετσι τα διατηρω.Απο φοβο,πιστευω.Απο την αλλη ειμαι ευχαριστημενη ετσι.Οχι ευτυχισμενη,ευχαριστημενη.
Περιμενω κάτι.Προς το παρόν παίζω κρύφτο.

Αγαπώ τα παιδικά παραμύθια τόσο πολύ.
Αγαπώ την οικογενεια μου τοσο πολυ.
Ζητω συγνωμη απο την αδερφή μου τόσο ειλικρινα.
Θέλω να κλάψω τόσο πολυ.
Μου λείπουν τόσα πολλά.

Εύχομαι σε όλους όσο πιο αληθινά γίνεται να βρουν τον εαυτό τους.Και αν δεν τους αρεσει να βρουν το κουραγιο είτε να τ ον αλλαξουν ,είτε να βρουν τη δυναμη να τον αγαπησουν.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.

Αρχή όλων η αναγκη και τέλος ο φόβος.
Τί άλλο θα μπορούσε άλλωστε να είναι ''τέλος'';
Τραγούδι πληγωμένου σκυλιού.
Μνήμες βουβές που έρχονται και ξαναέρχονται.
(Να φύγετε,δε σας θέλω,δεν μπορώ,με πονάτε.)
Σπαραχτική φωνή,γδαρμένος λόγος.
Μα,ποιός ο λόγος;
Ποτέ δεν είχαν σημασία τα γιατί.
Γιατί,πάντα ήταν το ''πώς''.
Κράκ,έσπασα.
Μελαγχολία.
Φυγή.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

SYSTEM OF A DOWN.

όNτως.

Όταν δυσκολευόμαστε με μια απόφαση,πρέπει να το παίζουμε κορώνα γράμματα.
Όχι,προφανώς δε θα μας δώσει τη λύση.
Τη στιγμή που πετάμε το κέρμα στον αέρα όμως ξέρουμε για ποια απάντηση ελπίζουμε.

I DO.

BELIEVE IT OR NOT.

\

ΕΦΥΓΟΝ.

Θα φύγω.
Κουράστηκα.
Δεν είναι σωστά τα πράγματα.
Κάτι είναι λάθος.
Σάπιο.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

ΟΛΟ.


Ἂς μὴ γελιόμαστε ὅμοιέ μου.
Αὔταρκες εἶναι μοναχὰ τὸ μάταιον.

ΓΑΛΑΖΟΑΙΜΑΤΗ.

"Ολομόναχος, ξένος παντάξενος, χάνομαι στις μεγάλες αρτηρίες. Όταν ανάβει το κόκκινο και σταματούν τα' αυτοκίνητα, μού φαίνεται για μια στιγμή πώς παύει εντελώς κάθε θόρυβος. Ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια σα να κυκλοφορούν. Κι όμως βλέπω πώς το πλήθος εξακολουθεί να περπατά, να κουβεντιάζει ή να γελάει."



THE NIGHTMARE BEFORE CHRISTMAS


LAST.

Θέλω να φτιάξω το περίγραμμα σου με το δείκτη του χεριού μου,αλλά και μόνο η σκέψη με έχει ανατριχιάσει.

Ο έρωτας είναι τρομερός και φοβερός.
Σαν να μην έχεις τις αισθήσεις σου ,αλλά παράλληλα να αισθάνεσαι πλήρως κάθε απειροελάχιστη στιγμή και να καταλαβαίνεις τι θα πει ''αισθάνομαι''.
Πόσο μα πόσο ωραίο είναι να νιώθεις γεμάτος;
Χρειάζεται να νιώσεις κενός για το συνειδητοποιήσεις,βέβαια.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

ΡΟΔΙ.


ΦΑΙΔΡΟΣ.

...πᾶσα μὲν ἀνθρώπου ψυχὴ φύσει τεθέαται τὰ ὄντα, ἢ οὐκ ἂν ἦλθεν εἰς τόδε τὸ ζῷον· ἀναμιμνῄσκεσθαι δὲ ἐκ τῶνδε ἐκεῖνα οὐ ῥᾴδιον ἁπάσῃ, οὔτε ὅσαι βραχέως εἶδον τότε τἀκεῖ, οὔθ᾽ αἳ δεῦρο πεσοῦσαι ἐδυστύχησαν, ὥστε ὑπό τινων ὁμιλιῶν ἐπὶ τὸ ἄδικον τραπόμεναι λήθην ὧν τότε εἶδον ἱερῶν ἔχειν. ὀλίγαι δὴ λείπονται αἷς τὸ τῆς μνήμης ἱκανῶς πάρεστιν· αὗται δέ, ὅταν τι τῶν ἐκεῖ ὁμοίωμα ἴδωσιν, ἐκπλήττονται καὶ οὐκέτ᾽ αὑτῶν γίγνονται, ὃ δ᾽ ἔστι τὸ πάθος ἀγνοοῦσι διὰ τὸ μὴ ἱκανῶς διαισθάνεσθαι.
ὁλόκληρα δὲ καὶ ἁπλᾶ καὶ ἀτρεμῆ καὶ εὐδαίμονα φάσματα μυούμενοί τε καὶ ἐποπτεύοντες ἐν αὐγῇ καθαρᾷ, καθαροὶ ὄντες καὶ ἀσήμαντοι τούτου ὃ νῦν δὴ σῶμα περιφέροντες ὀνομάζομεν, ὀστρέου τρόπον δεδεσμευμένοι.
ταῦτα μὲν οὖν μνήμῃ κεχαρίσθω, δι᾽ ἣν πόθῳ τῶν τότε νῦν μακρότερα εἴρηται· ...

ΤΗΕ TOURIST.


Λονδίνο.Ευχαριστώ τους αγαπημένους μου φίλους.(έχει πλάκα που φαίνεται σαν να εννοώ τα κέρινα ομοιόματα)


ΔΕΝ.

Νοσταλγία.Μέλι.Μοναξια.Γκρι.Θλίψη.Κενο.Πάγος.'Αμυνα.Είμαι.Φυγή.Υποσυνείδητο.
Σσσςς..
Δεν ξέρω.
Δε θα αφήσω να συμβεί στα παιδιά μου.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

YOU.

Σκέφτομαι πως οι 'Αλλοι μας έχουν δει να αναπνέουμε.
Μας έχουν δει ζωντανούς να χορεύουμε,να κινούμαστε,να μιλάμε.
Μας έχουν ακούσει.Μας έχουν αγγίξει.
Εχουν πάρει βλέμμα απο μας,αγκαλιά.
Πόσο καλύτερα μας γνωρίζουν...ή ξέρουν έναν άλλο άνθρωπο;



(Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τ-ι-π-ο-τ-α. Είναι τρομαχτικό.)

SHE IS LIKE.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

ΓΡΑΦΙΚΟ.

Έκανα ένα τεστ για το γραφικό μου χαρακτήρα.Εντυπωσιάστηκα.Τα αποτελέσματα:
"Εντονη αίσθηση αυτοσυντήρησης,ευκολία προσαρμογής,μεγάλη πνευματική συνάφεια.
Λογική,αυτοκυριαρχία,ανεξαρτησία. Σωστή κρίση,κλειστός άνθρωπος με έντονες στιγμές αυθορμητισμου. Όμως,κοινωνικό άτομο που θέλει να γίνει αρεστό,ζωήρο πνεύμα,φαντασία,μεθοδικότητα.Αυτοπεποίθηση,αν και δειλία απέναντι στους άλλους.Ίσως τάσεις επιβολής.Ευστροφία,αντοχή,ορμή,ενθουσιασμός,ζωηρό πνεύμα.Το 'άνοιγμα' προς τρίτους,είναι ασταθές.Σκέψη δημιουργική που εστιάζει στα ουσιωδη. Αυτοπροστασία,μαθηματική λογική,δεσποτισμός.Φόβος προς μέλλον.Προσεχτικό άτομο που ενοχλείται όταν πιέζεται να ξεκινήσει κάτι χωρίς να είναι έτοιμος.Άνθρωπος φλύαρος,ντροπαλός.Συγκροτημένη σκέψη και αυτοπειθαρχία ή ανεξαρτησία με τάση μοναχικότητας.''

ΕΚΕΙ.

Φαίνομαι τόσο όμορφη,τώρα που όλοι με κοιτάνε.

Μελαγχολία.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

FIX YOU.

When you try your best, but you don't succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

I promise you I will learn from my mistakes

ΠΟΝΑΩ.

Αγαπώ.Αγαπώ τόσο πολύ που δε φοβάμαι να πεθάνω.
Όμως,όταν αγαπώ όλους τους ανθρώπους,στην ουσία δεν αγαπώ κανέναν.
'Ωρες ώρες θέλω να αγαπήσω,αλλά δεν μπορώ.
Δε νιώθω τίποτα,νομίζω.
Είμαι νεκρή.

THANKSGIVING.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που με αγάπησαν και αυτούς που με άφησαν να τους αγαπήσω.Ευχαριστώ που έχω να θυμάμαι παιδική ηλικία και εφηβική ηλικία.Ευχαριστώ που είχα οικογένεια και μια μικρή αδερφή.Ευχαριστώ που έχω μια μανούλα που θα έδινε παραπάνω από τη ζωή της για μένα.Μακάρι να μπορούσα να ανταποδώσω.Ευχαριστώ για τα ωραία πρωτοχρονιάτικα εορταστικά τραπέζια με τα σόγια,τις εκδρομές,τα δώρα,τις οικογενειακες γκρίνιες,τη ζεστασιά,τα μελομακάρονα και τις βασιλόπιτες που φτιάχναμε με τη γιαγιά μου.Ευχαριστώ που πίστευα πάντα στο καλύτερο και που περίμενα ξύπνια τον Αγιο Βασίλη με μπισκότα και γάλα.Ευχαριστώ όσους με έχουν ακούσει.Ευχαριστώ αυτούς που ήθελαν την παρέα μου.Ευχαριστώ τους φίλους μου και όσους έκατσαν πλάι μου.Ευχαριστώ τους ανθρώπους που ήθελαν να μοιραστούν κάτι μαζί μου-ακόμη και αν αυτό είναι ο πόνος τους.Ευχαριστώ αυτούς που με συγχώρεσαν.Ευχαριστώ αυτούς που με ερωτεύτηκαν.Ευχαριστώ που έχω αναμνήσεις.Ευχαριστώ αυτούς που με σκέφτηκαν,με έψαξαν,με ρώτησαν,με νοιάστηκαν,μου στάθηκαν,μου έδωσαν,μου έμαθαν.Ευχαριστώ για το κάθε τι μικρό που αυτή τη στιγμή έχω γύρω μου.Ευχαριστώ που δεν μπορώ να διαγράψω.Ευχαριστω που μπορώ να ευχαριστώ.
(Είμαι πολύ συγκινημένη.Χωρίς λόγο.Από τη μία,αισθάνομαι μια απιστευτη δύναμη μέσα μου που φωνάζει ''ευγνωμοσύνη'' και από την άλλη κάτι που ουρλιάζει ''κενό''.Με γεμίζει απόλυτα το ότι έχω ζήσει ένα σωρό όμορφα πράγματα και έχω μαζεμένους ανθρώπους,στιγμές και σκέψεις,αισθήματα μέσα μου,αλλά όλα αυτά είναι μνήμες.Τσουφ!Τίποτα.Παρελθόν.Δεν υπάρχουν.Θα μου πεις ''και τί υπάρχει,αν οχι η μνημη;'' -τίποτα.Ανατριχίλα.Εχω μπουρδουκλωθεί πάλι.Είναι όλα και τίποτα.Μακάρι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω.Μακάρι.Μακάρι.Μακάρι.)