Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.

Αρχή όλων η αναγκη και τέλος ο φόβος.
Τί άλλο θα μπορούσε άλλωστε να είναι ''τέλος'';
Τραγούδι πληγωμένου σκυλιού.
Μνήμες βουβές που έρχονται και ξαναέρχονται.
(Να φύγετε,δε σας θέλω,δεν μπορώ,με πονάτε.)
Σπαραχτική φωνή,γδαρμένος λόγος.
Μα,ποιός ο λόγος;
Ποτέ δεν είχαν σημασία τα γιατί.
Γιατί,πάντα ήταν το ''πώς''.
Κράκ,έσπασα.
Μελαγχολία.
Φυγή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου