Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ.




Αγαπημένε μου Αγιε Βασίλη,

Αυτή τη χρονιά νομίζω πως ήμουν πολύ καλό κορίτσι και ελπίζω να με συγχωρέσεις αν στεναχωρησα κάποιους ανθρώπους.Δεν το ήθελα.Όπως όλοι θα ζητήσω κι εγώ κάποια πράγματα που αν μπορείς θα ήθελα πολύ να μου τα φέρεις με τη νέα χρονιά για να έχω ένα καλό ξεκίνημα.




Λεφτά.Για να τα δώσω σε ανθρώπους που ξέρω πως τα χρειάζονται και να μπορέσω να ζησω καλύτερα.
Τύχη.Πάντα χρειάζεται.
Υπομονή.Για τον ίδιο λόγο. 
Εναν καλό υπολογιστή,γιατί δεν έχω.(Αλλα αν μου φέρεις λεφτά θα πάρω μόνη μου)
Ενα μωβ κραγιον,γιατί έχω χασει το προηγουμενο και πολυ με στεναχωρεί. 
Και ξέρεις και τι άλλο αλλά ντρέπομαι να το πω δημόσια.


           ...and world peace.

Με αγάπη,
Ευτυχία

Υ.Γ:Πάντα μου άρεσε όταν ξυπνούσα και έβρισκα δώρα σου κάτω από το κρεβάτι ή το δέντρο,τα τελευταία χρόνια απορώ που δεν εχω βρει και ανησυχώ αν έχεις κάτι μαζί μου.Αν όντως συμβαίνει κάτι θα ήθελα να το ξέρω.Συγνώμη που έφαγα τα μπισκότα και ήπια το γάλα σου όταν ήμουν μικρή,δε θα ξανασυμβεί.
Επίσης,συγνώμη για τον ενικό,απλά αισθάνομαι οικειότητα.

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΔΩΡΟΥ.


Πάντα μου άρεσαν τα δώρα.Σας έχω ξαναπεί στο παρελθόν με αφορμή τα γενέθλιά μου πόσο δε μου αρέσει η ενοχικότητα στο θέμα του να θες να σου κάνουν δώρα οι άλλοι.
Εχω συνδιάσει τα δώρα με τα χριστούγεννα και τα γενέθλια.(Γιατί να είναι μόνο μια φορά το χρόνο;)
Όταν ήμουν μικρή μου έκαναν πολλά δώρα.
Ήταν άλλη η οικονομική κατάσταση τότε,τα παιχνίδια ήταν στην καλύτερη τους φάση,η οικογένειά μου ήταν υπέροχη,όλα παραμυθένια.
Είχα φτιάξει το μεγάλο νεοκλασικό σπίτι playmobil,βιβλία και μινιατούρες από ταινίες της disney,βιντεοκασέτες,view master και άλλα-μα κυρίως κούκλες και ό,τι σχετίζεται με αυτές.
Όταν ήταν η σειρά μου να πάρω δώρα πάντα έψαχνα πολύ και τελικά απογοητευόμουν.
Στο τελος κατέληγα να φτιάχνω κάτι.Ευτυχώς,πιάνουν τα χέρια μου.
Τα τελευταία χρονια, τα δώρα που παίρνω τα μετρώ πολύ παραπάνω και τα εκτιμώ απεριόριστα.
Κάνω κι εγώ δώρα στον εαυτό μου μια στο τόσο.΄Η τουλάχιστον ετσι δικαιολογώ τα ελάχιστα έξοδα μου πέραν των βασικών αναγκών.
Στους δικούς μου ανθρώπους αν δεν έχω βρει κάτι που να πω πως είναι ειδικά για αυτούς φτιάχνω δώρα και τα φτιάχνω με πολλή αγάπη.Χρησιμοποιώ μνήμη,αγάπη και μικροπραγματάκια που μας συνδέουν ή που θα ήθελα να μας συνδέουν.
Πολλά τέτοια δώρα έχω φτιάξει και δεν τα έχω δώσει ποτέ.
Το πιο πρόσφατο ήταν ένα δώρο σε ένα αγόρι.Toυ είχα φτιάξει ένα βιβλίο.
Το δικό του βιβλίο με πράγματα τα οποία θα ήθελα να κάνουμε μαζί,θυμόμουν από αυτόν,πράγματα που είχαμε συζητήσει πολλές φορες και ήξερα πως είχε στο μυαλό του.
Για να μην τα ξεχάσει.Ηταν και χρυσόψαρο,βλέπετε.
Δεν του το έδωσα και μάλλον δε θα του το δώσω ποτέ.
Τουλάχιστον θα τα θυμάμαι εγώ.
Να γιατί τα δώρα είναι μεγάλη υπόθεση.
Από του χρόνου θα αρχίσω να παίρνω έτοιμα.

LIVING THE DREAM.

Για να θυμόμαστε πως πέρασα τις χριστουγεννιάτικες διακοπές.

Παρασκευή βράδυ,Αθήνα.



Live fast die young.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.

Το πονεμένο μου βλέμμα
Δώσ’ μου αυτή τη γεύση
είμαι ένα παιδί που δεν έχει σχέση
κι είμαι σ’ ένα δρόμο
έξω απ’ το ρολόι βλέπω αυτόν το χρόνο.

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

LA VIE EN ROSE.

Μερικές φορές η χαρά σου έρχεται από κει που δεν την περιμένεις.
Ίσως σε περιμένει στην πορτα της πολυκατοικίας όπως αυτό το πανέμορφο κατακόκκινο τριαντάφυλλο με μια γλυκήτατη καρτούλα.

Ευχαριστώ.


ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Κάποιος χτυπάει την πόρτα.Αυτή γυρνάει πλευρό και κουκουλώνεται με το σκέπασμα για να μην ακούει τη φασαρία.Αυτή τη φορά χτυπά και το κουδούνι.Σηκώνεται νευριασμένη και ακουμπώντας στον τοίχο βάζει τη ζακέτα της.Ξεμμαλισμένη απο τον υπνο και με μισό μάτι ανοίγει την πόρτα και βλέπει τρία παιδάκια με κόκκινα σκουφιά και τριγωνάκια στα χέρια.Αυτο δεν το περίμενε."Να τα πούμε;" Κουνάει απλά το κεφάλι χωρίς να βγάζει λέξη.Τα παιδιά αρχίζουν να λένε τα κάλαντα. Ξαφνικά τραγουδάει κι αυτή μαζί τους,δυνατά.Τα παιδιά παγώνουν και κοιτάζονται με αμηχανία μεταξύ τους.Αυτή συνεχίζει να τραγουδάει με όση φωνή έχει,σκύβει και τα αγκαλιάζει με λυγμούς.

Την ακούμε να λέει μια ιστορία από το παρελθόν της που της φαίνεται αστεία καθώς περπατάει με μια κούπα ζεστό τσάι από την κουζίνα στο σαλόνι. Τα τρία παιδιά κάθονται στον καναπέ και εξακολουθουν να κοιτούν με αμηχανία.Το ένα απο τα τρία τσιμπολογάει ένα κομματι κέηκ καρότο με λευκό γλάσο από Φιλαδέλφια.

Φεύγοντας από το σπιτι τα παιδιά αποφασίζουν ομόφωνα να επιστρέψουν στους γονείς τους και πως δεν τους αρέσει να λένε τα κάλαντα τελικά.Αυτή κατευθύνεται στο φούρνο.Εχει πολύ κόσμο.Το ίδιο και σε όλα τα επόμενα μαγαζια που συναντά στο δρόμο της.Η ώρα έχει περάσει,πρέπει να μπει σε κάποιο.Ζητάει ένα κουλουρι.Δεν έχει τέτοια ώρα.Ρωτάει αν έχει τσουρεκάκι."Μόνο μεγάλο τσουρέκι έχει,όχι ατομικό.Είναι γιορτές",της εξηγεί η κοπέλα στο ταμείο με σπαστή προφορά και υποτιμητικό ύφος.''Α,σωστά.Μάλιστα",απαντάει αυτή βγαίνοντας.Στον επομενο φούρνο η συζήτηση επαναλαμβάνεται μόνο που εκεί της εξηγούν πως θα κλείσουν σε λιγο γιατί είναι γιορτές και τέτοια ώρα δε θα βρει τίποτα.Μεχρι να την εξυπηρετήσουν ακούει τις ιστορίες που έχουν να πουν δυο τακτικοί πελάτες με την αντιπαθητική φουρνάρισα.Σκέφτεται πόσο τους βαριέται και πως αυτός είναι λόγος να αγαπήσει τα περιπτερα ή κάποιο μεγάλο σουπερ μάρκετ.Το πήρε απόφαση,δε θα φάει τελικά.

Καθώς επιστρέφει σπίτι της,μιλάει στο τηλέφωνο με τη μητέρα της.Της παραπονιέται πως είναι κουρασμένη γιατί ήταν όλη τη μέρα στον υπολογιστή και της ζητά συγνώμη που δε θα πάει στο οικογενειακό τραπέζι.Της λέει γελώντας πως είναι κατάρα το ότι προσέχει τόσες λεπτομέρεις και αναρωτιέται πως θα ήταν να έβλεπε μια ταινία γεμάτη μικρά λάθη από πλάνο σε πλάνο.Τι ψυχαναγκασμός,Δε θα ήξερε που να πρωτοκοιτάξει.

Στο σπίτι πλέον,μαζεύει ποτήρια και πιάτα από το σαλόνι.Στη διαδρομή της για την κουζίνα κλωτσάει από τη μέση του δρόμου όλα τα έπιπλα.Επιστρέφει και ανοίγει τον προτζέκτορα που είναι συνδεδεμένος με το λαπτοπ της.Είναι ήδη ρυθμισμένος να παίζει ένα βίντεο σε λούπα.Στο βιντεο ημίγυμνα καλλίγραμα σώματα χορεύουν ξέφρενα σε ντίσκο.Το προβάλλει στον τοίχο της.Κλείνει όλα τα φώτα και παίρνει έναν φακό στα χέρια της.Μπαίνει στη μέση του τοίχου και χορεύει.Παράνοια.

Ανοίγει τα φώτα και παίρνει το λαπτοπ στο μπάνιο. Βάζει ένα πλέηλιστ που ξεκινά με ηλεκτρονική μουσική,γίνεται ποπ και μετά ορχηστρική και ατμοσφαιρική.Μπαίνει και κάνει μπάνιο.Της αρεσει να συγκεντρώνεται εκεί μέσα με κλειστή την κουρτίνα και να γεμίζει με υδρατμούς το δωμάτιο.Μόλις βγει,τυλίγεται με την πετσέτα και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη με τους αγκώνες στην εταζιέρα και κοιτάει από πολύ κοντά το πρόσωπο της χωρίς να κουνιέται από τη θέση της.Το πλέηλιστ τελειώνει και αυτή ντύνεται.Λέει από μέσα της φράσεις που καιρό θέλει να πει σε κάποιον και φαντάζεται ένα διάλογό τους.Το κάνει πρόβα πολλές φορές με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.Όταν βρει αυτό που της αρέσει,με το σωστό ύφος το λεει δυνατά.

Μπαίνει στο δωμάτιό της.Κλείνει τα φώτα.Κοιτάει το ταβάνι.Της αρέσει που βλέπει μόνο την αντανάκλαση από το φως που έχει το απέναντι στολισμένο σπίτι.Kάποια στιγμή την παίρνει ο ύπνος.Το σώμα της είναι σε σχήμα μπάλας για να μην κρυώνει.Της πέφτει στο πάτωμα το ένα από τα δύο παπλώματα που τη σκεπάζει,αλλά δεν έχει κουράγιο να το μαζέψει.

Ξυπνάει από τη μουσική που έχουν οι διπλανοί.Είναι ακόμα στην ίδια κουλουριασμένη στάση.
Κάνει ένα ζεστό τσάι με λεμόνι και κάθεται στο γραφείο. 
'Χριστούγεννα",σκέφτεται.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

ΜΝΗΜΟΓΚΡΑΦΙ.

Δυο στιγμές του 2011 που αποχαιρετώ με θλίψη στο 2012.

 
 Με τη φίλη μου τη Μ.που έχω καιρό να μιλήσω.
 Με τη γάτα μου τη Μέλι που δεν είναι πια γάτα μου.

ΤΟ FACEBOOK ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

Πρώτες μέρες χαλάρωσης μετά τα γυρίσματα και με αγκαλιά το αερόθερμο έκατσα να απολαύσω την ησυχία μου.Αύριο είναι παραμονή χριστουγέννων και όλο και κάποιο παιδάκι θα χτυπήσει να πει τα κάλαντα.Δε θα ανοίξω την πόρτα είτε επειδή θα κοιμάμαι/λείπω είτε επειδή θα ντρέπομαι την αμηχανία.Ο κόσμος κάνει σαν τρελός με τα ψώνια και ζηλεύω,πρέπει να πάρω κι εγώ δώρα.Χθες πέρασα καλά,έκανα τις βόλτες μου,ξενύχτησα μετά από καιρό,γκρινιαξα όσο πατάει η γάτα,χόρεψα όμως και γενικά αγαπες και λουλούδια. :)

Σήμερα ζεν λοιπόν,ανοίγω το Facebook .
"Πώς νιώθεις;","Καλησπέρα!Τί γίνεται;", "Πώς είστε;", "Τί συμβαίνει;" ,με ρωτάει το Facebook.
Πόσο με φρικάρει αυτό.
''Ε,τα ίδια",απαντώ εγώ και αναρωτιέμαι αν θέλω να ρωτήσω τα νέα του για να μη φανώ αγενής.
Λες να κρύβεται από πίσω κάποιος διαχειριστής που να θέλει όντως να μάθει αν είμαι καλά;Ζω σε ταινία επιστημονικής φαντασίας;Περίεργα πράγματα.


Μπράβο στο Facebook,τέτοιες χριστουγεννιάτικες μέρες δεν πρέπει κανεις να νιώθει μόνος.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

20/12/2012 σήμερα και απ΄ότι κατάλαβα, κάτι ακούστηκε πως αύριο είναι το τέλος του κόσμου.
Όλα τελευταία τα μαθαίνω ρε παιδια.
Πρέπει να σκεφτώ τι θέλω να κάνω πριν τελειώσουν όλα δηλαδη; 'Η να κάνω απολογισμό για όσα έχω κάνει; Προλαβαίνω να μετανιώσω και να διορθώσω πράγματα; Μου μένει χρόνος να νιώσω ευτυχισμένη που έζησα αρκετά πράγματα; Ήταν αρκετά αυτά που έζησα; Θα ζούσα περισσότερα αν δεν τελείωνε ο κόσμος;
Στο λίγο χρόνο που μας απομένει λοιπόν θα σας μιλήσω ειλικρινά.Εγώ κι εσείς είμαστε.

Εχω ζήσει 20 χρόνια μέσα στα οποία είχα όμορφα παιδικά χρόνια,πολύ καθαρές και έντονες αναμνήσεις από αρκετά μικρή,έπαιζα πιο πολύ μόνη μου παρά με άλλα παιδιά,δεν μπορώ να πω ποτέ πως ήμουν σταθερή με φίλους ή παρέες.Με ενοχλεί αυτό.Αισθάνομαι πολύ μόνη καποιες φορές.Με συγκινεί όταν βλέπω πως δεν είμαι.Εχω νιώσει πλήρης και κατάλαβα πως είναι να μην είσαι μόνος.Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.Ίσως είναι το μόνο πράγμα που θα κυνηγούσα να αλλάξω στη ζωή μου και να επιστρέψω πίσω σε αυτό για να χωθώ μέσα του και να το ξαναζησω.Μου άρεσε πάντα να μου δίνουν σημασία και να αισθάνομαι σημαντική για άλλους ανθρώπους,αλλά πάντα ήμουν ενοχική γι αυτό ενώ το θεωρώ απλό ανθρώπινο αίσθημα.Δεν αισθάνθηκα όμορφη παρά μόνο σε στιγμές.Εχω τασεις φυγης.Φευγω απο σπιτια,πολεις,καταστασεις,ζωές.Αν και στην ουσία μένω σταθερή στο μυαλό μου με τα σκηνικά να αλλάζουν γύρω μου.Δε θέλω να φεύγω απο κάπου,μου λειπουν πραγματα,δενομαι και δεν μπορω να ξεχασω.Αλλα τί άλλο να κάνω;Είμαι φλύαρη και με στεναχωρεί όταν με κατηγορούν γι αυτό.Θέλω να πω πολλά,θέλωνα γράψω πολλά,σκέφτομαι πολλά.Βρίσκω την ισορροπία κάπου ανάμεσα στην οπτική έκφραση και τη λεκτική.Θέλω τουλάχιστον.Πολλά θέλω.Τρέχω για να προλάβω γιατί φοβάμαι το χρόνο.Αλλά δεν πιέζομαι γι αυτό.Πιέζομαι μόνο όταν βλέπω πως δεν ελέγχω πράγματα.Με πιάνει θλίψη και μελαγχολία εύκολα,έτσι είμαι.Αλλά προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη.Και αυτό προσπαθώ να περάσω και στους άλλους.Με ανησυχούν οι άλλοι.Θέλω να τους καταλαβαίνω και να επικοινωνούμε.Είναι η ελάχιστη ανθρώπινη πράξη.Παρατηρώ πολύ τους ανθρώπους και πάντα τους ομορφαίνω μέσα μου.Μιλάω μαζί τους,μαθαίνω.Αυτό το έμαθα από την οικογένεια μου που μου μιλούσαν συνέχεια και άκουγα ιστορίες.Αγαπώ τις ιστορίες.Είμαι ιστορίες.Κι εσείς είστε.Μου έρχονται διαφορετικά πράγματα να σας πω.Για τις μουσικές που άκουγα,για τα όνειρα που έκανα,τους χορούς που έριξα στο δωμάτιό μου,τις περφόρμανς μου,τι έχω κάνει σε σχέση με την τέχνη,τους ανθρώπους που θυμάμαι και θα μου λείψουν τώρα που ο κόσμος θα τελειώσει.Πόσα θέλω να κάνω ακόμα.Ου.Με τρομάζει η σκέψη αυτή έστω και τόσο υποθετική.Είμαι ικανη να αρχισω να παιρνω τηλεφωνα για να αποχαιρετήσω.Δεν ξέρω.Θα ήθελα να αφήσω κάτι πίσω μου.Αλλά αφού θα τελειώσει ο κόσμος ποιός θα το βρεί;Σιγά.Τί θα άφηνα;Χμ.
Ετσι λοιπόν σας αποχαιρετώ κι εγώ.Χαρηκα που μπόρεσα έστω κι έτσι να επικοινωνήσω μαζί σας.Ελπίζω να είστε ευτυχισμένοι με τις ζωές σας και να βλέπετε περισσότερα πράγματα που σας κανουν να χαμογελάτε από αυτά που σας θλίβουν.Παρελθόν είναι,αγαπήστε το.Μπορείτε να το δείτε σαν αφορμή να μιλήσετε σε ανθρώπους σας ή σε αγνώστους (ή σε εμένα.)

Σας αγαπώ,
Το άρτομό σας.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

ΧΟXO.GOSSIP GIRL.

Μετά από καιρό είχα μια ελεύθερη μέρα.
Κοιμήθηκα μέχρι το μεσημέρι και όταν ξύπνησα παρήγγειλα απ'έξω φαγητό.Αυτό δεν το κανω ποτέ γιατί σκέφτομαι πως δεν έχω λεφτά και πως θα παχύνω.Το έκανα λοιπόν.
Ανοιξα και τη σόμπα και ήμουν μέσα στη ζέστη.Εβαλα και είδα τον τελευταίο κύκλο του Gossip Girl.
Τι πίκρα πηρα,δε λεγεται.Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποια στιγμή,κλείνουν οι κύκλοι.Αχ,είμαι εύαίσθητη ψυχή βλέπετε,κάτι τέτοια μικρά με συγκινούν.Αυτή η σειρά(και το sex and the city)ήταν οι κρυφές κοριτσίστικες χαρές μου που κάνουν το ευχάριστο ιντερμέδιο στην βαριά σινεφιλία μου.Νοστάλγησα τις σχολικές μέρες που γυρνούσα το σαββατο απογευμα για να δω επεισόδια.Και τώρα τι θα βλέπω;Σκατά.Θα το ρίξω πάλι στον κινηματογράφο γαμώτο.
Η μέρα μου φάνηκε πως θα αφιερωθει στην εφηβική μου ζωή.Όσο περίμενα να ζεσταθεί το νερο έκανα διάφορα χορευτικά στον καθρέφτη μου και επιτέλους περιποιήθηκα λίγο τον εαυτό μου.Εκανα μπάνιο τραγουδώντας δυνατά και έβαλα πλυντήριο.Βαφτηκα κιόλας,αλλά δε βγήκα.Ηπια ένα τσάι και έκατσα στον υπολογιστή με ενα ροζ λουλουδάτο φόρεμα που είχα να βάλω από τότε που είχα γκόμενο και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν ένα πάρτυ με ποπ.Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια πράγματα που με βάζουν στη διαδικασία να σκέφτομαι ή να θέλω να πάω σε γκρουπ θέραπι.Περιμένω να τελειώσει το στεγνωτήριο εδώ και έναν αιώνα και γράφω κειμενα,περνάω φωτογραφίες και σκέφτομαι πόσο περίεργη μου φαινεται αυτή η μέρα.
Αύριο έχω πάλι πανικό.
Και μετά σου λένε πως οι σειρές από τη ζωή είνα βγαλμένες.Σνιφ.

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΕΝ ΕΣΠΑΣΕ.

Τις προάλλες είχα γράψει για μια ιδέα που είχα να παίζαμε σπασμένο τηλέφωνο στην πλατεία Συντάγματος.Θα σας πω τι έγινε.
Εφυγα μέσα σε πανικό από ένα βουνό στο οποίο ήμουν για γύρισμα,αφού έπρηξα όλο το συνεργείο και έφτασα στην πλατεία.Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με κανέναν αφού το τηλέφωνό μου είχε κλείσει από μπαταρία.Τραγική ειρωνεία.Εν τω μεταξύ συνειδητοποιώ πως παραέχει κόσμο και κάτι συμβαίνει.Κάνω ένα σκανάρισμα όσο αναρωτιέμαι πως θα βρεθώ με όποιον έρθει και με όσους δε με έχουν δει ποτέ από κοντά και βλέπω πως έχει αντιφασιστική διαδήλωση,αρχίζει και μαζευεται κι άλλος κόσμος,έρχονται δημοσιογράφοι,κάμερες,γνωστές φυσιογνωμίες μοιράζουν φυλλάδια,πλανόδιοι τρέχουν,τρελοί μιλάνε μόνοι τους,ευρωπαίοι ακτιβιστές πετάνε αφίσες και πανό κατά των νεοναζί και κοινώς γίνεται της μουρλής.Παράλληλη δράση παιδάκια που χορεύουν σαν να τους έβαλες μπαταρίες στον κώλο, ο Μίκυ Μαους με τη Μίνυ και άλλες μασκοτ βγάζουν φωτογραφίες με περαστικους,καπου εκεί και κάλαντα,δέντρα,αγιος Βασίλης,κορίτσια με γαλάζιες γαλότσες,διαφημιστικές,φασαρία κλπ.
Ηταν το ιδανικό σκηνικό για το σπασμένο τηλέφωνο.Αρχισαν να με βρίσκουν στην τύχη γνωστοί και φίλοι,πιάναμε την κουβέντα,μίλησα και με άσχετο κόσμο αλλά ήταν φυσικά αδυνατο να συντονιστεί κάτι.Μετά ενημερώθηκα πως με έψαχναν κάποιοι,άλλοι δεν ήρθαν,άλλοι θεώρησαν πως είναι βλακώδες αυτό και με κορόδευαν,αλλοι γούσταραν πολύ και άλλα κλασικά.
Εγώ έχω να πω πως χάρηκα τόσο πολύ όταν είδα αυτό το χάος να συμβαίνει που θεώρησα πως δεν υπάρχει πιο γνήσιο σπασμένο τηλέφωνο απο αυτό.Ψυχιατρείο.Τράβηξα διάφορα πλάνα και ίσως τα αξιοποιήσω.
Τελικά αφού παρατήρησα με χαμόγελο ως τα αφτιά όλο αυτό το θέατρο του παραλογου,πήγαμε βόλτα με τη φίλη μου τη Μ.,τραγουδήσαμε το Last Christmas,συζητήσαμε με τη φίλη μας τη Ν. για το οικονομικό μας χάλι,πετύχαμε ελεγκτή στο λεωφορείο και τη γλιτώσαμε (πρεπει να δηλωσω ικανοποιημένη με την ψυχραιμία και την υποκριτική μου σε αυτό το σημείο), κάναμε free hugs σε κάτι παιδάκια στην επιστροφή και φτάσαμε τους διαλόγους μας σε επίπεδα Μπέκετ.
Από όλο αυτό βγαίνει το εξής συμπέρασμα.
1.Η μέρα μας θα είναι πάντα απρόβλεπτη,αλλά μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για αυτό.
2.Είναι υπέροχο πράγμα να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους και να νιώθεις πως σε στηρίζουν.Εστω με μια Free Hug που δεν περιμένεις να πάρεις ή να δώσεις.
3.Θα φτιάξω βίντεο για αυτή τη μέρα για να δείτε τη γιορτινή Αθήνα μας στο μεγαλείο της.Η σύγχυση προσωποποιημένη.
4.Το σπασμένο τηλέφωνο,θα γίνει πριν φύγω στη Γερμανία και ελπίζω να σας δω εκεί.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

 Όλοι προσπερνούν
σταματούν

Ξαφνικά μια ματιά σου
χτυπά
Απραξία βαθιά και βουβή
πέφτει εκεί
σα ρουκέτα στη γη. Πάγιος φωτισμός, υλισμός.
Δεν αντέχω είχες πει
με μια αχνή φωνή

Πιο ψηλά από αυτό
είσαι εσύ που αγαπώ
και όταν ο ήλιος βγαίνει
θα μένω.
Μες στο δρόμο αυτό σαν παιδί περπατώ κι όλα αυτά που μου είπες πιστεύω.


 Τελευταίες μέρες του Δεκεμβρη,σε κινηματογραφικά γυρίσματα,τραγουδώ κ.βήτα και βιώνω το σουρρεαλισμό της κούρασης.Φωτογραφίες της φίλης μου Yama.Με βλέπετε με αυπνία 3 ημερών.Να είμαστε καλά.Να είμαστε μπλε.Να αγαπάμε. Και του χρόνου.

ΦΤΙΑΞΤΕ ΤΟ ΚΕΦΙ ΣΑΣ.

Την τελευταία βδομάδα βάζω αυτό το βίντεο κάθε μέρα μερικές φορές.
Μου φτιάχνει το κέφι όσο δε φαντάζεστε.
Δοκιμάστε το.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Η μαμά μου αναρωτιέται για ποιο γαμημένο λόγο είναι υποχρεωμένα τα μαγαζιά να είναι κλειστά τις Κυριακές.Αναρωτιέται για ποιανού το καλό δεν δουλεύει αυτή τη μέρα;
Για τους ευσεβείς χριστιανούς και σε σεβασμό της εκκλησίας;
Για τους καημένους τους υπαλλήλους που υπερασπίζονται την Κυριακή τους σαν εργασιακό δικαίωμα ενώ πλέον παρακαλούν στην ουσία να δουλέψουν έστω για μία ώρα τη βδομάδα -αφού λεφτά δεν έχουμε για τίποτα;
Για τις πολυεθνικές-που λειτουργούν σε βάρος των καταστημάτων αυτών με το οκ της κυβέρνησης;

Εχω πολλά να απαντήσω.
Θα αρκεστώ στο ότι η Κυριακή είναι για τους ερωτευμένους και για τις ευτυχισμένες οικογένειες.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (2012).




Η μεγάλη κινηματογραφική μας οικογένεια έξω από το -για τον τελευταίο ένα μήνα- σπίτι μας.
Πέραν της κούρασης που φαίνεται (σχεδόν) σε όλους μας,νομίζω πως παίρνετε μια γερή γεύση για το τι έρχεται στις οθόνες σας στο μέλλον.
Stay tuned.



Κούραση,αγάπη και φιλμ.
Καλή ανάμνηση για τέλος 2012.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΕΞ.


Eιναι κάποιες στιγμές που συνειδητοποιείς πως οι κύκλοι στη ζωή σου επαναλαμβάνονται.Και βρίσκεις τα ίδια πράγματα μπροστά σου.Τη μια ξέρεις πως να τα χειριστείς, τα αποφεύγεις ,συγκρούεσαι μαζί τους τυχαία ή πέφτεις με φόρα επάνω τους.
Αυτό που έχω μάθει εγώ είναι πως πρέπει να μάθεις να θυμάσαι και να αντιλαμβάνεσαι.
Μόνο αυτό.(Ίσως και να αισθάνεσαι)
Ποτέ μην είσαι έξυπνος.Ίσα ίσα.Κάνε το βλάκα.Γινε χαζός και απλοικός για τους άλλους.Αφησε τους τη χαρά ή μην τους κάνεις το κακό να τους δυσκολέψεις.Ακου.Ακου τον κάθε μαλάκα να σου λέει αυτά που ξέρεις και να επιμένει για το δικό του.Δείξε εμπιστοσύνη και ανοίξου και μάθε από το να πληγώνεσαι και να παθαίνεις.Λούσου την ευθύνη.Δεν υπάρχει πιο κρύο ντους από αυτήν.Μετά παγώνει το μέσα σου,δε νιώθεις.
Βέβαια,σε συμβουλεύω:Γίνε νεκρός.Μάθε να μην αισθάνεσαι τίποτα για τους άλλους.Μην τους υπολογίζεις,γίνει αγενής.Κοίτα πως θα κάνεις τη δουλειά σου αναίμακτα.Όλοι έτσι έκαναν.
Πού τώρα κι εσύ να προσπαθείς για κάτι καλύτερο;

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ.

Για όποιον δεν το έμαθε, είχα μια ιδέα.
Θέλω να παίξουμε σπασμένο τηλέφωνο.
Όλοι μαζί.
Παίζει όποιος θέλει.Οι κανόνες είναι απλοί.
Ψιθυρίζεις στο αυτί του διπλανού σου αυτό που άκουσες να σου λέει στο άλλο σου αυτί ο άλλος διπλανός σου.Στόχος είναι να φτάσει η λέξη στον τελευταίο όπως ξεκίνησε από τον πρώτο,αλλά στην πορεία κανείς δεν ξέρει αν κάποιος θα σπάσει το τηλέφωνο ή πόσες φορές αυτό θα σπάσει.
  Ξεκίνησε από την ιδέα μου να το φιλμάρω σαν μονόπλανο με διάφορες παράλληλες δράσεις και μετά κατέληξε σε ενδιαφέρουσα ιδέα για να δούμε πως θα μπορούσε να λειτουργήσει και σαν πείραμα με τον κόσμο που απλά θα τύχει να περνάει από κει.
Παιχνίδι είναι! 
Αν είστε μέσα, ελάτε.Είναι πολύ πιθανό να μη γίνει τίποτα,αλλά φανταστείτε τι πλάκα θα 'χει να μαζευτούμε πολλοί.Ελπίζω ο καιρός να μας βοηθήσει.
Και μόνο η σκεψη πως θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε μια λέξη στο διπλανό μας ή πως μας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουμε ένα μήνυμα είναι φανταστική.
Ποιά λέξη θα έβγαινε από όλους μας στο τέλος;

Ραντεβού στην πλατεία Συντάγματος στις 15:00 το μεσημέρι, το Σάββατο 15/12/2012.

 http://www.facebook.com/events/481417318575070/?ref=ts&fref=ts

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

12.12.12

Τελευταία φορά που έχουμε τόσο τέλεια ημερομηνία.
Ουοάου.
Εχω συγκλονιστεί.

3 ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΑ ΔΑΚΡΥΑ.

Σειρά μου.
Eχω κακή διάθεση.Μπορώ να γκρινιάξω για τα πάντα.Και όλοι θα μου το επιβεβαιώσουν.Δε θέλω να το κάνω.Γιατί δεν έχει νόημα.Σας γράφω ακριβως επειδή πολλές φορές νιώθω σε τέτοιο αδιέξοδο.Δεν μπορώ να νιώσω ευτυχισμένη με τίποτα,δε νιώθω πλήρης και θέλω να τα βαλω με οτιδηποτε ισχυρίζεται πως έχει πληρότητα και ευτυχία.
Ξαφνικά παγώνω.Δεν έχει νόημα να το κάνω αυτό.Γιατί να τα βάλω με κάποιον ή κάτι επειδή εγώ δε νοιώθω καλά;Θα μου λύσει κάποιο πρόβλημα;Ίσα ίσα που θαυμάζω αυτή την κατάσταση.Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να είμαι έτσι.Σίγουρα με την αρνητική σκέψη δε θα το πετύχω.Ίσως πρέπει να πάρω την απόστασή μου και να βλέπω τα πράγματα όπως θα ηθελα να είναι ή να προσπαθήσω να τα κάνω έτσι μέχρι να μπορέσω να βελτιώσω τη σκέψη μου και μετά να βρω τη δύναμη να νιώσω ευτυχία.Είναι δύσκολο πράγμα και γι'αυτό είμαι περίεργη όταν βλέπω άλλους να το κάνουν,θέλω να βρω το μυστικό τους.Φαντάστηκα δυο μεγαλες κυρίες στο λεωφορειο να συζητούν.Η μια είπε κυνικά πως έχει δει και ακούσει τόσα πολλά που μπορεί πλέον να δώσει  στην άλλη τη συνταγή της αγάπης.
Σοκαριστηκα.Μήπως είναι τόσο απλό;
Μήπως είναι όλα μια συνταγή και πρεπει να βρω τα υλικά;
Κοιμήθηκα με αυτη τη σκέψη.

Κάποτε όλα τελειώνουν και τα βλέπουμε μόνο στον ύπνο μας.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΜΑΦΑΛΝΤΑ.

"Κάνε το ένα,κάνε τ'άλλο,έλα εδώ,κάτσε,σήκω,σώπα..!"
Εσείς οι μεγάλοι είστε όλοι ίδιοι!
Αισθάνεστε ανώτεροι γιατί είστε ΜΕΓΑΛΟΙ.
Κι αυτό επειδή πιστεύετε πως γίνατε μεγάλοι με την αξία σας,ε;
Μήπως όμως γίνατε επειδή απλώς ψηλώσε το σώμα σας,εεε;
Μήπως όμως μεγαλώσατε επειδή δεν είχατε άλλη επιλογή; Εεε;
Σίγουρα έτσι είναι.
Φτωχοί μου.
Πόσο σας λυπάμαι.

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ.


Αυτό ήταν.Πάω να πεθάνω όσο προλαβαίνω.
Το χιούμορ μου έφυγε.(τ5γο9λιθ,κξυμες45ς2(&*^βμ ξ>υδκΓΥ)
Κοπανάω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο.
Ωχου,κατάρα.
Αύριο παραδίδω σενάριο και δεν έχω ΙΔΕΑ τι θέλω να κάνω.
Ενα εκατομμύριο ιδέες,24 ώρες,ένα μυαλό.
Αν με ακούει κανεις εκεί έξω,βοηθεια.

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.


Το προβατάκι με το οποίο κοιμάμαι,παρεξηγημένο που δεν άρχισα να μετρώ αυτό και την παρέα του για να καταφέρω να νυστάξω,έστησε τη webcam και με εκδικείται βγάζοντας με φωτογραφία.Μπεεε,επιτέλους ύπνος.

POP IS DEAD.

Όταν βλέπω κάποιο εμπορικό ποπ βίντεο,χαζεύω εντελώς.
Χαίρομαι,θέλω να χορέψω,νιώθω ανάλαφρη λες και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στον κόσμο και η ζωή είναι ένα αμερικάνικο όνειρο.Αναρωτιέμαι, αν όντως θα μπορούσα να είμαι κι εγώ σαν κάποια από αυτες τις κοπέλες που βλέπω σε αυτά τα κλιπς.Μου φαίνεται πως θα ημουν πολύ ευτυχισμένη τότε.Η απόσταση μου φαίνεται έτη φωτός μακριά.Σοκαριστικό.
Δεν ξέρω πως περνάει την ημέρα της η Μπρίτνευ,για παράδειγμα,αλλά υποθέτω πως είναι διαφορετική από τη δική μου.Απορώ.Τί μπορεί να κάνει όλη της τη μέρα;
Σίγουρα όχι να σκέφτεται τι θα έκανα εγώ στη δική μου μέρα.Χμ.
Είμαι πολύ περίεργη να καταλάβω τις κοινωνικές επιλογές.Συνθήκη ή προσωπικότητα;
Με βλέπω στον καθρέφτη.Είμαι 20 χρονών.
Ώρες ώρες πολύ θα ήθελα να μπορώ στην ηλικία αυτή να ζω όσο ανάλαφρα νομίζω πως ζουν οι κοπέλες των κλιπ με τα σέξι μοδάτα τους ρούχα,τους μονίμως καυλωμένους χορούς,τα μαλλιά κομμωτηρίου,τα σώματα γυμναστηρίου,το μακιγιάζ και τα χαμόγελα καρφιτσωμένα στα αφτιά.Θα ήθελα να περπατάω σε slow motion και να γοητεύω ακόμα και τις κολώνες της ΔΕΗ όταν στρίβω το κεφάλι μου.

Μετά ξυπνάω,πηγαίνω στον καθρεφτη,γυρνάω σε slow motion, με κοιτάω και γελάω.
Μπα,λέω να με αγαπήσω κι έτσι.Ετσι έχει περισσότερη πλάκα.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

JE NE VEUX PAS TRAVAILLER(ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ).


Aκούω Pink Martini και αναρωτιέμαι αν θελω να κόψω τα μαλλιά μου καρέ.Χοροπηδάω σαν το κατσίκι στην ωραία μου κουζίνα
.
Να τι συμβαίνει όταν έχω να πλύνω τα πιάτα.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ.

Δεκέμβρης 2008.
Ημουν στη Θεσσαλονίκη.
Ήμουν 16 χρονών,στην ηλικία του Αλέξη.
Θυμάμαι πως εκείνη τη μέρα ήμουν στο σαλόνι με τη μαμά μου και την αδερφή μου και δεν είχαμε πάρει χαμπάρι όλη μέρα τι είχε συμβεί.Ανοίξαμε την τηλεόραση και μετά κατευθείαν θυμάμαι πως ανοίξαμε τα παράθυρα για να ακούσουμε τι φασαρία γινόταν στη ΔΕΘ.Κλείσαμε απότομα από παντού γιατί πνιγόμασταν στα χημικά.Κολλήσαμε μανιακά στην τηλεόραση και ακούγαμε τις παραφιλολογίες για το τι έγινε και φυσικά για τα πλιάτσικα στα μεγάλα καταστήματα.Κούγιες και το τσίρκο της αρκούδας.
Την επόμενη μέρα είχα σχολείο.Θυμάμαι πως είχαμε παγώσει όλοι.Συζητούσαμε με τους καθηγηυές μας εκείνη τη μέρα αντί να κάνουμε μάθημα.Δε θυμάμαι αν τελικά έγινε κατάληψη,αλλά σίγουρα είχα κατέβει σε μια πορεία.Ειρηνική τη λες.Φοβόμουν πολύ εκείνες τις μέρες.Σε κάθε βήμα μύριζες καμμένο,δάκρυζες και πνιγόσουν.Όλα ήταν σπασμένα και βανδαλισμένα.Επικρατούσε το χάος το ίδιο.Γυμνή Ελλάδα.Τη μία μερα γκρεμίζονταν,την άλλη χτίζονταν.Θυμάμαι που τότε διάβαζα Schooligans και μιλούσα λίγο με κόσμο από την πρωτεύουσα.Κάποιοι το είδαν σαν επανάσταση,κάποιοι είδαν τον εαυτό τους στη θέση του Αλέξη,κάποιοι είχαν καύλες της ηλικίας.Ακουγα όλο τον κόσμο να παίρνει θέση και μιλούσα με συμμαθητές μου ή τους άκουγα να παθιάζονται με ωριμότητα και απορούσα.
Πώς ξέρουν τί έγινε;
Αυτή ήταν πάντα η απορία μου και δεν τολμούσα καν να τη σκεφτώ.
Μετά από δυο χρόνια που μετακόμισα στα Εξαρχεια,δεν είχα ιδέα τι συμβαίνει σε αυτό το μέρος.Όταν ζεις σε άλλη πόλη και ενημερώνεσαι από τηλεόραση(εχω δυομυσι χρόνια αποχής),δεν φαντάζεστε πόσο λάθος εικόνα έχεις για τον κόσμο.Φοβόμουν.Έκανα μια βόλτα και πέρασα από Μεσολογγίου και Τζαβέλλα.Από τότε έχει πάρει το όνομα του Γρηγορόπουλου.
Τότε κατάλαβα.
Και γι'αυτό και τώρα σας τα λέω αυτά.Μιλάω πολλές φορές με κόσμο και με ρωτάνε πως δε φοβάμαι να μένω στα Εξάρχεια και με κοιτάνε λες και κάνω άθλο ή παίρνω πρέζα.Πώς συνδέονται αυτά τα δυο μη με ρωτήσετε,βγάλτε τα συμπεράσματά σας.Πραγματικά πιστεύω πως οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει και ίσως να μην τους νοιάζει να μάθουν κιόλας.
Ίσως είναι μια αφορμή για να παθιαστούν με κάτι και να ξεσπάσουν.Πάλι καλά.
Μια δολοφονία παιδιού είναι καλή αφορμή για αγώνα στην ελευθερία νομίζω.
Ακόμα και για αυτούς που λένε πως δεν ασχολούνται με "τα πολιτικά" (το οποίο το βρίσκω παράλογο,ανεπίτρεπτο,εξοργιστικό και κωμικοτραγικό ταυτόχρονα)
Από τότε έχω πάει σε αρκετές κινητοποιήσεις και έχω φάει κι εγώ τα χημικά μου.
Ίσως γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω που πάει όλο αυτό και διαφωνώ ριζικά με κάποιες πρακτικά αφηρημένες έννοιες όπως αυτή του κράτους.Από την άλλη,4 χρόνια έχουν περάσει και αναρωτιέμαι για ποιον αγώνα και ποια ελευθερία μιλάμε.Ίσως, δεν έχουμε καταλάβει πάλι και μιλάμε για διαφορετικά πράγματα μεταξύ μας.
Βαβέλ,οχι Ελλάδα.
Μου κάνει εντύπωση να σκέφτομαι πως είμαι συνομήλικη του Αλέξη.
Θα ήταν 20 χρονών σήμερα.Πώς θα ζούσε;Θα πήγαινε στα Εξάρχεια;Θα κάναμε παρέα;Μήπως θα είχε φύγει από την Αθήνα; Ποιός ξέρει.

Χρυσόψαρα είμαστε.
Tα παλούκια τα φάγαμε.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΒΥΣΣΙΝΙ ΦΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟΥ.

Κάναμε ρεπεράζ σήμερα και είδαμε κάτι τρομερούς χώρους
Μακαρι να βγουν και όμορφες ταινίες.
Την προσπάθειά μου την κάνω πάντως να ξέρετε.Εχω ήδη στο μυαλό μου μπόλικες ιδέες,αλλά και πίεση για να τις υλοποιήσω.
Ακολουθεί συνειρμός.
Από μικρή πάντα μάζευα διάφορα που μου έκαναν εντύπωση-ειδικά ξεραμένα λουλουδάκια εβγαζα πάντα από τις τσέπες μου γιατί τα μάζευα και τα ξεχνούσα εκεί.
Ανακάλυψα κάτι μικρά βυσσινί μπιρμπιλάκια σήμερα στο δρόμο που είχαν πέσει από ένα δέντρο.
Τι φυτό να είναι αυτό άραγε; Το μάζεψα για να σας το δείξω κάπως και να μου πείτε τη γνώμη σας.
Περπατώ συνέχεια απο Μεταξουργείο και Κεραμεικό τον τελευταίο καιρό,χαζεύω στην Ομόνοια,έχει παντού φώτα-είναι τρομερό-και ανακαλύπτω ρομαντισμό σε κάθε γωνία.
Μου κάνει εντύπωση που είμαι μακριά από αυτή την κατάσταση.
Το έλεγα και σε ένα φίλο χθες.Πώς αλλάζουν οι καταστάσεις!
Το παρατηρώ συγκεκριμένα στο θέμα του ύπνου.Η μοναξιά στον ύπνο είναι τρομερή.Ειδικά όταν τη συνηθίζεις.Ακόμα δεν μπορώ να απλωθώ στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι σαν μπαλίτσα-ίσως είναι και το κρύο.Αλλά πλέον δε ζητάω αγκαλιές και χουχουλιάσματα.Δεν ξέρω γιατί.
Μου λείπουν όλα αυτά.Πολύ μου λείπουν.
Μου φαίνονται μακρινά γαμώτο.Πως αλλάζουν όλα.
Πολλές φορές συνειδητοποιείς αυτή την αλλαγή στα πρόσωπα.
Πρώτο ενικό,πρώτο πληθυντικό.Εμεις κι εγώ.
Εσύ;
Είδα πως δημοσίευσαν στη Lifo το ερωτικό κείμενο μου.
Κοίτα να δεις ρομαντισμό που έχω ώρες ώρες.
Δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω.
Μαλλον θα πέσω για ύπνο και δε θα χρειαστεί να αποφασίσω.Τί πρωτότυπο.
Όπως κάθε βράδυ.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΗΔΗ.

Κοίτα να δεις.Εχουμε Δεκέμβριο.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.Από τώρα;
Περπατάω και βλέπω παντού φωτάκια,στολισμούς,βιαστικό κόσμο με κασκόλ,τα κάστανα στους δρόμους.Στο μάρκετ πλέον παίζει χριστουγεννιάτικη μουσική και έχει παντού πράγματα για το ρεβεγιόν.Ο κόσμος ψωνίζει γαλοπούλες,δαμάσκηνα,κεηκ,ζύμες, κρασιά,περίεργα τυριά και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά του.Εχουν τη διάθεση να ψωνίσουν και ειδικά αυτές τις μέρες αυτό γινεται με πανικό,αλλά πολλοί αφήνουν πράγματα στο ταμείο,αφού δεν τους φτάνουν τα χρήματα.
Αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ αν είχα χρήματα.Θα στολίσω φέτος;Θα γιορτάσω Χριστούγεννα;
Συνήθως μελαγχολώ παραπάνω αυτή την εποχή,αλλά φέτος δεν πρόλαβα ούτε να το συνειδητοποιήσω.Δεν έχω χρόνο.
Εδώ,πέρασε ο Νοέμβριος και δεν έπεσα σε κατάθλιψη ή δε σηκώθηκα να φύγω.Πρωτοφανές.
Σκεφτόμουν το βράδυ χθες πως αυτή η χρονιά για μένα είναι περισσότερο μεταβατική μάλλον.
Καλές είναι και οι αλλαγές,μην είμαι αχάριστη.Αρκεί να έχουν μέτρο και στόχο.Τον τελευταίο καιρό,νιώθω πως μεγάλωσα απότομα,σαν να γέρασα.Και είμαι μόνο 20 χρονών.
Παλιά κάναμε πλούσια τραπέζια στο σπίτι,μαζευόταν όλη η οικογένεια.Ήταν μεγάλη και ωραία τότε.Στολίζαμε τα πάντα,ήμασταν όλοι δεμένοι και χαρούμενοι.Υπήρχε αγάπη παντού.
Παίρναμε δώρα,τρώγαμε και ακούγαμε εορταστικά τραγούδια,βλέπαμε όλοι μαζί τα πυροτεχνηματα,ευχόμασταν ο ένας στον άλλο.Μετά αυτό κατέρρευσε.Θες τα λεφτά,θες οι άνθρωποι,θες η αγάπη...Κάτι χάθηκε.Τα τελευταία χρόνια,όσοι μείναμε τρώμε μεταξύ μας κάτι στα γρήγορα,ευχόμαστε και το διαλύουμε.Εχω πάντα το διλημμα του να πάω ή όχι στη Θεσσαλονίκη.
Ευτυχώς που φέτος δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΦΛΟΥ.

Σήμερα η μέρα ήταν άκρως κινηματογραφική και θέλω να μοιραστώ την απέραντη χαρά μου.
Είδαμε το βουβό ταινιάκι ενός λεπτού που τράβηξα την περασμένη βδομάδα,το οποίο ήταν μεν χαοτικό και θα πρέπει να περάσει από ξεκαθάρισμα για να σας το δείξω,αλλά το αγάπησα και χαμογελούσα σαν χαζή όταν κάποιοι σημαντικοί κινηματογραφιστές μου είπαν πως έχω"ωραία ματιά".
(και δεν εννοούν το λάγνο βλέμμα μου). 
Επειτα βρήκα δυο ηθοποιούς,τους οποίους επέλεξα χθες μεσα από καστ-όπου γέμισα αισιοδοξία βλέποντας φρέσκα άρτομα με τα οποία θα ήθελα να συνεργαστώ.
Περάσαμε μαζί πόσες ώρες της μέρας όπου αν και όλοι κουρασμένοι αναλύσαμε με άπειρους τρόπους το σενάριό μου,κάναμε αυτοσχεδιασμούς,μιλήσαμε,βγήκαμε.
Μέσα μου γεννήθηκαν τρομερά πράγματα απ'όλο αυτό.
Τους αγαπώ τους ηθοποιούς,είναι τρυφερά πλάσματα. 
Κάναμε και το γύρισμά μας.Αντιξοότατες συνθήκες.Βροχή,δρόμος,νύχτα,κούραση.Υπέροχα.
Τους αγαπώ ήδη.
Σας αγαπώ,με κάνατε χαρούμενη.
Μπόρεσα να δω τις ιδέες μου να υπάρχουν και να βιώνονται μέσα από άλλους ανθρώπους, όμορφους,νεους και έξυπνους και αυτό δεν μπορώ να σας εξηγήσω πόσο ανατριχιαστικό είναι.
Ίσως η ταινία να μη βγει τοσο σπουδαία όσο το αίσθημα και η εμπειρία.
Σίγουρα πάντως θα μας μείνει η μνήμη.
Αλλωστε αυτό είμαστε και χωρίς αυτό δεν υπάρχουμε.Με κάτι τέτοιες στιγμές θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε το χρόνο.Μόνο μέσα από τους άλλους παύουμε να φοβόμαστε.Γιατί μέσα από αυτούς γεννιόμαστε και σε αυτούς δίνουμε ζωή.Κι αν αυτό δεν είναι πράξη αγάπης,πείτε μου τι ειναι.

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ.

Σκέψου να θες να πας ένα ταξίδι σε ένα μέρος.Πας.Και είναι ωραίο.
Και πες ότι έχεις και λεφτά για να μείνεις όσο γουστάρεις.
Και μένεις δυο χρόνια,γιατί έτσι σου αρέσει.Τέλεια.
Μια μέρα που εισαι εξω σε σταματάει κάποιος και σου λέει "αδεια παραμονής".
"Τί άδεια" του λες εσυ , που δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να σου δώσουν άδεια για να μείνεις σε ένα μέρος του πλανήτη.

Μόλις συνειδητοποίησα σε τι σκατοπλανήτη ζω.
Που δεν έχει καταλάβει ακόμα πως είμαστε όλοι μετανάστες,στο χώρο και στο χρόνο.
Που νομίζει πως μπορεί να αγοράσει από τα τέσσερα στοιχεία μέχρι και τους ανθρώπους τους ίδιους.
Μια πολιτική αποτυχημένη σάτιρα ζούμε.
Σκατά στα μούτρα μας.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

ΡΟΖ ΜΝΗΜΗ.

Κάνω μοντάζ για ένα βουβό ταινιάκι που ελπίζω να είναι έτοιμο μέχρι Παρασκευή.
Φωτάκια,πόλη,ἀνθρωποι και Αθήνα μου σ'αγαπάω να σου λέω.
Το πρωί άνοιξα το σκληρό μου δίσκο για να περάσω αρχεία και ανακάλυψα παλιές φωτογραφίες.
Πλάνταξα στο κλάμα.
Η έκπληξη της ημέρας.
Τρομερή λύτρωση.


 "Πως πέρασε ο καιρός οι μυρωδιές των μύρτων στον αέρα αλλάζει μια εποχή
κι ένα αεροπλάνο μες στ΄ αστέρια τα φύκια στην ακτή, σαν καλοκαίρι εδώ τελειώνει κι ένα μικρό τζιτζίκι μες στα μάτια μου παγώνει.
Οι σκέψεις πως περνούν σαν άσπροι τοίχοι ασβεστωμένοι είν΄ η εποχή αυτή
γλυκιά και τόσο λυπημένη. Τώρα, τώρα τα χέρια μου ζητάνε αγάπη, δουλειά και μέλι.
Τώρα, τώρα για μια βαθιά βουτιά πέφτω στα νερά.
Αααχα...Αααχα..."

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

ΤIMΕFUCK.

Αχ,τις τελευταίες μέρες είμαι πολύ κουρασμένη.
Κινηματογράφος,σπίτι,κινηματογράφος,σπίτι.
Κοιμάμαι στο μπράτσο του καναπέ,αγωνιώ για το πότε θα τελειώσει ένα πλυντήριο για να πέσω για ύπνο,χάνω συναυλίες και προβολές που θέλω να πάω, τα νεύρα μου κλατάρουν, με τους φίλους μου λέω που και που καμιά κουβεντα, θυμάμαι άτομα που αγαπώ και συγκινούμαι που μου λείπουν και αναρωτιέμαι πόσο εύκολο είναι να αλλάζει η ζωή μας.
  Από τότε που γύρισα από το καλοκαίρι μου φέτος,δεν έχω καταλάβει πως άλλαξαν όλα.Μια οι Νύχτες Πρεμιέρας, τα γενέθλιά μου(20!), νέος κόσμος, μεγάλες αλλαγές στο σπίτι,η νέα σχολή κινηματογράφου που πηγαίνω,ταινίες και γυρίσματα, τα γκομενικά μου που έχουν αλλάξει, οι παρέες που δε βλέπω και οι νέες που απέκτησα, η προετοιμασία για Βερολίνο.Ντουφ!
Πόσες αλλαγές,πόσο γρήγορα πια.
Θυμάμαι πριν 2 χρόνια που πρωτοήρθα πόσο διαφορετικά ήταν όλα ή όταν άρχισα να σας γράφω.
Κάθεσαι και τα παρατηρείς κάποιες στιγμές και δεν ξέρεις αν θες να γελάσεις ή να κλάψεις.
Είναι γεγονός.Η ζωή μου τρέχει κατοστάρι και θα έπρεπε να κάνω κωλοτούμπες για αυτό.
Κατά τ'αλλα,μου λείπουν πράγματα και θα θελα να κάνω κάποιες παύσεις-οχι απλά για να πάρω ανάσες,αλλά για να απολαύσω κιόλας κάποιες σιωπές/εικόνες.Κάποια στιγμή ίσως ηρεμήσουν όλα.

Μην είμαι αχάριστη.Απλά ρε γαμώτο,ειλικρινά,είναι μερικές στιγμές όπως αυτή τώρα που γυρνάω κουρασμένη σπίτι και θέλω να χουχουλιάσω και αισθάνομαι μόνη.Εχω ανάγκη να νιώσω πως υπάρχουν άνθρωποι που με σκέφτονται και πως νοιάζονται για μένα που περνάω τα λούκια μόνη μου και πως οι άνθρωποι που σκέφτομαι δε με έχουν ξεχάσει,αλλά έστω υποσυνείδητα με έχουν στη μνήμη τους.Ανθρώπινα.Δε με νοιάζει η αναγνώριση και η δημοφιλία και όλα αυτά τα σκατά που εύκολα μπορώ να βρίσκω μόνη μου.

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένη με το τίποτα ρε.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΣΑΝ ΣΟΥΠΑ.

Σήμερα περπάτησα μιάμιση ώρα μέσα σε δυνατή βροχή.
Δεν το έκανα ακριβώς συνειδητά,απλά προχωρούσα.Πήγαινα και πήγαινα.
Μετά από λίγο έσερνα το βήμα μου-αν και δε φαινόταν-αφού οι μπότες μου,το μάλλινο κασκόλ και το μπουφάν μου είχαν γίνει πολύ βαριά.
Για να βλέπω,έπρεπε να απομακρύνω το νερό από τα μάτια μου συχνά πυκνά-πράγμα που με κούραζε-και έκανε τους γύρω περαστικούς να με κοιτάνε διπλά για να καταλάβουν αν κλαίω.
Οι περισσότεροι με κοιτούσαν περίεργα που είχα γίνει παπί,κάποιοι μου μίλησαν κιόλας.Τους καθησύχαζα ευγενικά και συνέχιζα το δρόμο μου ρουφώντας τη μύτη και σπρώχνοντας τα μουσκεμένα μου μαλλιά μακριά από το πρόσωπο.Δεν άκουγα.
Στο τέλος ήταν εκνευριστικό πια,είχα αηδιάσει με την κατάσταση,τη θερμοκρασία,την υγρασία παντού,την καριόλα την Αθήνα,βαρέθηκα να σκέφτομαι,προσπαθούσα να αφαιρεθώ ή έστω να αντέξω μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου και να μην καταρρεύσω.
Πνίξιμο αυτή η αίσθηση.
Γύρισα σπίτι μετά από πολλές ώρες και μου ετοίμασα έναν ιδανικό ύπνο.(Πω,τι ευτυχία.)
Θυμήθηκα ένα μικρό αγόρι.Και το γλαστράκι του.
Αγωνιζόμαστε να κρύψουμε το πιο όμορφο και απλό αίσθημα του ανθρώπου.

Αυτό θυμήθηκα και έκλεισα τα μάτια μου.

SWEET DREAMS.

Όταν τρόμαζα από εφιάλτη, μου έδιναν νερό και ζαχαρίτσα για να ξανακοιμηθώ.
Να λοιπόν γιατί τώρα ονειρεύομαι έναν γλυκό του κουταλιού.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.

Θέλω να σας ρωτήσω κάτι χαζό.
Εχετε ποτέ εσείς αυτές τις στιγμές με τις περίεργες ανασφάλειες που προσπαθείτε να τις αντιμετωπίσετε με χαριτωμένους τρόπους για να περνάει η ώρα;
Τι εννοώ "χαριτωμένους τρόπους",θα μου πείτε.
Από μικρή όποτε με απασχολούσε κάτι για καιρό και δεν έλεγε να πάρει μια απάντηση, σκεφτόμουν "αν γίνει αυτό,σημαίνει το τάδε".
Για παράδειγμα: "Αν μου στείλει μήνυμα στα επόμενα πέντε λεπτά σημαίνει πως με αγαπάει"
"Αν βρω σημάδι ζωής από το τάδε άτομο,σημαίνει πως με σκέφτεται" "Αν καταφέρω να μην ανοιγοκλείσω τα μάτια μου για τόση ώρα,θα με περιμένει σημαντικό μέηλ" 
"Αν αυτό το παιδάκι πατήσει τα σκατά παραδίπλα, θα πάρω τηλέφωνο εκεί" "Αν μου πιάσει την κουβέντα ο τάδε καθηγητής όταν περάσω από δίπλα του,θα μου βάλει από τόσο μέχρι τόσο" "Αν όταν ανοίξω τα μάτια μου βρίσκεται ακόμα το σύννεφο σε αυτή τη θέση,σημαίνει πως θα γίνει αυτό" "Αν τελειώσει την εφημερίδα του αυτός που κάθεται απέναντί μου στο μετρό,σημαίνει πως θα γίνει κάτι πολύ ενδιαφέρον σήμερα" "Αν καταφέρω να κρατηθώ για να μην κατουρηθώ,θα γίνω διάσημη"
 "Αν γυρίσω και τον πιάσω να με κοιτάει,θα τον παντρευτώ στα επόμενα 10 χρόνια","Αν με ξανακοιτάξει και χαμογελάσει,θα τον παντρευτώ στα επόμενα 5 κιόλας." 
"Αν βρω το μωβ κραγιόν μου μέχρι την Παρασκευή,υπάρχει Θεός" και άλλα τέτοια.

  Κάποια από αυτά είναι απλά αστεία για να περάσει η ώρα και να ασχοληθείς με κάτι, κάποια είναι κίνητρα για να κάνεις κάτι,κάποια είναι πλήρως παράλογα.Κάποιες φορές,κοροιδεύεις και τον εαυτό σου στα αποτελέσματα."Ελα μωρέ,μπορεί να μην κοιτούσαν τα πόδια του προς το μέρος μου,αλλά κοιτούσαν πιο πριν και άρα δε μετράει",σκέφτεσαι και μετά απογοητευμένος αλλα σε κρίση ηθικής παραδέχεσαι πως δεν είναι σωστό να κλέβεις και θα βάλεις καινούργιο τσάλεντζ.
  Μου φαίνεται περίεργα αστείο και θλιβερό ταυτόχρονα.Είναι από αυτά που με κάνουν και ντρέπομαι όταν τα σκέφτομαι και απορώ που το γράφω τώρα.Εχω βιώσει απίστευτες στιγμές χαράς και ροδομαγουλιάσματος βλέποντας για παράδειγμα μια αναπάντητη στο όριο των 2,5 λεπτών που είχα δώσει για να συμβεί ή συνειδητοποιώντας πως η λάμπα που άναψε τελικά ενώ είχε χαλάσει μου έδωσε σημάδι πως "ναι,έκανα το σωστό" και άλλες τέτοιες παπαριές.
Τρομερή λύτρωση."Ορίστε,ακόμα και ΑΥΤΟ συνέβη",λες και για μια στιγμή ανακουφίζεσαι,επιβεβαιώνεσαι και δε νιώθεις μόνος.
Την αμέσως επόμενη στιγμή,το χαμόγελο παγώνει και σκέφτεσαι τι χαριτωμένος βλάκας σε απόγνωση μπορει να είσαι.

Ο ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΙ.

Αγαπώ τους σκαντζόχοιρους.(το 'χω ξαναπεί εδώ άλλωστε )
Μια μέρα μιλώντας με ένα φίλο στο τηλέφωνο, μου είπε πως διαβάζει Schopenhauer και μου ανέφερε διάφορες σκέψεις του.(Μπορώ να πω πως ταυτιζόταν μαζί του και όχι άδικα.Του πάει αρκετά και χωρίς να προσπαθεί για αυτό.)
Ξαφνικά έπαθα το σοκ της ζωής μου.Ανατρίχιασα.
Οι σκαντζόχοιροι, για να μην κρυώνουν το χειμώνα, βάζουν τα αγκάθια τους ανάμεσα στα αγκάθια των άλλων σκαντζόχοιρων.Αλλά εάν πλησιάσουν περισσότερο απ'ότι πρέπει, τρυπιούνται.Αυτή είναι λοιπόν και η σωστή απόσταση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Τόσο κοντά ώστε να θερμαίνουν ο ένας τον άλλο, αλλά και τόσο μακριά ώστε να μην πληγώνονται.
Δεν θυμάμαι εάν το έπλασα εγώ τόσο παραμυθένιο στο μυαλό μου ή αν ήταν ακριβώς αυτό που έλεγε.Ίσως αυτό χρειαζόμουν να ακούσω.
Από τοτε δεν το έχω βρει να το διαβάσω,αλλά δεν ηθελα να ψάξω κιόλας.
Μου άρεσε αυτή η σκέψη.Στην τελική αγάπησα τους σκαντζόχοιρους και εντυπωσιάστηκα τόσο που το χρησιμοποιώ σαν μότο στη δική μου ζωή για να κατανοώ κάποια πράγματα και σαν συμβουλή σε άλλους ανθρώπους.
Το γράφω λοιπόν και σε εσάς και ελπιζω να σας συγκινήσει όσο εμένα.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

SOMETHING MISSING.

Πέφτω για ύπνο κουρασμένη.
Ξέρετε,αρτομα,μερικές φορές είναι απλά μια αγκαλιά αυτό που δεν παραδέχεστε πως ζητάτε και αυτό που θα σας έκανε ευτυχισμένα.
Πόσο αντέχουμε να περιμένουμε;
Για πόσο αντέχεται η αυθυποβολή;
Τί ξέρουμε άραγε για αυτούς που αγαπάμε;
Είμαστε ειλικρινείς μαζί τους ή φοβόμαστε;

Αν με διαβάζεις,αγαπημένε,κάνε ένα μαγικό παρακαλώ.

Don't get any big ideas
They're not gonna happen
You paint yourself white
And fill up with noise
But there'll be something missing
Now that you've found it, it's gone
Now that you feel it, you don't

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ.

Σήμερα που περπατούσα στο δρόμο,ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που ένιωσα μοναξιά.
Συνήθως απολαμβάνω τις βόλτες που κάνω μόνη μου,με την ταχύτητά μου και την άνεση να παρατηρώ ό,τι θέλω,να σταματώ όπου θέλω,να κυνηγάω τις μυρωδιές που μου αρέσουν και να σκέφτομαι χωρίς να χρειάζεται να μιλώ.Αυτή τη φορά λοιπόν,από τη στιγμή που κατεβηκα στην Ακαδημίας αρχισα να νιώθω περίεργα.Σαν να μου έλειπε κάποιος.
Το μυαλό μου πήγε συγκεκριμένα σε ένα άτομο.''Ελα ρε'',σκέφτηκα. Δεν μπορούσα να το ελέγξω.
Ήμουν στο μετρό και έκανα λίγο χώρο δίπλα μου και σκεφτόμουν να καθόταν εκεί,να μου μιλούσε.Πόσο θα γελούσα τότε!
Στο δρόμο,θα είχα πολύ πιο ορεξάτο βήμα και θα χαμογελούσα ως τα αφτιά.
Κούνησα τα δάχτυλά μου και έπαιξα λίγο με τον αέρα-σας έχω ξαναπεί πως το κάνω αυτό κάτι τέτοιες στιγμές,αλλά ντρέπομαι αν φαίνεται- και φαντάστηκα πως ήταν ένα χέρι εκεί.
Πόσο θα το ήθελα.Τι ανάγκη το είχα.Ζεστό και όμορφο.Δε θα μπορούσα να το αφήσω.
Σε όλο το δρόμο μέχρι τώρα,φανταζόμουν σκηνές ευτυχίας.

Αυθυποβολή.Αυθυποβολή.Αυθυποβολή.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΕΛΑΣ.

Είναι τέσσερις το μεσημέρι και φεύγω από τη σχολή με κέφι και περπατώ προς το σπίτι.
Η καλύτερη ώρα.Σήμερα είμαι καταγοητευμένη από τη ζωή.
Ακόμα και το στυλ των γυναικών της Φιλοσοφικής με κάνει και γελάω από συμπάθεια.Μαζεμένο μαλλί,μακιγιάζ-και καλά ανύπαρκτο(σας καταλαβαμεε)-στην εντέλεια,κοριτσίστικα κλασικά μπιχλιμπίδια,ροζ φόρμα από κάτω,κάτι ζουζουνιάρικο από πάνω και κάποια τσάντα φίρμα.Αχ,μωρέ.
Περνώ από φοιτητικές εστίες-σημείο που μπορώ να παρατηρώ με καρδούλες στα μάτια για ώρες.Χαμογελώ.
Σκέφτομαι πράγματα που με κάνουν και νιώθω άβολα ή αστεία πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι ή κάποιον που μου αρέσει και δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω.Είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ πως όποιος με βλέπει με περνάει για βλαμμένη.
Ο ήλιος μου καίει το πρόσωπο.Πού βρέθηκε αυτός τώρα;Γυρνάω και τον κοιτάω καθώς προσπερνώ την Εθνική Πινακοθήκη.Το σώμα προχωράει,το κεφάλι προφίλ δεν ξεκολλάει από τον ήλιο.Γελάω,γιατί σκέφτομαι την εικόνα μου μέσα από τα μάτια ενός τρίτου.
Φαντάζομαι τη σκηνή του να μπλέκω τα πόδια μου μεταξύ τους και να πέφτω στη μέση του δρόμου με πλατύ χαμόγελο και ρομαντική διάθεση.Γελάω δυνατά.
Είμαι στην Αγίου Κωνσταντίνου.Όχι,Σοφίας.Όχι,Κωνσταντίνου.Είμαι Ευαγγελισμό.
Who cares?Χαμογελάω.
Βλέπω από απόσταση έναν τύπο που περιμένει στη στάση και φοράει μουσταρδί σκουφί στο κεφάλι.Ή μήπως είναι φαλακρός;Κοιτάω,ξανακοιτάω και σαν να μη θυμάμαι τι είδα μόλις, ξανακοιτάω.Γελάω.
Ανεβαίνω Κολωνάκι, με βλέπω σε κάτι βιτρίνες-με αυτό το μαλλί,το υπερχνουδωτό κασκόλ και τα μεγάλα μαύρα μου γυαλιά, πρέπει να μοιάζω εντελώς καρικατούρα σε συνδιασμό με το νευρικό στρουθοκαμηλίσιο μου περπάτημα.
Χαζεύω περαστικούς,άλλος κόσμος το Κολωνάκι ρε παιδί μου,μπαίνω και κάνω ψαρωτικές ερωτήσεις σε μεγάλους οίκους μόδας και βγαίνω με ύφος.Γελάω.Πώς γουστάρω όταν το κάνω αυτό.
Με απορροφά μια βιτρίνα με φορέματα-πωπωπωπω,τα θέλω όλα-και ξαφνικά βλέπω τιμές,γυρνάω απότομα και στο τσακ γλιτώνω από το να χτυπήσω το κεφάλι μου.Δε βλέπω αστράκια,αλλά μια πουά κουρτίνα.Τι ωραία.κι εγώ θέλω τέτοια.Πολύ μου αρέσει το κλίμα εδώ.Βλέπω κάτι κυρίους με καλά κοστούμια και χρυσά μανικετόκουμπα που κρατιούνται καλά για την ηλικία τους.Τους καμαρώνω χαμογελαστή.Περνάνε και κυρίες με έντονο άρωμα και χτενισμένο μαλλί κομμωτηρίου που μου θυμίζουν παιδικά πάρτυ ή απογευματινή παράσταση σε θέατρο.Τι θεές.Όλων των ειδών ο κόσμος εδώ.(Καλά,είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα οικιακοί βοηθοί;)
Περνάει ένας υπεργκόμενος δίπλα μου,''φτου σου,αγόρι μου'',σκέφτομαι και του χαμογελώ.Τσάακ.
Πολύ φλερτάρω σήμερα,είμαι μια αλανιάρα κότα.
Έφτασα σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ τι σκεφτόμουν στο δρόμο,τι είδα και ήθελα να σας πω.
Αλλά ήμουν τόσο αφηρημένη και γελαστή που ξέχασα.

ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αν ο κόσμος ήξερε τι τραβώ όταν έχω περίοδο, πραγματικά, θα με σεβόταν περισσότερο.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ.

Βραχνή φωνή και δύσκολα σηκώνομαι από το κρεβάτι.
Κρύβομαι.
Ζητώ να με βλέπουν,να καλύπτουν το ναρκισσισμό μου.
Αυτή είναι η φύση μας.
Μας πονάει αρκετά ή θέλουμε κι άλλο;
Έκφυλη και αγαπησιάρα.

Δεν ξέρω αν το έχετε κάνει ποτέ.Εγώ έτσι κάνω.Κοιτώ βαθιά στα μάτια για ώρα χωρίς να μιλώ και μόνο τότε καταλαβαίνω.Παίρνω μια φωτογραφία.Όταν δε με βλεπουν μπορώ μόνο, είμαι πιο ασφαλής και μπορώ να το κάνω με ησυχία και χωρίς την πίεση του χρόνου.Κάνω ερωτήσεις,κατανοώ.
Ακούω μουσική τόσο δυνατά που ο ήχος μου τρυπάει τα τύμπανα και βιάζει τον εγκέφαλό μου.
Τότε εγώ κοιτώ εμένα και προσπαθώ να με αισθανθώ.
Η Ηχώ.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΡΕ ΓΙΑΓΙΑ.

Γυρνούσα στο σπίτι σήμερα μετά τα Γερμανικά και ήθελα να κλωτσήσω ό,τι έβρισκα στο δρόμο μου.Σκεφτόμουν οικονομικά προβλήματα,πολιτικά και έπαιρνα αρνητικότητα από παντού.Τα μάτια μου έτσουζαν,πεινούσα, κρύωνα , η κοιλιά μου πονούσε φριχτά και ένιωθα πως δεν αντέχω το παραμικρό.Ήμουν έτοιμη να πέσω σε ένα αμάξι,να κουτουλήσω κάπου,να βριστώ με κάποιον περαστικό ή να πετάξω με δύναμη το κινητό μου σε όποιον έβρισκα.Μπήκα στο σπίτι με διάθεση να κλάψω και να ζήσω ένα δράμα.
Και τότε,ήρθε το δέμα της γιαγιάς μου.
Ευχαριστώ.




(προσέξτε το κουσκουσάκι ''Ευτυχία'')

ΓΙΝΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ 2012.

Να είσαι αμέτοχος,να μην τολμάς.
Να φλερτάρεις αλλά να μην ερωτεύεσαι.
Να είσαι προφανής.
Να εξυπηρετείς.
Να είσαι κουλ.
Να ακούς,αλλά να μη μιλάς.
Να μην αλλάζεις αυτό που σε ενοχλεί-να μάθεις να μη σε ενοχλεί.
Να μη γίνεσαι βάρος.
Να αστειεύεσαι,αλλά να μη γελάς.
Να γελάς,αλλά να μη νιώθεις.
Να ερωτεύεσαι μόνο όταν πρέπει.
Να ζεις μόνο για σένα.
Να μη θες την προσοχή των άλλων.
Να ονειρεύεσαι μόνο όταν κοιμάσαι.
Να πεινάς, αλλά να μην τρως.
Να μην έχεις ανάγκη την αγάπη.

Μπορείς να συνηθίσεις.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ.

Είναι τέλος φθινοπώρου-η πιο σεμνή και παραμελημένη εποχή- και ούτε που το καταλάβα που πέρασε.Εχω τρομάξει για άλλη μια φορά με την ταχύτητα του χρόνου.
Ευτυχώς,την ίδια στιγμή που σε πονά ο χρόνος,είναι και μνήμη-και άρα αυτόματα σου δίνει ουσία.
Ο Νοέμβρης τα τελευταία χρόνια μου,συνδέθηκε άρρηκτα με τη φυγή(δική μου και δικών μου).
Πέρσι πήγα στην Αγγλία για να γλιτώσω από τη μνήμη μου-έστω λίγο.
Φέτος, δεν φεύγω εγώ.
Αναρωτιόμουν αν είμαι στεναχωρημένη.Δεν είμαι.
Κάποιες στιγμές νιώθω κουφάρι,άδεια,άλλες στιγμές είμαι ευχαριστημένη,άλλες συγκινούμαι από ευγνωμοσύνη για κάποια πράγματα.
Αυτές τις μέρες έχω νοσταλγική διάθεση και όλα συμβάλλουν στο να γίνομαι όλο και πιο φλύαρη και ρομαντική.Εκανα κάποιες βόλτες αυτές τις μέρες και χάζευα εικόνες.
Θυμόμουν.Συνέχεια θυμόμουν.Είναι πολλές φορές που δε σκέφτομαι, απλά θυμάμαι.

Σήμερα ένας φίλος που κάποτε μου έβαλε κλαδάκια αμυγδαλιάς στα μαλλιά, μου έκανε δώρο μια γαρδένια.Η γιαγιά μου κάθε πρωί μου έφερνε ένα μοσχοβολιστό άνθος από τη γαρδένια της.
Ακούω τζαζ και θυμάμαι ένα παιχνίδι που κάναμε στο σχολείο σαν παιδάκια στη μουσική.Όταν με ρωτούσε η δασκάλα τι ακούω, θυμάμαι πως έλεγα ''βροχούλα'' κι από μέσα μου έφτιαχνα μια ολοκληρη φανταστική ιστορία με αυτό το σάουντρακ.
Θυμάμαι πως γυρνούσα κουρασμένη από το σχολείο ή το χορό ή κάποια άλλη ασχολία μου και με περίμενε ένα ζεστό σπιτάκι.
Θυμάμαι τα κρυα γυμνά μου πόδια,τα χτυπημένα μου γόνατα και τις μπουνιες στα χέρια μου.
Θυμάμαι τη χορογραφημένη διαδρομή μου για να προλάβω το κουδούνι στο σχολείο.
Θυμάμαι τα παιδικά πάρτυ και το χαμό που γινόταν.Το φαγητό στα πάρτυ έχει γεύση "πάρτυ".
Θυμάμαι καλοκαίρια στη Σάρτη να περπατάμε και να έχει παντού κόσμο (αφού μόνο ένας δρόμος είναι στην ουσία) και να μυρίζει καλαμπόκι,θάλασσα και λουκουμάδες.
Θυμάμαι που πάντα ήθελα να νιώσω όμορφη.
Θυμάμαι το χαμόγελο στη μούρη μου όταν γυρνούσα με καινούργια ταινία κινουμένων σχεδιών στο σπίτι.
Θυμάμαι τη γέννηση της αδερφής μου.Ήμουν 4 χρονών και ίσως ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.Χτύπησε το τηλέφωνο,ορμάμε με τη γιαγιά και αρχίζουμε να τρέχουμε να φτιαχτούμε (Πολίτισες πάντα με λούσα) και ο παππούς να περιμένει χαρούμενος στο αμάξι.Ψωνίσαμε λουλούδια και σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε στο μωρό.Ήμουν τόσο ζαλισμένη από τον ενθουσιασμό που δεν μπορώ να το περιγράψω.Και τότε την είδα...Ενα μικρό σκατζοχοιράκι που μου είχε φέρει δώρο μια κούκλα (όπως μου είπε ο μπαμπάς μου)
Θυμάμαι την ανατριχίλα και τις τσιρίδες μου μπροστά στο section με τις Barbie στα καταστήματα παιχνιδιών.Ρίγος αγάπης.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα το βλέμμα και είδα το πρώτο μου αγόρι.Αυτός ήταν μπεζ.
Η καρδιά μου σταμάτησε.Αυτή η εικόνα είναι από τις πιο ζωντανές που έχω στη μνήμη μου.Όποτε το θυμάμαι,ξαναέχω ταχυπαλμία.
Θυμάμαι τα παιχνίδια στα Happy Meal όταν ήμασταν μικρά.Όλα μαγικά. Όταν ξαναπάω στη Θεσσαλονίκη, είναι το πρώτο πράγμα που θελω να κεράσω την αδερφούλα μου.
Θυμάμαι πόσο καλά αδερφάκια ήμασταν και πόση αγάπη είχε κάποτε η οικογένεια μου.
Θυμάμαι τα Κυριακάτικα τραπέζια της οικογένειας που μαζευόμασταν όλοι και τρώγαμε και γλεντούσαμε έξω.Σούβλες και κεράσματα και μουσικές και εκδρομές εκτός πόλης.Γκρίνιες και κασέτες στο αμάξι.Τόση τελειότητα που μπορείς και κοιμάσαι στο πίσω κάθισμα κουβάρι με το αδερφάκι σου.
Θυμάμαι τις μυρωδιές της βροχής.Λες και τότε μόνο, οι μυρωδιές γίνονται αλήθεια.
Θυμάμαι τα μεγάλα παζλ Mordillo του θείου μου.
Θυμάμαι μυρωδιές από σπιτικό φαί.Το δικό μου σπιτικό φαί.
Θυμάμαι να κάθομαι πάνω στο καλοριφέρ και τη μαμά μου να μου ξεφλουδίζει κάστανα ακούγοντας ειδήσεις.
Θυμάμαι τις λίγες φορές που έπαιξα εκτός σχολείου με παιδιά της ηλικίας μου στο δημοτικό και τη λαχτάρα μου να γίνω φίλη τους.
Θυμάμαι το σχολείο μου και μου λείπει.Ζηλεύω κιόλας.
Θυμάμαι πως οι συνθήκες τότε δε δυσκόλευαν να απολαύσεις τις στιγμές σου.
Θυμάμαι τις ατέλειωτες διαδρομές που έκανα με τα πόδια χωρίς να φοβάμαι,για να σε βρω.
Θυμάμαι που ανέβαινα τρέχοντας τις ανηφόρες όταν ήσουν άρρωστος.
Θυμάμαι όταν ήρθα πρώτη φορά Αθήνα στην τετάρτη δημοτικού,όταν ξαναήρθα στο λύκειο με τη φίλη μου ζώντας ένα εφηβικό μας όνειρο και μετά πριν 2 χρόνια,τη μία και καλή.
Θυμάμαι τις αγκαλιές των αγαπημένων μου ανθρώπων.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου και το κουτί με τους μουλινέδες,τα τσουρέκια που ζυμώναμε,το πρωινό με τους κύβους ζάχαρης στο τούρκικο τσάι,τον καφέ που λέγαμε,τις πασιέντζες που ρίχναμε,τα κουτσομπολιά για τις φιλες της,τις κρυμμένες τσίχλες ΕΛΜΑ στο πρώτο συρτάρι,την κυρία Εφη στο κομμωτήριο-που της έκανε τον πιο φουσκωτό και ζηλευτό κότσο και το μπαλκόνι στην Π.Π.Γερμανού.
Θυμάμαι το κολέγιό μου,το θόρυβο και τη μυρωδιά του σχολικού λεωφορείου (και τους οδηγούς-συνοδηγούς).
Θυμάμαι τα δωράκια που μου έκανε η μαμά μου όταν είχαμε λεφτά και τον ενθουσιασμό της.
Θυμάμαι που αποκοιμιόμουν χαμογελαστή και τυλιγμένη στο πάπλωμα, όταν άκουγα στο σκοτάδι το βουητό των γονιών μου να μιλούν από το σαλόνι,χωρίς να καταλαβαίνω τι λένε.
Θυμάμαι τη μαμά μου πάντα να θέλει να μάθει από μένα και να με θαυμάζει.
Θυμάμαι την Κική.
Θυμάμαι το αίσθημα του να μη νιώθω μόνη.Το ένιωθα μόνο όταν ήμουν μαζί σου.Υπέροχοι ελιτιστικοί σκατένιοι ερωτομικρόκοσμοι μου λείπετε.

Αχ,είναι τόσα πολλά που με πιάνει απογοήτευση.
(Τι κρίμα να μην τα ξαναζείς ποτέ αυτά.)
Ας παρηγορηθούμε με τη μνήμη κι ας ελπίσουμε να ζήσουμε άλλες τόσες στιγμές.

Aγαπάτε το φθινόπωρο,όσο το έχουμε ακόμα.
Και αν μπορείτε να το κάνετε, θυμηθείτε.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΠΕΡΙ ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΥ.

Τι αλαζόνες άνθρωποι αυτοί οι μαζοχιστές.
Λες και δε μας φτάνει ο κανονικός πόνος, θέλουμε κι άλλο.

Προσπαθώ να καταλάβω το μαζοχισμό.
Αλήθεια,προσπαθώ.
Ας πούμε πως ο σεξουαλικός και ο ηθικός/ενστικτώδης (η αυτοθυσία μιας μάνας για το παιδί ή συνανθρώπου για κάτι συλλογικό) μαζοχισμός είναι θεμιτοί.
Επίσης, το καταλαβαίνω αν δε συμβαίνει συνειδητά και απλά έτσι έμαθες ή σε έμαθαν.
Μπορεί ο πόνος να είναι βιωματικός και πλέον να αποτελεί επιβεβαίωση.
Αγάπη μέσα από τη βία,για παράδειγμα.
Αν μάθει κάποιος πως έτσι κερδίζει την αγάπη, έτσι θα την ζητά.
Αρρωστη κατάσταση.
Το να προκαλείς πόνο στον εαυτό σου ή να ζητάς από άλλους να σου προκαλούν πόνο, λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης και ενοχικότητας, δεν το αντιλαμβάνομαι.Και τί;
Σιγά την αυτοτιμωρία.
Θα μπορούσε κανείς να είναι μαζοχιστής για στόχους προσωπικής εκπλήρωσης.
Να υπομένει δηλαδή, τον πόνο με αυτοθυσία με κάποιο κίνητρο (όπως για παράδειγμα,να παραμείνει μαζι με κάποιον).Ασε που μου φαίνεται εγωιστικό και ηλίθιο να χρειάζεσαι να πονέσεις τον εαυτό σου για τον δεις ως ήρωα.
Ναι,βέβαια,είσαι ήρωας του εαυτού σου,αφού τα υπομένεις όοολα αυτά.
Η τελευταία περίπτωση που αντιλαμβάνομαι πως θα μπορούσε να υπάρχει στο μαζοχισμό -και είναι η πιο λογική- είναι αυτή που πονάς τον εαυτό σου, ακριβώς για να μπορείς να ελέγξεις τον πόνο.
Μου φαίνεται όμως παράδοξο,όπως όταν έχεις πονοκέφαλο και πας και βαράς το πόδι σου ώστε να εστιάσεις αλλού τον πόνο.Ναι,ίσως μπορείς να ελέγξεις τον πόνο αν τον προκαλείς ο ίδιος στον εαυτό σου, αλλά δεν είναι δειλία να μην αντιμετωπίσεις τον αληθινό πόνο;

Τίποτα.Καμία περιπτωση δεν με ικανοποιεί.
Ο μαζοχισμός είναι πλεονασμός.
Υπάρχει αρκετός πόνος γύρω μας για να ζητάτε κι άλλο.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

ΚΑΡΙΟΛΑ ΑΝΑΛΟΓΙΑ.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη.
Εμπειρικά, σε όλους τους τύπους σχέσεων-πόσο μάλλον στα ερωτικά- συνειδητοποίησα πως όλα γυρνάνε μπούμερανγκ.
Ναι,ξέρω,μπορεί να πείτε ''τι μας λες τώρα'' αλλά πραγματικά νομίζω πως δεν είναι γενίκευση και συμβαίνει πάντα
Και μάλιστα σε αναλογία.
Με όση φόρα μπαίνεις σε μια σχέση τόσο απότομα θα φας την ψυχρολουσία, όσο πολύ θες στην αρχή τόσο θα ξενερώσεις στο τέλος, όση ενέργεια δώσεις τόσο θα κουραστείς.Όσο γρήγορο,τόσο σύντομο.Όσο εύκολο να χτιστεί,τόσο και να γκρεμιστεί και το αντίστροφο.
Όταν ήμουν μικρή και μου έκαναν δώρα, συνήθως γινόμουν σκατόπαιδο στο καπάκι.
Το ότι πέρασα υπέροχη παιδική ηλικία, μου έχει καταστρέψει την μετέπειτα ζωή μου.
Στα ερωτικά και στα φιλικά μου, τα πράγματα κάνουν τραμπάλα συνεχώς και αλλάζουν με τρομερή ταχύτητα-άσχετα με το αν με στοιχειώνουν.(γκρ)
Εκεί που λες, νιώθω πλήρης, γίνεσαι κενός.
Στις αντιστροφες περιπτώσεις,που κάτι ξεκινά -ας πουμε- αρνητικά, είναι πιο περίπλοκο.
Ίσως επειδή τότε δεν έχεις την ορμή να εξελίξεις κάτι για να το δεις.
Αν βέβαια σκεφτούμε φιλίες στις οποίες μπήκαμε χωρίς όρεξη (πχ.από κοινούς γνωστούς) ή καταστάσεις (πχ.να αναγκαστούμε να μάθουμε μια γλώσσα) στην τελική μπορεί να βγει σε καλό.

Συμπέρασμα: Ευχή και κατάρα,άρτομα σε εσάς που ενθουσιάζεστε εύκολα.
Την πατήσατε.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΛΕΣ.

Το Σαββατόβραδό μου ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.Καιρό είχα να γελάσω τόσο.
Τέσσερις θηλυκές καρικατούρες φτάνουν με μετρό στον Αγ.Δημήτριο και ψάχνουν ταξί.
Οι καπάτσες φίλες με λίγη πουτανιά και παζάρι καταφέρουν να μας πάνε Γλυφάδα με μικρή ταρίφα.
Φτάνοντας κάνουμε σοσιαλάιζ με το νεαρό στο περίπτερο,στα μαγαζί με τα καπκέηκς και κάποια στιγμή φτάνουμε στο αγαπημένο γκέι κλαμπ.
Ολέ.
Φωτάκια, ποπ και λύσσαγμα στο χορό.
Χορεύουμε πάνω στη μπάρα και στα κλουβιά.
Girls wanna have fun.
Φεύγουμε και κάνουμε αγώνα δρόμου προς τα McDonalds, όπου χαρούμενη τρώω τις αγαπημένες πατάτες Deluxe χαζεύοντας τη Nicki Minaj που παρακάρει την αμαξάρα με το μπασκετμπολίστα γκόμενο παραδίπλα μας.Σουρρεαλισμός.
Εμείς είμαστε από άλλο ανέκδοτο.Δυο μαυροφούξια γκοθολολίτες με piercings και εκκεντρικά χτενίσματα, μία πιο κομψή και φυσιολογική κοπέλα και ένα άρτομο με πετρόλ χνουδωτό κασκόλ.
Στο δρόμο με τη Λ. προσπαθούμε να πάρουμε μαζί μας το κεφάλι από ένα τεράστιο playmobil,αλλά κάνουμε άλλο καφριλίκι και κατεβαίνουμε στη θάλασσα του Φαλήρου, απ'όπου αποκτώ ένα παπάκι μπάνιου.
Τελικά παίρνουμε λεωφορείο και φτάνουμε κέντρο, όπου και χωρίζουμε σαν ερείπια.
Ανεβαίνω σπίτι παρατηρώντας με ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας τα πουλάκια στα καλώδια (αγαπημένη αστική εικόνα), τον ουρανό που είναι γαλαζοροζ και ακούγοντας τις καμπάνες της εκκλησίας.
Κυριακή πρωί.
Ύπνος τώρα.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΠΙΟ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΑ.

Οι σακούλες του σούπερ μάρκετ.
Να περιμένεις στην ουρά του σούπερ μάρκετ.
Αναβλητικότητα.
Οι δικαιλογίες για την ασυνέπεια.
Να μην ξέρεις τι να κάνεις και απλά να τρως ενώ λες οτι θες να αδυνατίσεις.
Το να μιλάς με αυτόν που είσαι ερωτευμένος και να τα παίρνεις όλα στα σοβαρά (ενώ ο άλλος όχι).
Η στραβωπατημένη οδοντόκρεμα.
Ο ελιτισμός.
Όχι καλοπλυμένο πιάτο/ποτήρι/μαχαιροπήρουνα.
Οι κοπέλες που φοράνε ψηλά τακούνια και γκρινιάζουν επειδή δεν μπορούν να τα περπατήσουν,αλλά εξακολουθούν να τα φοράνε.
Οι φωτογράφοι του Ινσταγκραμ.
Τα κινητά που χτυπάνε μέσα στο σινεμά.
Η αμηχανία σε μια θεατρική παράσταση όταν οι ηθοποιοί κατεβαίνουν στο κοινό.
Η Ντόρα η μικρή εξερευνήτρια και η νέα γενιά τέτοιου είδους κινουμένων σχεδίων που απευθύνονται σε καθυστερημένα.
Το κακοπροαίρετο χιουμορ.
Η Hello Kitty.
H μαζική λατρεία για τις παπαριές του Coelo και το Μικρό Πρίγκηπα.
Αυτοί που κάνουν σχέσεις οχτακοσίων χρόνων από τότε που είναι γυμνάσιο.
Αυτοί που χρησιμοποιούνε το σεξ για να αποφύγουνε τις σχέσεις.
Οι γνώστες της πολιτικής και κάθε λογής φανατισμένοι με πολιτικές ομάδες.
Η Lana Del Ray,η Adele και η Μποφίλιου.
Οσοι βρίζουν το Justin Bieber.
O Justin Bieber (και οι σταρς της ηλικίας του που παίζουν στη Νικελόντεον.)
Όσοι φοράνε στα ζώα τους ρουχαλάκια.
Οι ηλίθιοι που θυμούνται να βήξουν,να ψάξουν τις τσάντες τους,να ανοίξουν χαρτάκια καραμέλας στις σιωπές πριν την ταινία.
Ο εκνευρισμός αγνώστων στο ασανσέρ.
Οι λαικοί σκατοαστοί που νομίζουν πως είναι πολιτισμένοι επειδή βλέπουν θέατρο την Τετάρτη.
Οι άντρες με βγαλμένα φρύδια.
Οι ατάλαντοι ηθοποιοί που θέλουν να κάνουν καριέρα.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Η περίοδος.
Όσοι φοράνε χοντρούς σκελετούς στα γυαλιά μόνο επειδή έγινε μόδα.
Αυτοί που ανεβάζουν όλη μέρα φωτογραφίες στο Fb.
Αυτοί που ξαφνικά παθιάζονται με κάτι και τους γίνεται εμμονή.
Τo twitter.
Οι γυμνές φωτογραφίες ζευγαριών και πολύχρωμα μαλλιά στο tumblr/flickr.
Υπερανάλυση.
Το να σου σκιστεί το ρούχο ενώ είσαι έξω.
Το να σου σκιστεί το παντελόνι καθώς πας να κάτσεις.
Αυτοί που δεν ξέρουν καθόλου από animation και τα λένε όλα παιδικά.
Να βγουν τα ρούχα σου από το πλυντήριο διαφορετικό χρώμα απ'ότι όταν μπήκαν.
Να βγούν τα ρούχα σου μικρότερο νούμερο από το στεγνωτήριο.
Να χορεύουν όλοι απενοχοποιημένα σκυλάδικα γιατί είναι -και καλά- πολυ γελοία για αυτούς.
Ο καπνός των τσιγάρων στη μούρη αντικαπνιστών.
Τα ίδια playlists σε clubs.
Να σου λύνονται τα κορδόνια στο δρόμο-όχι μία,αλλά πολλές φορές στη σειρά.
Τα anime.
H ακατάσχετη φλυαρία.
Να μη θυμούνται τι σπουδάζεις και να σου λένε ''α, ναι κάτι με καλλιτεχνικά θυμόμουν''.
Να σε κόβει ο DJ στο καλύτερο.
Να μη θυμάσαι τους στίχους ενός τραγουδιού και να σε διορθώσουν οι δίπλα σου όταν τραγουδάς.
Να μη θυμασαι το όνομα καποιου και να πρέπει να τον συστήσεις.
Να εξηγείς τα αυτονόητα.
Να θεωρείται κάτι αυτονόητο.
Κοπέλες που λένε πως όλες οι γυναίκες τις ζηλεύουν και τα πάνε καλά μόνο με αντρες.
Τα ορθογραφικά λάθη.
Οι μεταλλάδες.
Οι παρατάξεις και τα ηλίθια μέλη τους.
Οι αγάμητοι Ερασμίτες.
Οι καθυστερήσεις των συγκοινωνιών.
Αυτοί που δεν χορεύουν.
Οι φίλαθλοι.
Αυτοί που επαναλαμβάνουν ατάκες που ακούνε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Το Ραδιο Αρβύλα.
Η βαριά προφορά (και είμαι και απο Θεσσαλονίκη)
Οι ''σκοτεινοί''' τύποι.(#Ξερνώ)
Η κίνηση στους δρόμους και το καυσαέριο.
Οσοι δεν έχουν ιδέα από τέχνη και επειδή βαριούνται να ασχοληθούν,τη σνομπάρουν.
Οσοι λένε ταινιες ''Αμερικανιές'' για να τις υποτιμήσουν.
Αυτοί που για να μειώσουν γυναίκες τις λένε λεσβίες.
To κουπάκι απο΄γιαουρτι που πέφτει από το βάρος του κουταλιού.(πάντα)
Αυτοί που προσπαθούν να προκαλούν αντί να σέβονται τον εαυτό τους και τη διαφορετικότητά τους.
Τα συγκροτήματα που έρχονται στην Ελλάδα γιατί μόνο εδώ έχουν επιτυχία πλέον (Scorpions).
Oι U2 και συγκεκριμένα ο Μπόνο.
Τα ξερατά στις σχολικές εκδρομές.
Οι γονείς που ευνουχίζουν τα παιδιά τους.
Τα παιδιά που ακολουθούν αυτό που θέλουν οι γονείς τους κι όχι τα όνειρά τους.
Η εφορία.
Οι φοιτητές δημοσιογραφίας.
Η πόρτα και η είσοδος στα μαγαζιά.
Οι διαχειριστές πολυκατοικιών.
Οι επιδεικτικοί γυμνιστές-πρέπει σώνει και ντε να δούμε το πουλί σου- και η αμηχανία για το προς τα που να κοιτάξεις αν δεις έναν γυμνό στα καλά καθούμενα (ενώ εσύ δεν είσαι).
Να σπάει μέσα στην ξύστρα η μύτη του μολυβιού.
Το να πληγώσεις κάποιον που σε αγαπάει.
Το να μην ξέρεις αν εισαι ερωτευμένος.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας.
Να προσπαθούν να σε πείσουν πως η γλώσσα του Παπαδιαμάντη ειναι ό,τι καλυτερο.
Η ιστορία του Βυζαντίου.
Η διακρίνουσα.
Να μην καταλαβαίνεις τους στίχους ενός τραγουδιού.
Οι σνομπ καλλιτέχνες.
Οι προσβλητικοί άνθρωποι που κάνουν χοντροκομμένα σχόλια δημοσίως.
Οι φασίστες.
Οι τζούφιες κουβέντες από κάποια "αυθεντία". (όλοι έχουν άποψη)
Οι ξένες λέξεις.
Η ταμπελοποίηση.
Το να μπαίνει ένας στο στόχαστρο μιας παρέας.
Οι διαφημίσεις του Youtube.
Να μη σε καταλαβαίνει αυτός που θες.
Να προσπαθείς για κάτι συλλογικό, να τρως συνεχώς άρνηση και μετά να το καρπώνεται άλλος.
Οι κράχτες.
Αυτοί που προωθούν τη δουλειά τους μέσα από την προσωπική τους ζωή.
Αυτοι που θεοποιούν τη μόδα οταν ο κόσμος καίγεται.
Οι φασαρία που σε ξυπνάει το πρωί.
Αυτοι που γενικολογούν και οταν καποιος δημοφιλής φέρει αντίρρηση αλλάζουν γνώμη ή και συμφωνούν μαζί του.
Το να μην ξεπαγώνει το φαγητό.
Να σβήνει απο μπαταρία το κινητό ενώ είσαι έξω.
Να μην έχεις λεφτά.
Να σβήσει ο υπολογιστής ενώ γράφεις κάτι σημαντικό και δεν έχεις αποθηκεύσει.
Να περιμένεις ένα τηλέφωνο που δε γίνεται ποτέ.
Να κάνεις μια γκάφα και να την ξανακάνεις στο καπάκι.
Να σε προξενέυει ο κολλητός σου σε κάποιον και να αποδειχτεί χάλια.
Η μαμά σου.
Να το παιζεις χαζός γιατι οι γνωστοι σου θα σε ειρωνευτουν αν είσαι εξυπνότερός τους.
Να ντρέπεσαι να βήξεις μέσα στην απόλυτη ησυχία.
Να μη βγαίνουν τα κλειδιά όταν κατουριέσαι και και δεν μπορείς να κρατηθείς έξω από την πόρτα του σπιτιού σου.
Αυτοι που επαναλαμβάνουν αυτά που λένε και σου τρώνε χρόνο.
Αυτοί που δεν κάνουν τίποτα απολύτως.
Αυτοί που έχουν γαμάτη ζωή και παραπονιούνται κιόλας.
Οι υπερπολυάσχολοι που νομίζουν πως ζουν στο Μανχάτταν.
Όσοι δεν επιλέγουν ποτέ.
Οι χαλασμενες ηλεκτρικές σκούπες.
Αυτοί που κάνουν θόρυβο με το στόμα τους.
Αυτοί που όταν γελάνε σπρώχνουν.
Σκουπίδια στους δρόμους
Αυτοι που ρευονται και κλανουν μπροστα σε φιλους και συντροφους-οχι,δεν ειναι χαριτωμενο
Αυτοι που κατουράνε στους δρόμους.
Ταρίφες.
Αυτοί που γίνονται δικηγόροι και σου λένε ''ηθοποιός ήθελα να γίνω πάντα''.
Αυτοι που βρίσκουν παντου θεωρίες συνομωσίας και θα διαφωνήσουν με ό,τι πεις.Ετσι.
Αυτοι που οταν νευριάσεις μαζί τους,το αποδίδουν στην περίοδό σου.
Οι δήθεν τυπικοτητες σε κουβέντα με πρώην.
Στραβωκομμένη κόλλα από σπιράλ.
Οι εξυπνάδες και τα φαφλατάδικα μεγάλα λόγια.
Οι γιαγιάδες που τρέχουν να μπουν πρώτες στο λεωφορείο.
Αυτοί που βρίζουν χωρίς λόγο.(για μαγκιά)
Γραφειοκρατεία.
Ο τύπος :''τα έχω πολύ καλά με τον εαυτό μου''.
Τα απωθυμένα και τα κόμπλεξ.Να σου κοπεί το λουρί της τσάντας.
Αυτοί που έχουν υπερκαμψία του αυχένα.
Να χαμογελας σα βλάκας επειδή δεν άκουσες τι σε ρώτησαν και αυτοί να περιμένουν απάντηση.
Αυτοί που πλησιάζουν πολύ όταν μιλάνε.
Να διαπιστωνεις πως όσο εσυ σκεφτόσουν κάποιον, εκείνος σε είχε "γράψει".
Να ξεχνάς κάτι που ήθελες να κάνεις.
Να μη σε εκτιμούν όσο σου αξίζει.
Τα ψέμματα.
Να σε θυμούνται όταν θέλουν χάρη και να είναι προφανές.
Οι δήθεν μεθυσμένοι.
Τα σεξιστικά αστεία.
Ανθρωποι που βρίσκουν καταφύγιο σε αλκοολ και ναρκωτικά.
Το φλερτ που παραμένει αθώο από δειλία.
Να τραγουδάει κάποιος πολύ παράφωνα και δυνατά δίπλα σου σε συναυλία.
Να σε σπρώχνει η τσάντα και τα συμπράγκαλα κάποιου μαλάκα σε συναυλία.
Να προσπαθείς να θυμηθείς τι σκεφτόσουν το προηγούμενο δευτερόλεπτο και να μη μπορείς.
Το ζελέ που δεν πήζει σωστά.
Να μένει μια φέτα ψωμί ενώ θες να κάνεις τοστ.
Να τελειώσει το κωλόχαρτο την ώρα που το χρειάζεσαι.
Να βρωμάνε και να μην έχουν χαρτί και σαπούνι οι τουλέτες μαγαζιών.
Όταν δε σου λενε αυτο που θελουν γιατι φοβουνται πως δε θα σ'αρέσει και το καταλαβαίνεις.
Σου δίνουν λαθος ρεστα.
Να περιμένεις το λεωφορειο και να ειναι γεμάτο.
Οι τουρίστες.
Να μη σου αρέσει αυτό που αγόρασες με ενθουσιασμό τελικά και να μην αλλάζεται.
Να σου φέρουν χάλια δώρα στα γενέθλιά σου και να πρέπει να δείξεις χαρά.
Να μη βγαινει στο τέλος ο χυμός απο το κουτί και να ακούς ότι έχει κι άλλο μέσα.
Το καλώδιο που μπλέκεται κάτω από την καρέκλα του γραφείου.
Να κολλησει κατι στο δόντι σου (και να μη μπορεις να το βγάλεις με τη γλώσσα, αλλα να μη μπορεις να βάλεις δάχτυλο γιατι εισαι σε δημόσιο χώρο.)
Να εχεις κραγιόν στα δόντια.
Οι λέξεις γενικότερα, κουλ και κρίμα.
Το πρωτο πουρακι στα Caprice.
Nα σπάσει το νύχι σου ανοίγοντας φυστίκι Αιγίνης.
Τα τέλη της ΕΡΤ-ΔΗΜΟΣ στο λογαριασμό του ρεύματος.
Να μη βρίσκεις την εγκοπή μιας συσκευασίας και να την ανοιγεις τοσο αγαρμπα που να χυνεται το εσωτερικό.
Να μπερδεύεται το πάπλωμα μέσα στην παπλωματοθήκη και να μη σκεπαζεσαι σωστά.
Παραπάνω αλάτι στο φαγητό.
Οι αργοί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν πως σου κόβουν το δρόμο.
Αυτοί που για να απαντήσουν πρέπει να τους πιάσεις από το λαιμό.
Αυτοί που αν τους κάνεις παρατήρηση για το πως τρώνε ή πίνουν σε λένε εύθικτο.
Το βρεγμένο πατάκι του μπάνιου.
Να τελειωνει το ζεστό νερό στο μπανιο την ωρα που είσαι μέσα.
Ξεχασμένος ανοιχτός θερμοσίφωνας.
Κολλημένα ζυμαρικα στον πατο κατσαρολας.
Να πατησεις σκατά.
Να σου βγει η καλτσα μεσα από τη μποτα.
Να σταματάει το ασανσερ σε κάθε όροφο.
Να πέφτουν τα μανταλάκια από το μπαλκόνι.
Να λες κάτι ψιθυριστά γιατί δεν πρέπει να ακουστεί και σε ρωτάνε τι είπες επειδή δεν άκουσαν.
Να μη βρίσκεις την ταινία που θες να δεις ολόκληρη στο ιντερνετ.
Η αλλαγμένη συσκευασία του δώρου στα Κίντερ-εκπληξη που δε χωρίζεται.
Ψίχουλα στο πάτωμα.
Κλωστές που εξέχουν
Να έχεις τρύπια κάλτσα ή να βραχεί  και να πας σε σπίτι που πρέπει να βγάλεις παπούτσια,
Να λες καλημέρα και να μη σου απαντούν.
Η σύγκριση.
Ατομα που επαναλαμβάνουν το ίδιο αστείο επειδή είδαν πως έχει επιτυχία.Να μην καταλαβαίνεις γιατί γελάνε.
Να μη γελάνε με τα αστεία σου.
Να τσιμπάνε από το φαγητό σου.
Να καταλαβαίνεις πως λένε κάτι για σένα κι αν ρωτήσεις θα το αρνηθούν.
Να ρωτάς κάτι και σου λένε ''ξέχνα το''
Το τηλέφωνο που χτυπάει συνεχώς όταν είσαι απασχολημένος, αλλά δε χτυπάει όταν βαριέσαι.
Η Πάρις Χίλτον.
Να εχεις σχεδον τα λεφτα που θες για να παρεις κατι.
Να ξεστρώνεται το σεντόνι όταν κοιμάσαι.
Να σου εχει κολλησει ενα τραγουδι στο μυαλο και να μη θυμάσαι ποιό είναι.
Τα κουνούπια.
Να μπερδέυουν το όνομά σου.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

"Sister" (Η αδελφή μου) :ΚΡΙΤΙΚΗ.


Η  ταινία «Sister» της Ούρσουλα Μέγιερ, είναι μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις που θα βρει κανείς στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Ο 12χρονος Σιμόν πηγαίνει καθημερινά στο χιονοδρομικό κέντρο που βρίσκεται πάνω από το σπίτι του και κλέβει εξοπλισμό σκι και φαγητό ώστε να φροντίσει την μεγάλη αδερφή του και τον ίδιο.
Εκείνη είναι άνεργη και δείχνει -τουλάχιστον- αδιαφορία για την επιβίωση τους, φορτώνοντας όλη την ευθύνη στον μικρό.Στο χιονοδρομικό κέντρο οι καταστάσεις μπλέκουν με κίνδυνο του πρωταγωνιστή.
Μοιάζει να είναι θύμα σε μια σχέση που δεν του αξίζει.
Γιατί άραγε γίνεται ο κηδεμόνας της αδερφής του, γιατί ρισκάρει γι’αυτήν και χάνει την παιδικότητά του με μόνο αντάλλαγμα να είναι μαζί της;
Όταν τα μυστικά τους αποκαλύπτονται, πονούν τόσο που ταράζουν όλη την ισορροπία.
Ο πρώτος τίτλος του έργου,L’enfant d’en haut σημαίνει το παιδί της κορυφής.

Όπως και στο προηγούμενο έργο της Home, η Μέγιερ θέτει κανόνες συμμετρίας.
Το σπίτι της οικογένειας σε απόσταση που με οριζόντιους άξονες χωρίζεται από τον υπόλοιπο κόσμο.
Σε αυτό οι άξονες είναι κάθετοι.Οι ήρωες ζουν στη σκιά του βουνού, όπου αντίθετα ο κόσμος από πάνω διασκεδάζει.
Εκείνοι κλέβουν για να επιβιώσουν και στην κορυφή κάνουν υπερπολυτελή χόμπι.
Σκληρές αντιθέσεις. Πάνω και κάτω. Εξω και μέσα. Εσωτερικές. Διαπροσωπικές.
Ατμοσφαιρικές αντιθέσεις αλλά και φυσικές.
Η Μέγιερ ξέρει να χειρίζεται το υλικό που έχει, χωρίς να υπερβάλλει.
Όχι απλά δε ρισκάρει στη σκηνοθεσία της, αλλά δείχνει πως κάτι τέτοιο ίσως και να μην είναι απαραίτητο για να κάνεις μια καλή ταινία.
Και τα καταφέρνει φτιάχνοντας μια τρυφερή ταινία που συγκινεί, αγγίζει βαθιά στην ψυχή το θεατή δίχως όμως να γίνεται μελόδραμα.
(στις νύχτες πρεμιέρας,όπου προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα-ως μέλος της κριτικής επιτροπής που ψήφισε αυτή την ταινία για πρώτη, έχω να ομολογήσω πως ήταν η μόνη ταινία που μας ανακούφισε και ομόφωνα ψηφίσαμε για βραβείο)
Αν πρέπει να δοθεί ένα χαρακτηρισμός θα έλεγα πως είναι ένα γλυκόπικρο δράμα.
Η ευαισθησία με την οποία προσεγγίζονται οι ήρωες και η σχέση τους, αλλά και το δυνατό συναισθηματικό φορτίο της ταινίας, προβληματίζουν και αφήνουν γερή αίσθηση.
Τα συναισθήματα διακρίνονται ξεκάθαρα και ωμά, παρ’ότι κρυμμένα και μπλεγμένα μεταξύ τους.

Με ένα απλό, ωστόσο δυνατό σενάριο που παρουσιάζει τις ανθρώπινες σχέσεις στην ουσία τους.
Βαθιά ανθρώπινη ταινία, όπου κυριαρχεί αβεβαιότητα.
Δίπλα σε κάθε τι μπαίνει ένα ερωτηματικό.Τα συναισθήματα αβέβαια,οι ισορροπίες λεπτές.
Όλα συμβάλλουν στο να γίνει ένα άρτιο έργο:Η φωτογραφία είναι εξαιρετική με τρομερό πλάσιμο των ψυχρών τόνων στους οποίους κινείται όλο το έργο, οι εκπληκτικές (και λιτές) ερμηνείες των δυο νέων ηθοποιών Κέισι Μοτέν και Λία Σεϊντού.
Ήδη ο τίτλος, μας δίνει τις βασικές πληροφορίες για τη σχέση των δύο ηρώων -ή μήπως μας παραπλανεί;
Μια λέξη: Αδερφή. Η αδερφή μου.
Καταλαβαίνουμε πως βρισκόμαστε ήδη από την αρχή στο πλευρό του Σιμόν.
Σχέσεις οικογένειας, δεσμοί αίματος ή κοινωνικοί;
Υπάρχει επιλογή σε αυτές τις σχέσεις;
Παρακολουθούμε στενά τη ζωή του Σιμόν και σε πρώτο επίπεδο βλέπουμε ένα μικρό αγόρι που κλέβει για να επιβιώσει. Κάθε φορά που ανεβαίνει στο χιονοδρομικό κέντρο, ο Σιμόν καλύπτει όλο του το σώμα και το πρόσωπο με στολή για σκι. Σαφώς κρύβεται για να μην τον πιάσουν αλλά ταυτόχρονα μεταβαίνει στον ονειρικό του κόσμο όπου μπορεί να είναι άλλος- ή αυτό που μάλλον θα ήθελε (κι έπρεπε;) να είναι: παιδί.
Ωστόσο γυρνάει πάντα πίσω, στα ίδια, στην αδερφή του.
Του αρκεί και έχει την ανάγκη να κρατάει αυτή τη σχέση ζωντανή με όποια δυσκολία.
Η σχέση τους δυναμική και σπαραχτική, αποδίδεται από τη Μέγιερ με ειλικρίνεια που της αξίζει .




*Στην «Η Αδερφή Μου» της Ούρσουλα Μέγιερ δόθηκε η υψηλότερη διάκριση του 18ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE, βραβείο καλύτερης ταινίας «Χρυσή Αθηνά».
Η ταινία απέσπασε Ασημένια Αρκούδα στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου και επίσημη πρόταση της Ελβετίας για το επερχόμενο  Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας.