Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ: ΚΡΙΤΙΚΗ.

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
 Αχ,αυτό το Κοτόπουλο,πολύ δίχασε.Κοτ κοτ.


 Το ''Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα'' είναι μια ταινία που μοιάζει να ξεπήδησε από παραμύθι που σου έλεγε η γιαγιά σου.Τα θερμά χρώματα,τα κινηματογραφικα τρικς,οι χαρακτήρες και η αφήγηση δημιουργούν αυτή την ποιητική αίσθηση σε όλο της το μεγαλείο.Το παιχνίδι της εικόνας,υπάρχει παντού-μάλιστα,εντάσσονται και κομμάτια animation ως μέρη της αφήγησης.Κάτι τέτοιο,φυσικά,το περιμένεις,όταν ακούς οτι η ταινία είναι των δημιουργών Σατραπί-Παρονό που έχουν φτιάξει το υπέροχο,κατ'εμέ "Περσέπολις".Για όσους δεν το γνωρίζουν,το "Περσέπολις(Persepolis)" όπως και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα(Poulet aux prunes)",πριν μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη ήταν κόμικ της Μαρζάν Σατραπί.Η ίδια άλλωστε,είναι πλέον δημοφιλής στον κόσμο του σύγχρονου κομικ και αυτό δηλώνει και η παρουσία της στο Atelier des Vosges.Σημαντικό να αναφερθεί είναι πως και η εν λόγω ταινία ήταν ασπρόμαυρο ιδιότυπο κόμικ,παρόλο που αυτή τη φορά οι δημιουργοί επέλεξαν να το ζωντανέψουν δίνοντας του διαστάσεις που δεν είχε το χαρτί,χρώμα αλλά και σάρκα και οστά.
Το κόμικ.
 Πρόκειται για δραματική ιστορία που παρουσιάζεται με κωμικό τρόπο.Στοιχεία ετερόκλητα-όπως δηλώνει και ο τίτλος.Στο κέντρο αυτής,η μνήμη του ανεκπλήρωτου έρωτα που υπάρχει στην κάθε νότα που παίζει ο βιολιστής και ο θάνατος του,που έρχεται νομοτελειακά με το σπάσιμο του βιολιού του.(Πολύ δυνατό καστ.)
Και ενώ η ταινία μου φάνηκε αρχικά,ευχάριστη σε διάφορα σημεία και γέλασα-στο σημειο με το Σωκράτη για παράδειγμα-έφυγα εκνευρισμένη από το Ολύμπιον.Σίγουρα το ότι πήγα με μεγάλες προσδοκίες συνέβαλε σε αυτό.Να είμαι ειλικρινής,μου άρεσε η φωτογραφία,καλό το σάουντρακ και βρήκα υπέροχα το κομμάτια κινούμενου σχεδίου.
Όμως,το σενάριο ήταν αδύναμο.Μάλλον,εντόπισα κάποιες ελλείψεις και υπερβάσεις.Ενώ είχε μια καλή βάση-την ερωτικη ιστορία- ο τρόπος που το απέδωσε έκανε την ερωτική ιστορία ψιλονερουλή,στα όρια του μελό και χιλιοειπωμένη.Οι εγκιβωτισμένες ιστορίες-κεφάλαια που ταξίδευαν στο χρόνο,ήταν σκόρπιες,ασύνδετες και έχαναν την αξία τους.Σαν να έπρεπε να βάλει χίλια πράγματα για να φτιάξει ένα κολλάζ και να βρηκε το πλαίσιο του χρόνου.Το οποίο είναι ευχαριστο για κάποιον γιατί δειχνει οτι εχει πολλα να πει,αλλα κακο γιατί αφήνει ένα γερο έργο να κάνει κοιλιά.
η προβολή της κόρης στο μέλλον,στο Κ.μ.Δ
 Επιπλέον,η χαρμολύπη που άφηναν οι φιγούρες ήταν ασύνδετες με τη συναισθηματική φόρτιση που έφερε η κάθε σκηνή.Πετάγονται ξεκάρφωτα πράγματα σαν γκαγκς,που αν είχαν άλλη θέση θα ήταν ευρηματικα στοιχεία:πχ.η εμφάνιση του Αζαρελ και της φαντασιωσης της Σοφίας Λώρεν ή το ταξίδι στη γνωριμία με τη γυναικα του.Σε κάποια σημεία,έγινε φανερά επιτηδευμένη κλωνοποίηση του "Αμελί"-το οποίο διαφημίστηκε και πολύ.Με έξυπνο τρόπο δένει τη σύγχρονη κοινωνία της Δύσης με την παράδοση της Ανατολής.Είμαστε στην Τεχεράνη του 1985 και οι γυναίκες είναι πιο απελευθερωμένες,δε φοράνε τσαντόρ,δεν κυκλοφορεί παντου η θρησκευτικη αστυνομια,τα πραγματα φαίνονται καλυτερα απ'ότι στην πραγματικοτητα.
Περσέπολις(2007)
 Δύο πράγματα που θεώρησα ενοχλητικά και μου "έριξαν" την ταινία είναι α)H παρουσίαση της μελλοντικής ζωής των παιδιών (εντελώς jeunet-ιστικο στοιχείο) που δεν είχε ΚΑΜΙΑ σκοπιμότητα πέραν του να βγάλει ευκολο γέλιο.Κυρίως στο αμέρικαν ντρημ που ζει στο μέλλον του ο μικρός γιος,ενιωσα άβολα.Ηταν ένα εξόφθαλμο επιτηδευμένο επιφανειακό σχόλιο και καλά κριτικής πάνω στην καπιταλιστική αμερικανική κοινωνία και προβεβλημενο πρότυπο οικογενειας απο τα μέσα μπλα μπλα.Κιτς.Κανένας λόγος.β)Η αυτοαναφορά.Ναι,ξέρουμε ότι η Σατραπί είναι πολύ ταλαντούχα και έχει κάνει το "Περσέπολις"-κατανοώ οτι τα σχέδια δε θα μπορούσαν παρά να είναι χαρακτηριστικά και να μας θυμίζουν τις άλλες δουλειές της-αλλά παντού βλέπεις Ιραν,γυναίκες που μοιάζουν με τη δημιουργό ή εχουν κοινές συνήθειες(βλ.κρεατοελιά και τσιγάρο που είναι σημα κατατεθέν).Δεν είμαι κατά της αυτοαναφορικότητας -ίσα ίσα- και πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης δε γίνεται να λείπει απο το έργο του,απλά δε χρειάζεται να το κάνει τοσο φανερά και τόσο συχνά.Δε χρειάζεται υπενθύμιση ο θεατής για το σκηνοθέτη τρεις και λίγο.Αυτά τα δυο μου χτύπησαν άσχημα.
Η δημιουργός ,Marjane Satrapi


Γενικότερα,ήταν όμορφη αισθητικη και είχε καλές στιγμές.Μπράβο τους για αυτό.Δεν είναι όμως και αριστούργημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου