Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Είχα ξαναγράψει εδώ οτι από τότε που κοιμάμαι μόνη μου,μαζεύομαι στην άκρη του κρεβατιού.
Κι αυτό όντως,επειδή συνηθίζεις στην παρουσία του άλλου.
Εχω αισθανθεί ότι η απουσία είναι ακόμη πιο έντονη,όσο το κενό είναι μεγαλύτερο- και είναι λογικό.
Απο την άλλη αυτό είναι το όμορφο.
Γιατί τότε βιώνεις τον πόνο της μνήμης.
Αντιθέτως,είναι παρήγορο να κλείνεις τα μάτια σου και να ελπίζεις πως είσαι στην άκρη γιατί όταν ξυπνήσεις θα κοιμάται δίπλα η ευτυχία σου.
Εχω περασει πολυ καιρό που κοιμάμαι απλωμένη σαν το χταπόδι ή απλά δε με απασχολεί τόσο ώστε να το εχω προσέξει.
Χθες,ξυπνησα απο έναν εφιάλτη και συνειδητοποιησα πως ήμουν συρρικνωμένη στη γωνίτσα μου.
Εμ,έτσι είναι σκέφτηκα..Στον έρωτα και στο κρύο αυτά παθαίνεις.
Και έχει παγωνιά τελευταία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου