Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

ΦΟΒΑΜΑΙ.

Τώρα όλα μας εχθρεύονται κι ό,τι αγαπάω πάσχει.
Στα δάκρυα διαλύει τον πηγμένο χρόνο όλης της ζωής.
Κοίτεται νηστικιά,το σώμα της στα άλγη παραδίδει.Στα δάκρυα διαλύει τον πηγμένο χρόνο όλης της της ζωής,της χαλασμένης από την αδικία του ανδρός.Με μάτια κατεβασμένα στην γη κυλισμένο το κεφάλι της κι από πεσμένο πρόσωπο τα χώματα δε διώχνει.Από πέτρα το αυτί της βρεγμένο ως βαθειά από τα βογγητά της θάλασσας τις συμβουλές φίλων δεν ακούει.Φοβάμαι για ό,τι είναι ικανή να κάμει.Δεν αντέχει άλλο να υποφέρει ,την ξέρω καλά-με τρόμο με γεμίζει,έχει βαρύνει ο νους της,είναι από μέσα μελανή.
 -Πονάω,πονάω!Αλοίμονό μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου