Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Γυρνώντας σπίτι,θυμήθηκα πράγματα που έζησα στα ίδια αυτά μέρη.
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι τα έζησα.Μοιάζουν τόσο "παλιά".
Ξένα.
(Εγώ ήμουν αυτή;)
Θυμάμαι που έτρεχα για να φτάσω,λαχάνιαζα.
Λαχτάρα.
Δρόμους,αριθμούς,ορόφους δεν τα πρόσεξα ποτέ.
Ψέμματα λέω.Όλα τα θυμάμαι.
Tα πρωινά,το κενό στο κρεβάτι και το μαξιλάρι,τις μουσικές,τις βόλτες,τα ξενύχτια,τις αρρώστιες,τις υπερβολές,τις αγάπες και τα νεύρα.
Εσύ,με θυμάσαι;Με θυ-μά-σαι;
Εγώ είμαι.
(Ασε,μην απαντήσεις.Φοβάμαι να απαντήσεις.Δε θα απαντήσεις.)
Θα μπορούσα να σου θυμίζω για πάντα ένα προς ένα αυτά που ζήσαμε,αλλά δε θέλω πια.
Θα το κρύψω,δε θα μιλώ για αυτό.
Και θα συνεχίσω να πηγαίνω εκεί που με πονάει,μέχρι να γίνω ακόμη πιο ψυχρή.
Δε με νοιάζει.Τελείωσε.Αμυνα,άμυνα,άμυνα.
Θα συνεχίσω να φροντίζω τον εαυτό μου,για να μπορέσω κάποτε να ξανατρέξω χωρίς να κουτσαίνω κάθε λίγο.
Σε ξεριζώνω με γυμνά δάχτυλα,να λερωθώ,να γρατζουνιστώ και να ουρλιάζω καθώς το κάνω,μπας και βγει επιτέλους λίγος πόνος από μέσα μου.
Βαρέθηκα να περιμένω και να ψάχνω και να ελπίζω.
Γράφω εδώ,για να μην ξεχάσω το πως θέλω να σε θυμάμαι.
Ήδη το ότι όλα αυτά μου φαίνονται ξένα είναι αρκετό.
Πάντα ήθελα να μου ζητήσεις συγνώμη,αλλά ποτέ δε θα σε άφηνα.
Ούτε τώρα,ούτε ποτέ.
Στο καλό.

Και αυτό θα ήθελα να το μοιραστώ με όσα άρτομα,θέλουν και προσπαθούν να θυμούνται.
Και όχι από μαζοχισμό,αλλά από αγάπη.
:)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου