Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

ΜΠΕΖ.


Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός.Φοβάμαι.
Δεν μπορώ να ζω έτσι.Υποφέρω από το φόβο.
Φοβάμαι να ζω στο σπίτι μου,φοβάμαι να βγω έξω,φοβάμαι να κοιμηθώ.Φοβάμαι μέσα στο μυαλό μου.Προσπαθώ να γλιτώσω από τις σκέψεις μου ,αλλά δε γίνεται.Πέφτω για ύπνο και ξυπνώ από εφιάλτες.Και το χειρότερο είναι πως εύχομαι να ξυπνήσω από εφιάλτη και να μην είναι πραγματικότητα.Δεν ξεφευγω,βοήθεια.Φοβάμαι το φόβο.
Πρέπει να λυθεί αυτό,γιατί δε με βλέπω καλά.Να κάνω υπομονή.Για τί όμως; Να περιμένω να γίνει κάτι καλύτερο; Όχι,μόνο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα.Δε μιλάω για βαθυστόχαστα πράγματα ή συναισθήματα,αλλά για τη σκληρή πραγματικότητα.Αυτό είναι το κακό.Ότι,όντως,είναι έξω από μένα και δεν το ελέγχω.Δε γίνεται να εκλογικεύσω τους φόβους μου,γιατί είναι ήδη λογικοί από μόνοι τους.Αχ.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι,εφαγα αχλαδάκι,μέλι,το πλυντήριό μου είχε οργασμούς,βούλιαξα στο καυτό νερό,ωραίες μυρωδιές καθαριότητας.
(Πότε ήταν που έβγαινα και γέμιζε το σπίτι γέλια και ατμούς;Ποιός θα μου χτενίζει τώρα τα μαλλιά;Ποιός θα με παίρνει αγκαλιά για να μην πατώ κάτω βρεγμένη;)
Εκανα κρέμα γιώτης-μαγικά τα πατ πατ που κάνουν οι μπουρμπουλήθρες όταν πήζει-έγλειψα και τα υπολείμματα στην κατσαρόλα (κλασική γουρουνιά),μίλησα στο τηλέφωνο,έβαλα το παιδικό ρολόι της Χιονάτης,ανακάλυψα τα ροζ δελφίνια,άπλωσα τα ρούχα στο μπαλκόνι να κινηματογραφήσω λίγο με αέρα τη στιγμή μου και άκουσα αγαπημένα έγχορδα,τα καναρίνια της "από κάτω" και αρμένικη μουσική.
Αγαπώ να πατώ πάνω στο λιλά μου σεντόνι.Ωραίο το φως που μπαίνει από τις χαραμάδες των παντζουριών και μέσα από τις μωβ ημιδιαφανείς κουρτίνες.Σκέφτομαι όλα αυτά τα κρυστάλλινα και παρελθοντικά.
Σιωπή,δε θυμάμαι.

DIDEROT.

Καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει , 
αλλά την αλήθεια που μας φαίνεται πικρή τη ρουφάμε γουλίτσα γουλίτσα. 

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

ΑΜΥΝΑ.

Aισθάνομαι ότι όλο και μαζεύονται πράγματα,όλο και αλλάζω ενώ όλα είναι σταθερά.Δεν μπορώ να εκφραστώ ακριβώς για το τι νιώθω.Ισως να μην ξέρω.
Ζαλάδα και θόρυβος,γενικά.Από την άλλη,οτιδήποτε ασφαλές είναι ρευστό για μένα και το φοβάμαι διπλά.
Φοβίες παντού.
Είναι υγιές να λέμε ότι φοβόμασε, τουλάχιστον,πιστεύω.Όχι απλά για να ειπωθεί-σιγά τη γενναιότητα,θα μου πεις-αλλά, εφόσον είναι ειλικρινές και συνειδητοποιηθεί,μπορεί να εξωτερικευτεί και να κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι φοβισμένοι,προσπάθεια να το κάνουμε αντικειμενικό.
Να το κάνουμε να ''κείτεται αντί'' μας,δηλαδή.
Αν στήσω το φόβο μου απέναντί μου,ίσως τον δω πιο καθαρά και ίσως να τα βρούμε ή ίσως μαλώσουμε και κάποιος από τους δύο αποχωρήσει.
Αλλά η ταύτιση,δε γίνεται.
Το υποκειμενικό είναι βαρύ.Με τρελαίνει.
Δε μιλώ για φόβους που θέλω ή μπορώ να λύσω.
Ο φόβος μου για το τρίγωνο : * Μοναξιά-Χρόνος-Θάνατος * δε λύνεται.
Είναι κατ'εμέ,ο πιο ανθρώπινος φόβος.
Και όσοι δεν το παραδέχονται μας δουλεύουν (μην το χάφτετε όμως) ή αυθυποβάλλονται τόσο,που έπεισαν και τους γύρω τους.Αλλά είναι ψέμα.Ίσως,το ψέμα να είναι η καλύτερη λύση για να επιβιώσουμε.Δε μου αρέσει-δυστυχώς- δεν μπορώ,δε θέλω και τώρα, ζορίζομαι.
Κάποιοι γεννηθήκαμε για να είμαστε έτσι.
Στραβόξυλα.
Δεν είναι λογικό,ρε παιδιά, να φοβάμαι να μείνω μόνη ,να φοβάμαι ότι θα μου κάνουν κακό,ότι η μοναξιά έρχεται με το χρόνο και ο χρόνος τρέχει χωρίς να ελέγχεται και έτσι θα συμβαίνει πάντα,είναι χάος,μας ρημάζει,ότι και να γίνει θα μας τρώει ζωντανούς και θα μας γεμίζει πόνο και νοσταλγία για το παρελθόν μέχρι να πεθάνουμε που μπορεί να συμβεί τόσο γρήγορα,που να μην προλάβουμε να γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι;Και,ναι,είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου το να προχωράμε και να εξελίσσονται να πράγματα,να αλλάζουμε.Να αλλάζουμε σε τι; (ελα ντε)
Αυτό είναι ο φόβος του χρόνου:η αλλαγή που φέρνει.Αγνωστη.Το μόνο που ξέρουμε είναι το τέλος.Ο θάνατος ως φυσική απώλεια είναι το ελάχιστο-πάει, τελείωσε-το αποδεχόμαστε (όπως και όλα όσα η Φύση φέρνει-ίσως αυτή είναι η πηγή του Κακού) αλλά αυτό που "σκοτώνει" είναι ο εν ζωή θάνατος.Να νιώθεις το κενό,την απουσία να κάθεται δίπλα σου.
Απουσία; 
-Παρούσα!
Σας λέω,τα πάντα μπορώ να τα εκλογικεύσω και να απαντήσω τα αντίθετά τους.Η ομορφιά της ζωής,ο έρωτας,η ευτυχία-όλα αυτά που αγαπώ.
Μάλλον περνώ φάση που τα αρνητικά παίζουν δυναμικά και δε με αφήνουν να ξεκουραστώ ούτε λίγο.
Τους το συγχωρώ,αν έχουν σκοπό να ηρεμήσουν.Ας τρέξουν,να ιδρώσουν,να λαχανιάσουν,για να μην έχουν ένταση να επιτεθούν άλλο.
Φτάνει.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

I FOLLOW LYKKE.

Γαμάτο.
Lykke, είναι το όνομά μου στα Δανικά/Νορβηγικά.
Το είδα στις περισσότερες γλώσσες.
Παρακάτω θα κάνω τοπ με τις αγαπημένες μεταφράσεις του " Ευτυχία ".

Bliss/Happiness -Aγγλικά
Geluk -  Aφρικανικά/Ολλανδικά
Βοnheur-Γαλλικά
幸福-     Ιαπωνικά
Felicita/Felicidad/Felicitade-Ιταλικά/Ισπανικά/Πορτογαλικά
Μutluluk-   Τουρκικά
சந்தோஷம்-Ταμίλ

Πέραν του ότι είναι το όνομά μου και μπορείτε να με φωνάζετε σε όποια γλώσσα σας αρέσει (θα πρέπει τώρα να μάθω να γυρνάω στο κάλεσμα) ,είναι μια ωραία λέξη που καλό είναι να μάθουμε να τη χρησιμοποιούμε όποια γλώσσα και να μιλάμε :)



Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

ΦΑΚΟΣ ΕΠΑΦΗΣ.

Η ζωή μας κάθε μέρα αλλάζει
Μικρή μου Αθήνα είσαι η πόλη που μου μοιάζει...

Θα σε ψάχνω στα πιο αδιάφορα πάρτι
μέχρι η αγάπη να με διαλύσει
μέχρι η δίψα μου να σβήσει
μέχρι η δύναμη να γίνει παράνοια
να σπάσουν όλα τα κόκκινα φανάρια
Και τα φιλιά να γίνουν διάστημα
σαν αυτοκίνητα που διανύουν την απόσταση
πριν γίνει η σχέση σε μια απέραντη έκταση
ή οριστικά μόνος στη μέση του δρόμου.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

MR.CRUZ.

Lady  Gaga doll
Eίναι ένας από τους καλλιτέχνες που θαυμάζω και θέλω να του αφιερώσω λίγο αρτομίστικο χώρο.Ο Noel Cruz είναι από αυτά τα άρτομα που δεν συγκαταλέγονται στον καλλιτεχνικό κόσμο επισήμως,τα έργα του δε θα τα δούμε σε μεγάλα μουσεία αλλά σε παιχνιδάδικα ή ιδιωτικές συλλογές ή ακόμα και σε σούπερ μάρκετ.
Φτιάχνει κούκλες.Όμως,κάνει τέχνη πάνω στις κούκλες,με πολύ σωστή αποτύπωση της μορφής με σωστή κλίμακα και δίνοντας τους απίστευτη πειστικότητα και ζωντάνια.Ασχολείται κυρίως με την προσωπική του σειρά από κούκλες διασήμων,αλλά συνεργάζεται κατά καιρούς με τη Mattel και πιο συγκεκριμένα το τμήμα Barbie-στο οποίο έχει επιμεληθεί μια σειρά μοντέλων τα τελευταία έτη στα οποία έχει βελτιώσει το απλό πρόσωπο που είχαν όλες οι πλαστικές φίλες των κοριτσιών,αλλά και κάποιες συλλεκτικές κούκλες.
  Είμαι μεγάλη θαυμάστρια της δουλειάς του.Συνδιάζει πολλά πράγματα που αγαπώ.Την τέχνη της μινιατούρας,την κούκλα,ζωγραφική,γλυπτική κα.
  Αυτό που είναι τρομερό,και αυτό που με κάνει να αγαπώ ακόμα παραπάνω τις κούκλες αυτές(και μάλιστα κατέχω μια μεγάλη συλλογή εκ των οποίων κάποιες είναι έργα του Noel) είναι πως είναι μια τέχνη προσβάσιμη σε όλους και μπορεί να δωσει χαρά και σε μικρά παιδιά.Σίγουρα,είναι μεγάλη συζήτηση το κατα πόσο κάτι που είναι εμπορικό χάνει την αξία του ως προΐόν τέχνης και ενα άλλο θέμα είναι το πως κάτι ενδείκνειται για παιδικό παιχνίδι.Οι αναλύσεις άλλη φορά,ψάξ'τε τον κύριο,είναι πολύ καλός.

Η ΘΕΙΑ ΠΟΠΗ.

Εξαιρετικός καιρός,μερα αφιερωμένη στην ποίηση.
Ξύπνησα και οργάνωσα τους στοχους μου με χρωματιστά ποστς-ιτ στον τοιχο(νερντ).
Ξεκίνησα απο το σπιτι και δεν πιστευα στη ζέστη που είχε!Υπέροχα!Το κεφάλι μου πήγε να σκάσει απο χαμόγελο ευτυχίας,χωθηκα στο δρώμενο της ΚΣΟΤ και στην πορεία που είχε στο Συνταγμα για την ποίηση-τι ωραία.Τράβηξα λίγο με την κάμερα,πήγα βόλτα με φίλες,φάγαμε λουκουμάδες και ήπιαμε κρύους χυμους και τσάι,είδα κόσμο,ψωνισα αποξηραμενα φρούτα και ένα μωβ κραγιον,βρήκα εναν καλο μου φιλο και τα είπαμε,μετα δυο φίλες και πήγαμε να μας πει τα χαρτιά η θεια της μιας απο τις κοπέλες.Καλτίλα.
"Πήγα σε μάγισσες,σε χαρτορίχτρες.."
Είχε τρομερο ενδιαφέρον το ποσο σε υποβάλλει μια τετοια διαδικασία,εκτίθεσαι ακομα και να το θεωρείς ψευτικο,ελπιζεις για κατι και συνειδητοποιείς τι θες λίγο παραπάνω,κρατιέσαι από τα λόγια και πιστεύεις σε χάρτινα παιχνιδάκια.
Μου άρεσε αυτό.Ακόμα και να μην ισχύει κάτι,μπήκα σε σκέψεις.
Τύχη,σου λέει.
Ευχαριστώ.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

I MIGHT BE WRONG.

Εχω έναν προβληματισμό.
Είναι δυνατόν να είναι κάποιος εγωιστής χωρίς να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του;
Και όχι απλά να έχει "μεγάλη ιδέα" αλλά να θεωρεί πως είναι ο καλύτερος από όλους τους άλλους;
Όχι καλύτερος σε μεμονωμένα χαρακτηριστικά σε σύγκριση με άλλους,αλλά ως προς το όλον.Αυτό δεν είναι άλλωστε που μας κάνει και έχουμε κριτήρια;
Τα κριτήρια δεν είναι υποκειμενικά;
Δηλαδή: όλα σε σχέση με εμάς;
Αν αυτό δεν είναι εγωιστικό,τότε τί είναι;
Δεν ξέρω.Ρωτάω.
Πρέπει να μπορούμε να απογυμνώσουμε τον εγωισμό από το αρνητικό του περιτύλιγμα για να κάνουμε τέτοιους προβληματισμούς και να δώσουμε- ίσως- απαντήσεις,χωρίς να πέσουμε σε κλισέ τριπάκια.
Από την άλλη σκέφτομαι, ότι είμαστε τόσο εγωιστές που σιγά να μην το παραδεχτούμε.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

RON MUECK ART.




Θέλω καιρό τώρα να αφιερώσω λίγο χώρο σε αυτό τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη,που τόσο καλά ξέρει να χειρίζεται την ανθρώπινη μορφή και το χώρο.Ο συγκεκριμένος γλύπτης,μπορεί και δημιουργεί με άνεση οφθαλμαπάτη στο θεατή και να τον κάνει να αναρωτηθεί για το μέγεθός του.Πέραν της τεχνικής αυτής που έχει αναπτύξει,τον χαρακτηρίζει και η επιλογή θεμάτων απεικόνισης.Βλέπουμε να εκτίθεται ό,τι πιο προσωπικό,βλέπουμε εγκλωβισμό,γέννα.Φωτογραφίζει αισθήματα,διακρίνει στιγμές που ούτε στην πραγματικότητα δεν προλαβαίνουμε να αντιληφθούμε.Αυτό το άρτομο,για μένα,καταφέρνει να κάνει το θεατή να νιώσει περισσότερο τον Αλλο. Προσπάθησα να επιλέξω εικόνες και βίντεο για να σας παρουσιάσω αλλά δεν μπορώ.Ψάξτε το. :)

"ΟΡΜΑ ΤΣΟΥ-ΤΣΟΥ"

Ετοιμάζομαι για Θεσσαλονίκη.Τάσεις φυγής.Όπως πάντα,κάνω χαλαρά πράγματα στο σπίτι και μόλις τα ολοκληρώσω θα ξεκινήσω.Δε θέλω βιασύνες.
Ακουσα μια συνέντευξη-διάλεξη του Καστοριάδη,διαβασα μερικά άρθρα που είχα αφήσει καιρό σε εκκρεμότητα,είδα μια συναυλία από Glastonbury 2003,άρχισα να ψάχνω διάφορα τετράδια-βιβλία και έχω τρελαθεί στις μνήμες.Συνειδητοποοιώ πως στο σχολείο μαθαινα πιο πολλά απ'ότι στο πανεπιστήμιο και θέλω με το που γυρίσω να πάρω μπρος.Θα βγω για κυνήγι.Στόχος ένα,στόχος δυο κοκ.
Η φαντασία μου έχει οργασμούς.Εχω βρει απίστευτα πράγματα-πάλι καλά που είμαι συλλέκτης στιγμών.Ησυχία.Θα ζωγραφίσω.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

SOAP&SKIN.

ακόμη ένα αυτοπορταίτο

:)



Σταματώ να παλεύω με τους δαίμονές μου.
Θα κάνω μεταγραφή στην ομάδα τους.

ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ.

Εγώ συναλλάσομαι,εσύ συναλλάσεσαι,αυτός συναλλάσεται,εμείς συναλλασόμαστε,εσείς συναλλάσεστε,αυτοί συναλλάσονται.
Δεν είναι πορνεία να δίνεις χρόνο από τη ζωή σου κάνοντας κάτι για να πάρεις χρήματα ή δεν είναι πορνεία οι υποσχέσεις που δίνουμε ο ένας στον άλλο;Δεν είναι πορνεία το να περιμένουμε αντάλλαγμα για ό,τι κάνουμε και σε όλα να βάζουμε κίνητρο και στόχο;
Τί διαφορά έχει μια πουτάνα που πληρώνεται για να κάνει σεξ από μια ερωτευμένη γυναίκα που κάνει έρωτα γιατί περιμένει να πάρει συναίσθημα από τον ερωμένο της;
Το χρήμα,θα μου πεις.
Το συναίσθημα,θα σου πω.
Στην πορνεία τουλάχιστον,όλα είναι ξεκαθαρισμένα.Τόση η τιμή,αυτό θέλω,μου το δίνεις,αντε γεια.
Tουλάχιστον εκεί είναι ειλικρινές το ότι όλα είναι ψευτικα.Η μόνες αλήθειες εκεί είναι τα κολπικά υγρά και το σπέρμα.Μοιάζει πιο τίμιο από τα ερωτικά παιχνίδια.Ειδικά όπου μπαίνει ο παράγοντας αίσθημα και "πνεύμα".Εκεί υπάρχει ανταλλαγή με κρυφά χαρτιά και κλειστά τα μάτια.
Η ίδια μας η ζωή είναι παροχή υπηρεσιών με ανταλλάγματα.
Είμαστε πουτάνες σε ενα τεράστιο μπουρδέλο.
Παρ'όλα αυτά,ο "συντηρητισμός" μου,ενοχλείται με την ύπαρξη της κανονικής πορνείας.
Τωρα θα μου πεις,έτσι όπως γίναμε,ποιά είναι η κανονική;

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

ΑΠΟ Τ' ΑΦΤΙ ΚΑΙ ΣΤΗ Γ.Α.Δ.Α.

Στο παρκάκι που είναι πάνω από το μετρό "Ευαγγελισμός" τις προάλλες είδα ένα σκηνικό που μου χτύπησε σαν κεραυνός το κεφάλι.Ψιλοέβρεχε και ως γνωστόν,υπάρχουν πλανόδιοι-συνήθως μετανάστες-που πουλούν ομπρέλες τριγύρω στους δρόμους.Φυσικά,πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της δημοτικής αστυνομίας.Δεν παίρνω θέση στο γενικότερο πρόβλημα εδώ,αλλά εστιάζω στην εικόνα του ανετόβλαχου μπάτσου που είχε πιάσει έναν μετανάστη στη μέση του δρόμου, από το μπουφάν με τέτοιο τρόπο που ήταν σαν ο δάσκαλος να πιάνει από το αφτί το μαθητή που δεν τον σεβάστηκε και τον πηγαίνει για τιμωρία στο διευθυντή.Σκάλωσα,γιατί η εικόνα ήταν στιγμιαία καθώς κατέβαινα με τις κυλιόμενες.Δε γύρισα πίσω.Το σκεφτόμουν μέχρι σήμερα με την ενοχική διάθεση που με δέρνει.Σε τι κοσμο ζούμε.

ΔΕΚΑ ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΘΕΣΗ.


Είτε ο κόσμος έχει τα χάλια του τελευταία,είτε εγώ είμαι γκρινιάρα.

Όπως και να 'χει πρέπει να αυθυποβαλλόμαστε,βεβαίως-βεβαίως και να βρίσκουμε τρόπους να τα βλέπουμε όλα ρόδινα.
10 τρόποι για να μας φτιάξει η μέρα:
1)Βάζουμε αγαπημένη μας μουσική,αφήνουμε φως να μπει στο σπίτι και αρχίζουμε να καθαρίζουμε με ρυθμό Χιονάτης μέχρι ο χώρος μας να μοσχοβολάει,να είναι όμορφος και να μη μας πνίγει.
2)Αφού εχουμε ψιλοκουραστει από το μάζεμα,λέμε να το γαμήσουμε τελείως και να κάνουμε γυμναστική.Χορεύουμε όπως μας αρέσει και χτυπιόμαστε σαν τα χταπόδια από τοίχο σε πάτωμα με κίνδυνο εξάρθρωσης.Διπλό το καλό:και εκτόνωση και κορμάρα.
3)Αφιερώνουμε χρόνο στο να κάνουμε ένα μπάνιο και να χαλαρώσουμε,να χαζέψουμε τον εαυτό μας,να μας περιποιηθούμε και να γίνουμε όπως μας αρέσουμε.
4)Βγαίνουμε έξω χωρίς να έχουμε κανονίσει τίποτα και με κανέναν,κλείνουμε το τηλέφωνο και προχωράμε ελεύθεροι και με νοοτροπία τουριστική για να ανακαλύψουμε δρόμους,κτήρια,πρόσωπα,την πόλη μας και ό,τι άλλο.Ίσως μια φωτογραφική μηχανή να ήταν πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για να μας συνοδεύει.Γενικά,προτείνω κάτι δημιουργικό. (σκιτσάκια,μουσική,κάμερα κλπ)
5)Αν θέλουμε ψωνίζουμε μικροπραγματάκια που στερούμαστε καιρό τώρα ή διστάζουμε να πλησιάσουμε,γιατί- έλα μωρέ,δεν το χρειαζόμαστε,αυτό μας λείπει κοκ.Στο φαγητό,δεν το συζητώ,τρώμε κάτι που μας αρέσει αλλά δε μας βαραίνει.
6)Εφόσον έχουμε κάνει τη βολτάρα μας,έχουμε μπει σε μαγαζιά,έχουμε ανακαλύψει διάφορα,έχουμε κάτσει στο δρόμο να χαζέψουμε τους περαστικούς,έχουμε πάρει free press,έχουμε ίσως χωθεί σε κανένα μπαζάαρ ή έχουμε κάνει ό,τι μας τη βαρέσει τελος πάντων,αποφασίζουμε να κάτσουμε και να σκεφτούμε τι θέλουμε.Οργανωνουμε τα προβληματα μας και προσπαθούμε να βρούμε λογικά λύσεις.Τελειώνουμε με αυτό και μετά παμε παρακάτω.
7)Βρίσκουμε τα άτομα που αφορά κάποιο/α από τα προβλήματα μας και μιλάμε ανοιχτά.Προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και να λειτουργούμε αφαιρετικά.Βγάζουμε από μέσα μας.Αλλά δε χρειάζεται να φορτώσουμε σε κανέναν.Προσοχή,δε θέλουμε τύψεις.Σκεφτόμαστε τον άλλο.
8)Ουφ,πάει το δύσκολο.Πάμε σε πιο εύκολο.Παίρνουμε τηλέφωνο ή τέλος πάντων επικοινωνούμε με άτομα για τα οποία αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.Τους ευχαριστούμε ή προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καλό για αυτούς.Είναι καλό να δίνουμε αγάπη χωρίς να μας το ζητησουν.
9)Εχουμε ανεβασμένη πλέον διάθεση και ενέργεια και κοινωνικοποιούμαστε σχετικά.Πάμε σινεμά,σε κάποια συναυλία που μας αρέσει,αράζουμε κάπου,φλερτάρουμε.Εκατομμύρια επιλογές.
10)Γυρνάμε στο καθαρό μας σπιτάκι(εάν δεν οδηγηθήκαμε σε άλλο,αφού φλερτάραμε-σε αυτή την περίπτωση have fun) και σκεφτόμαστε πόσο γαμάτα περάσαμε,αν θέλουμε γράφουμε τι κάναμε για να το θυμόμαστε και πέφτουμε για ύπνο.
Την επόμενη μέρα,μπορούμε να λουστούμε τις συνέπειες του ότι μπορεί να μην πήγαμε στη δουλειά,να μιλήσαμε σαν μαστουρωμένοι στη μαμά μας,να εξομολογηθήκαμε πράγματα που δεν έπρεπε σε κάποιο γκόμενο,να αδειασε το πορτοφόλι μας,να πονάει ο κώλος μας ,αλλά επίσης μπορούμε να γελάσουμε με την πάρτη μας και να πούμε ότι το κάναμε "γιατί μας αξίζει".
Η διάθεση μας και μόνο που τα σκεφτήκαμε όλα αυτά θα είναι καλύτερη.
Εγώ τουλάχιστον που βαριέμαι αυτή τη στιγμη να τα κάνω και θα πέσω για ύπνο,νιώθω πιο καλά.
Ενα πολυ σημαντικο πράγμα που ξέχασα,είναι να ακούσουμε ιδέες από άλλους.Όχι απαραίτητα γνωστούς και να είμαστε ανοιχτόμυαλοι.Οπότε,αν έχετε προτάσεις,ρίχτε τις.
Καλή σας μέρα,άρτομα :)

ΤΟ ΤΡΕΝΑΚΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ.

Πάντα υπάρχει αυτό το πρόβλημα.
Δεν υπαρχει αμοιβαιότητα.
Ποτέ δε θελουμε εντελως το ίδιο με τον άλλο.
Πολύ σπανια ίσως.
Νιώθω πως οταν το πετυχουμε,είμαστε σε κορυφή,που σημαίνει πως είμαστε έτοιμοι να πέσουμε.

ASK EYTYXIA.

Ρωτήστε με κάτι ουσιαστικό,σας παρακαλώ.
Έχω ανάγκη να δώσω μια συμβουλή σε κάποιον.

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

HERE,I AM ALONE.

Κάθε γλώσσα και ένας κόσμος,αυτό είναι σίγουρο.
Τα έλεγε και ο Wittgenstein.
Οι λέξεις σε κάθε γλώσσα δεν είναι απλά κώδικες ή σύμβολα τέλος πάντων.
Νομίζω,χωρίς να το έχω ψάξει περισσότερο,πως δηλώνουν πράγματα για την προέλευσή τους.
Η λέξη "privacy" ας πούμε,μου κάνει εντύπωση πως δεν έχει αντίστοιχο ουσιαστικό στη γλώσσα "μου"- τα ελληνικά.Μεταφράζεται ως "προστασία ιδιωτικής ζωής" ή "μυστικότητα" ή "μοναξιά" ή ακόμα και "ησυχία".
Ναι,όλα αυτά είναι, αλλά δεν είναι αυτό.
Σκεφτόμουν ότι δεν μπορώ να έχω την ... μου και έψαχνα λέξη.
Τελικά,όντως,δεν μπορώ να την έχω-πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει.
Και οκ,θα μου πεις,η λέξη δεν υπάρχει στα ελληνικά.Από την άλλη σκέφτομαι ότι είμαστε κοινωνικά όντα και ζω σε μια κοινωνία που θα πρέπει περιφραστικά να εξηγώ τι θέλω,γιατί δεν υπάρχει ένα γαμημένο ουσιαστικό(καθόλου τυχαίο) που να τα εκφράζει όλα μαζί ενώ σε άλλες χώρες προφανώς δημιουργήθηκε η ανάγκη για να υπάρχει αυτή η λέξη.
Δεν είναι τρόμερό;

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

ΘΥΜΙΩ.

Συγνώμη,αλλά δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν μάλλον.
Σκατά ρε.

ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ.

Αυτή την Κυριακή το πρωί,δεν άκουσα ακορντεόν.
Θέλω κάθε Κυριακή πρωί να έχει ακορντεόν.
Έλεγα στον εαυτό μου,συνέχεια,να πιστεψει πως αν θέλει πολύ,θα το ακούσει.
Όχι.
(Το ήθελα)
Δε μου φτάνουν τα τιτιβίσματα,ούτε οι ερωτικές μυρωδιές,θέλω το ακορντεόν μου.
Πώς να είναι κανείς ευτυχισμένος μια Κυριακή όταν το πρωί του δεν ξεκινά έτσι;

ΠΑΛΟΥΚΟΚΑΦΤΗΣ.

Καλό μήνα,καλή άνοιξη επισήμως.
Δεν έχω πολύ όρεξη.
Δυο γεμάτα κόσμο και ζωή βράδια-οδυσσέας,σφηνάκια,αράχνη,πλατεία,φίλοι,λάφυρα πολέμου,bios,χορός,άσυλο,ασκτ,live,άνθρωπος,χαμός.
Εκτιμώ το κλαδί αμυγδαλιάς που ένας φίλος έκοψε και έβαλα στα μαλλιά μου,τις αλήθειες,τις βόλτες,τα σκαρφαλώματα στην ''τεχνοπολις'',τον πολιτισμό,τις υποχωρήσεις,τις εκπλήξεις,την ουσιαστική πρώτη μέρα άνοιξης με τα ωραία χρώματα του ουρανού και τη διάθεση για έξω.
Κατά τα άλλα,τα έχω κάνει σκατά.