Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

ΑΜΥΝΑ.

Aισθάνομαι ότι όλο και μαζεύονται πράγματα,όλο και αλλάζω ενώ όλα είναι σταθερά.Δεν μπορώ να εκφραστώ ακριβώς για το τι νιώθω.Ισως να μην ξέρω.
Ζαλάδα και θόρυβος,γενικά.Από την άλλη,οτιδήποτε ασφαλές είναι ρευστό για μένα και το φοβάμαι διπλά.
Φοβίες παντού.
Είναι υγιές να λέμε ότι φοβόμασε, τουλάχιστον,πιστεύω.Όχι απλά για να ειπωθεί-σιγά τη γενναιότητα,θα μου πεις-αλλά, εφόσον είναι ειλικρινές και συνειδητοποιηθεί,μπορεί να εξωτερικευτεί και να κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι φοβισμένοι,προσπάθεια να το κάνουμε αντικειμενικό.
Να το κάνουμε να ''κείτεται αντί'' μας,δηλαδή.
Αν στήσω το φόβο μου απέναντί μου,ίσως τον δω πιο καθαρά και ίσως να τα βρούμε ή ίσως μαλώσουμε και κάποιος από τους δύο αποχωρήσει.
Αλλά η ταύτιση,δε γίνεται.
Το υποκειμενικό είναι βαρύ.Με τρελαίνει.
Δε μιλώ για φόβους που θέλω ή μπορώ να λύσω.
Ο φόβος μου για το τρίγωνο : * Μοναξιά-Χρόνος-Θάνατος * δε λύνεται.
Είναι κατ'εμέ,ο πιο ανθρώπινος φόβος.
Και όσοι δεν το παραδέχονται μας δουλεύουν (μην το χάφτετε όμως) ή αυθυποβάλλονται τόσο,που έπεισαν και τους γύρω τους.Αλλά είναι ψέμα.Ίσως,το ψέμα να είναι η καλύτερη λύση για να επιβιώσουμε.Δε μου αρέσει-δυστυχώς- δεν μπορώ,δε θέλω και τώρα, ζορίζομαι.
Κάποιοι γεννηθήκαμε για να είμαστε έτσι.
Στραβόξυλα.
Δεν είναι λογικό,ρε παιδιά, να φοβάμαι να μείνω μόνη ,να φοβάμαι ότι θα μου κάνουν κακό,ότι η μοναξιά έρχεται με το χρόνο και ο χρόνος τρέχει χωρίς να ελέγχεται και έτσι θα συμβαίνει πάντα,είναι χάος,μας ρημάζει,ότι και να γίνει θα μας τρώει ζωντανούς και θα μας γεμίζει πόνο και νοσταλγία για το παρελθόν μέχρι να πεθάνουμε που μπορεί να συμβεί τόσο γρήγορα,που να μην προλάβουμε να γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι;Και,ναι,είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου το να προχωράμε και να εξελίσσονται να πράγματα,να αλλάζουμε.Να αλλάζουμε σε τι; (ελα ντε)
Αυτό είναι ο φόβος του χρόνου:η αλλαγή που φέρνει.Αγνωστη.Το μόνο που ξέρουμε είναι το τέλος.Ο θάνατος ως φυσική απώλεια είναι το ελάχιστο-πάει, τελείωσε-το αποδεχόμαστε (όπως και όλα όσα η Φύση φέρνει-ίσως αυτή είναι η πηγή του Κακού) αλλά αυτό που "σκοτώνει" είναι ο εν ζωή θάνατος.Να νιώθεις το κενό,την απουσία να κάθεται δίπλα σου.
Απουσία; 
-Παρούσα!
Σας λέω,τα πάντα μπορώ να τα εκλογικεύσω και να απαντήσω τα αντίθετά τους.Η ομορφιά της ζωής,ο έρωτας,η ευτυχία-όλα αυτά που αγαπώ.
Μάλλον περνώ φάση που τα αρνητικά παίζουν δυναμικά και δε με αφήνουν να ξεκουραστώ ούτε λίγο.
Τους το συγχωρώ,αν έχουν σκοπό να ηρεμήσουν.Ας τρέξουν,να ιδρώσουν,να λαχανιάσουν,για να μην έχουν ένταση να επιτεθούν άλλο.
Φτάνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου