Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

ΜΠΕΖ.


Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός.Φοβάμαι.
Δεν μπορώ να ζω έτσι.Υποφέρω από το φόβο.
Φοβάμαι να ζω στο σπίτι μου,φοβάμαι να βγω έξω,φοβάμαι να κοιμηθώ.Φοβάμαι μέσα στο μυαλό μου.Προσπαθώ να γλιτώσω από τις σκέψεις μου ,αλλά δε γίνεται.Πέφτω για ύπνο και ξυπνώ από εφιάλτες.Και το χειρότερο είναι πως εύχομαι να ξυπνήσω από εφιάλτη και να μην είναι πραγματικότητα.Δεν ξεφευγω,βοήθεια.Φοβάμαι το φόβο.
Πρέπει να λυθεί αυτό,γιατί δε με βλέπω καλά.Να κάνω υπομονή.Για τί όμως; Να περιμένω να γίνει κάτι καλύτερο; Όχι,μόνο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα.Δε μιλάω για βαθυστόχαστα πράγματα ή συναισθήματα,αλλά για τη σκληρή πραγματικότητα.Αυτό είναι το κακό.Ότι,όντως,είναι έξω από μένα και δεν το ελέγχω.Δε γίνεται να εκλογικεύσω τους φόβους μου,γιατί είναι ήδη λογικοί από μόνοι τους.Αχ.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι,εφαγα αχλαδάκι,μέλι,το πλυντήριό μου είχε οργασμούς,βούλιαξα στο καυτό νερό,ωραίες μυρωδιές καθαριότητας.
(Πότε ήταν που έβγαινα και γέμιζε το σπίτι γέλια και ατμούς;Ποιός θα μου χτενίζει τώρα τα μαλλιά;Ποιός θα με παίρνει αγκαλιά για να μην πατώ κάτω βρεγμένη;)
Εκανα κρέμα γιώτης-μαγικά τα πατ πατ που κάνουν οι μπουρμπουλήθρες όταν πήζει-έγλειψα και τα υπολείμματα στην κατσαρόλα (κλασική γουρουνιά),μίλησα στο τηλέφωνο,έβαλα το παιδικό ρολόι της Χιονάτης,ανακάλυψα τα ροζ δελφίνια,άπλωσα τα ρούχα στο μπαλκόνι να κινηματογραφήσω λίγο με αέρα τη στιγμή μου και άκουσα αγαπημένα έγχορδα,τα καναρίνια της "από κάτω" και αρμένικη μουσική.
Αγαπώ να πατώ πάνω στο λιλά μου σεντόνι.Ωραίο το φως που μπαίνει από τις χαραμάδες των παντζουριών και μέσα από τις μωβ ημιδιαφανείς κουρτίνες.Σκέφτομαι όλα αυτά τα κρυστάλλινα και παρελθοντικά.
Σιωπή,δε θυμάμαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου