Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Πήγα σε διάφορους ναούς της Αθήνας.Κάποιοι υπερφορτωμένοι και λαμπεροί με υπερβολική δόση χρυσού και κιτς,άλλοι πιο γραφικοί και ταπεινοί.
Στην Ανάσταση,πήγα στο Κολωνάκι και πέριξ-πολύ γκλαμουριά,με κλασικές μεγαλοαστικές υπερκάλτ φυσιογνωμίες,που κατά το αστικό γλυκόπικρο φαίνεσθαι πήγαν να εναγκαλιστούν(χωρίς να τσαλακωθούν ή λερωθούν με κραγιόν) και να πάρουν λίγο από το Αγιο Φως για το σπίτι.
Πολύ τα αγαπώ αυτα τα σκηνικά,συγκινούμαι.
Πήρα κι εγώ φως στο νούφαρό μου με κεράκι που μύριζε φράουλα,χάζεψα τις γιαγιάδες με τα ροζ ταγερ και τα μαλλιά κομμωτηρίου,θαύμασα μία νύφη που εμφανίστηκε δίπλα στη φρουρά και τους επίτιμους.Μπήκαμε και σε ένα ναό που η λειτουργία γινόταν στα Ρουμάνικα.Μου άρεσε πολύ ο ήχος και οι ψαλμωδίεςπαρά το ότι δεν καταλάβαινα τι έλεγαν.Εμπειρία κι αυτή.

Πολύ φιλικά φέτος οι γιορτές.Βάψαμε αβγά, παίξαμε τρίβιαλ, κάναμε παρέα, βγήκαμε σε πάρτυ ,βόλτες και άλλα όμορφα.
Αύριο,Κυριακή του Πάσχα, με κάλεσε ένας φίλος σε οικογενειακό τραπέζι.
Με συγκινεί όταν με σκέφτονται.
Ανθρωπιά.Γι'αυτό είναι αυτές οι γιορτές.Ακριβώς γι'αυτό.
Ένας φίλος μου θύμισε ότι η πίστη έρχεται από το φόβο.
Ίσως να χρειαζόμαστε και τα δύο, λέω εγώ.
Ο φόβος,είναι πολύ άσχημος (και όπως ξερετε υποφέρω απο αυτόν) αλλά είναι και ευλογία.Μας κάνει να ζούμε εκτιμώντας περισσότερα και σε πιο λεπτές γραμμές.
Η πίστη (όχι σε κάτι συγκεκριμένο) είναι μέσον και αυτοσκοπός.Μόνο έτσι,αξίζει να τη δούμε νομίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου