Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ.



Κάθε χρόνο,την πρωτομαγιά,πηγαίναμε μια μικρή εκδρομή με την οικογένειά μου.Ντρέπομαι όσο το σκέφτομαι κοινωνικοπολιτικά,αλλά ακόμη κι έτσι υπερισχύει η νοσταλγία μου.
Θυμάμαι πολλές avant-garde προσπάθειες με παπαρούνες και μαργαρίτες.
Ο μπαμπάς μου μας έδειχνε κόλπα για να γίνεται καλό το πρωτομαγιάτικο στεφάνι-και η αλήθεια είναι πως το έκανε πάντα όμορφο-ο παππούς μου τραγουδούσε και μας ζητούσε να χορέψουμε,η γιαγιά μου έλεγε πως την κάνει ρεζίλι και είναι η τελευταία φορά που βγαίνει μαζί του (έτσι λέει τα τελευταία 20 χρόνια),εμείς γκρινιάζαμε που μας τρέχουν στην εξοχή και η μαμά προσπαθούσε να φροντίσει με χιούμορ για την ηρεμία όλων-και στο τέλος τα άκουγε από όλους μας.
Πέρυσι,πρώτη φορά μακριά από το σπίτι,είχα τάσεις φυγής,έψαχνα ευκαιρία να ξαναζήσω τέτοιες γραφικές στιγμές μαζί με τις γυναίκες μου.
Ωραία και διαφορετικά ήταν.Αυτή τη φορά,φτιάξαμε μόνες μας με την αδερφή μου και βάλαμε στεφανάκι στα μαλλιά της γιαγιάς μας.
Φέτος,δεν έχει ούτε στεφάνι,ούτε λουλουδάκια.
Το στεφάνι πλέον,μου θυμίζει μόνο κηδείες,είναι η αλήθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου