Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

THE IRON LADY.


Η αγαπημένη μου δουλειά από τα οικιακά είναι το σιδέρωμα.Με ηρεμεί κιόλας.Τις προηγούμενες μέρες έβαλα μπόλικα πλυντήρια και σιδέρωσα αντίστοιχα.Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί μου αρέσει να σιδερώνω και να βάζω πλυντήρια τόσο πολύ,ενώ σιχαίνομαι τη φασίνα γενικότερα.
Μόνο σε μνήμη το αποδίδω.
Όταν ήμουν μικρή,ήθελα να φτιάξω ο δικό μου σπιτικό και έπαιζα πάντα τη νοικοκυρούλα.
Το τηλέφωνο είναι καλή συντροφιά για το σπορ
Εχω μάλιστα φωτογραφίες με τις πλαστικές μου κουζινούλες,τα φαγητάκια και το πλυντήριο που τόσο περήφανη ήμουν όταν πήρα.
Τί ωραία χρόνια!
Εκείνα τα χρόνια που ήμουν ακόμα μοναχοπαίδι (δηλαδη,πριν γίνω 4 χρονών) είχα την πολυτέλεια να έρχονται και οι δύο γιαγιάδες μου στο σπίτι να με φροντίζουν.
Έτσι μεγάλωσα,στα πούπουλα.
Περασμένα μεγαλεία.
Ερχονταν λοιπόν οι συμπεθέρες κάποτε και οι δύο,αργότερα εναλλάξ,αλλά μόνη δε μ'αφησαν ποτέ.
Μετά από 3 πλυντήρια
Θυμάμαι που κάναμε μαζί όλες αυτές τις δουλειές και μου μάθαιναν τα μυστικά της καλής νοικοκυράς.Είναι γελοίο ότι μεγαλώνουμε έτσι,εμείς,τα κορίτσια.Από την άλλη,δε με απασχολεί να αποδείξω το φεμινισμό μου έτσι(ή γενικά να αποδείξω).
Για τις γιαγιάδες μου,θέλω να σας πω ιστορίες,είναι παραμυθένιες.
Η μνήμη μιας σιδερώστρας.
Μόνιμα η σιδερώστρα τοποθετημένη στο πλάι της σαλοκουζίνας,να βλέπει στην τηλεόραση,στο διάδρομο,το δωμάτιό μου και το μπαλκόνι.΄

Όταν ήμουν μωρό,μάλιστα με είχαν κάψει,άθελά τους,με το σίδερο στο πόδι οι γιαγιάδες μου.
Άουτς.
Κάποιες μέρες ήταν Κυριακάτικες,μύριζε σπίτι,φούρνος και ακούγαμε ζωτικές φωνές από τους τέσσερις ανθρώπους που κυκλοφορούσαμε εκεί μέσα,άλλες μέρες θυμάμαι τα πρωινά που καθόμουν πάνω στη σιδερώστρα,τσιμπολογώντας ελαιόψωμο και χάζευα την εμπριμέ τσάντα της γιαγιάς στο πόμολο της μπαλκονόπορτας-με θέα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο-εγώ δεν πήγαινα ακόμα.
Κάποιες φορές,το σιδέρωμα ήταν λύση για να αποφύγουμε καβγάδες ή ήταν εστία ουρλιαχτών.
Η μαμά φώναζε να προσέχουμε που θα κάτσουμε για να μην τσαλακώσουμε τα σιδερωμένα,εγώ σιχτίριζα και βαριόμουν να ξεχωρίζω τα δικά μου βρακιά από της αδερφής μου,αλλά ταυτόχρονα όποτε θέλαμε να βοηθήσουμε με δουλειές,σηκώναμε το χεράκι μας να βάλουμε και ένα σίδερο.
Πάντα η μαμά μου έδινε τις μαξιλαροθήκες και έκανε εκείνη τα δύσκολα.
Τι γλυκιά-κι ας μου χαλούσε τις στάμπες.
Μετά πήραμε και ατμοσίδερο,δε μας έπιανε κανείς.
Θέλω να πιστεύω πως είμαι ακόμα το κοριτσάκι που ήθελε να γίνει νοικοκυρά στο σπιτάκι του.Μάλλον τα κατάφερα.Καμαρώνω λίγο τώρα,με το χαμόγελο που είχα στη φωτογραφία αγκαλιά με το πλυντήριο.
Όπως καταλαβαίνετε,μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά έχω σιδερώσει τη μισή ντουλάπα.

1 σχόλιο:

  1. (Παιδικές) Ιστορίες για αγρίους, χεχε. Εγώ που ζω περισσότερο 1 γιαγιά ως άρρεν δεν υπέφερα καψίματα, τουναντίον...είχα καραμελωμένες πολυτέλειες! Ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Κι εγώ νοικοκύρης είμαι...αλλά ακόμα σιδέρωμα, δε...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή