Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.

Όταν ήμουν στα νήπια,θυμάμαι που είχαμε φτιάξει μια κάρτα για τις μαμάδες μας.
Ήταν ένα διπλωμένο ορθογώνιο χαρτόνι το οποίο δέσαμε με τούλι και στολίσαμε με κλωναράκια κανέλας.Στο κέντρο είχε κομμένη μια καρδιά και φαινόταν μια φωτογραφία που έδειχνε εμένα και τη μαμά μου.Τη θυμάμαι τη φωτογραφία.Ήμασταν το 1996 κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο αγκαλιασμένες (μάγουλο με μάγουλο) και κοιταζόμασταν.
Τέτοιες τρυφερές στιγμές ζούμε κι όταν επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη τόσα χρόνια μετά.
Για μένα είναι ένα μικρό κοριτσάκι σαν τη Μαφάλντα που θέλει να το προσέχω συνέχεια και να του δίνω αγάπη.
Αντιθέτως με μένα,η μαμά μου είναι πολύ κοντούλα και όταν περπατάμε μαζί χεράκι χεράκι,είναι σαν κόρη μου,επομένως πάντα ένοιωθα προστατευτικά.
Πόσο αγαπώ τη μαμά μου!
Ειλικρινά, ό,τι και να κάνω είναι λίγο και δεν νομίζω να μπορέσω να της το εκφράσω ποτέ.Οι μαμάδες δε θα ξεχαστούν ποτέ.
Μια φορά στα γενέθλιά μου της είχα πάρει λουλούδια για να την ευχαριστήσω που με γέννησε.
Κάθε φορά που γιορτάζω ή μου συμβαίνει κάτι η μαμά μου κερνάει όλο τον κόσμο-ακόμα κι αν δεν έχει χρήματα ούτε για την ίδια.
Μιλάμε καθημερινά πολλές φορές.Το δέσιμό μας είναι πολυ ισχυρό,γιατί η μία είναι στήριγμα της άλλης-πάνω απ'όλα είμαστε φίλες-και όταν έρχεται η πίεση και ο καταναγκασμός απλά είμαστε εγωίστριες και κρατάμε μούτρα.
Όσο περνάνε τα χρόνια,έχω παρατηρήσει ότι λυγίζουμε πολύ πιο εύκολα.
Η δική μου μαμά,είναι ένα υπέροχο πλάσμα που θεωρώ πως έχει αδικηθεί πολύ.
Είναι σκληρός άνθρωπος,αντέχει πολλά χτυπήματα,αλλά δεν της αξίζει.
Της αξίζουν καλύτερες παρέες,καλύτερο επίπεδο ζωής.
Θέλω να πάψει να κάνει τόσους συμβιβασμούς και να μπορέσει να ελευθερωθεί και να κάνει κάποια στιγμή επιτέλους αυτά που θέλει.Σκέφτομαι τι θα της ταίριαζε.Η μαμά μου έχει γεννηθεί για να αγαπά.Η μαμά μου γεννήθηκε για να γίνει μια καλή μαμά.Όχι η στερεοτυπική.Η μαμά μου ούτε είναι όλη μέρα στο σπίτι,τα φαγητά της είναι αποτυχημένα,η συμπεριφορά της και η προσωπικοτητά της είναι τέτοια που δεν γίνεται να είναι όλη μέρα με παιδιά κοκ,αλλά πραγματικά : είναι αυτό που πρέπει.
Όταν ήμουν πιο μικρή τη ζήλευα,την είχα αδικήσει και έβλεπα την αυστηρή πλευρά της,όμως δεν μπορούσα (και ούτε μπορώ) να διανοηθώ το μέγεθος της αγάπης της.
Νομίζω πως δε με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς τόσο και δε θα με αγαπήσει κιόλας.
Μια γυναίκα που δε χάρηκε τη μαμά της,αλλά έγινε η καλύτερη μαμά.
Έχασε μια Ευτυχία(τη γιαγιά μου) και έκανε μια άλλη,εμένα.
Αφηρημένη,εγωίστρια,πληγωμένη,εσωστρεφής,ευγενική,δοτική,υπομονετική,αντιφατική και ονειροπόλα.
Δε θα μου δείξει ευκολα τον ενθουσιασμό της,θα με πληγώσει και θα με γειώσει,αλλά ξέρω το πόσο με εκτιμάει και πως σκέφτεται τα πάντα για το δικό μου καλό.
Όταν μου λένε "εχεις γίνει σαν τη μάνα σου" είναι σαν να μου εύχονται κάτι.Ευχαριστώ και μακάρι.
Δύσκολα βρίσκεις τόσο δυνατούς ανθρώπους.
Αυτό το χρυσοψαράκι πρέπει να βγει από αυτή τη γυάλα και να κολυμπήσει σε θάλασσα.
Καλημέρα,μανούλα.

2 σχόλια:

  1. ομορφο και αληθινό!!!:):) σου ευχομαι λοιπόν να είσαι και εσύ σαν τη μαμα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα",θα λέει το μελλοντικό μου παιδί.
      "Τα 'λεγα",θα λέω εγώ.

      (Ευχαριστώ,Margkw:))

      Διαγραφή