Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

FIREWORK.

Μισώ τη γραφειοκρατεία,μισώ να χάνω το χρόνο μου,μισώ τους ανθρώπους που ειρωνεύονται με γλοιώδη τρόπο για να νιώσουν ανώτεροι (χωρίς χιούμορ)-και πόσο μάλλον αν εχουν και κάποια θέση εξουσίας.
Γαμώ τον "πολιτισμό" σας.
Σήμερα,δεν πήρα μαζί το τηλέφωνό μου,ακόμα το έχω κλειστό.
Δύσκολη,αλλά δραστική η απεξάρτηση από τέτοια μαραφέτια.Σιχτίρ.
Σαν ευχαριστο διάλειμμα στη μέρα μου,ήρθε μια χαλαρή βολτούλα-παρά τα στενά μωβ παπούτσια.
Ξεκίνησε με κρυφτό,αφού ο φίλος μου (χωρίς το άρθρο) έψαχνε εμένα κι εγώ αυτόν, αλλά μάταιο.Συνενόηση γιοκ..
Κάποια στιγμή,αφού βρεθήκαμε,μυρίσαμε σαπουνάκια και κάτσαμε πάνω από το Αρσάκειο,μια μαύρη γάτα ήρθε και χουχούλιασε στη ροζ μου ζακέτα.Για να δούμε αν είναι γρουσουζιά.
Καθώς κατεβαίναμε,σε μια από τις κλασσικές μας διαδρομές με τους σουρρεαλιστικούς διαλόγους,παρατηρήσαμε σπίθες να πέφτουν λίγο πιο κει από μας.
Σταθήκαμε να το παρατηρήσουμε.
Μπορεί να ήταν απλά σπίθες από κάποιο μηχάνημα που επισκεύαζε το παράθυρο,αλλά στα δικά μου μάτια ήταν πυροτέχνημα.
Όμορφος αστικός ρομαντισμος,όπως εδώ ,σε κάνει να μη βλέπεις την ασχήμια.
Ροζ στιγμες,σαν τη ζακέτα.
Ψάξ'τε,δείτε και φανταστείτε.
Στα τόσο μικρά,κρύβονται και τα "μεγάλα".



ΥΓ:Aύριο το πρωί έχω να επισκεφτώ τη σύζυγο ενός κορυφαίου Ελληνα ζωγράφου.
Με αγχώνει η σκέψη της τόσης ευγένειας και πολιτισμού από άλλη γενιά.
Είμαι νευρική.
(Θα προσπαθήσω να  κοιμηθώ,για να ξυπνήσω με διάθεση να της πάω δώρο λουκουμάκια.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου