Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

The moon upon a stick.


 

Το φεγγαράκι μόνο χάρτινο δεν έμοιαζε.
'Ελαμπε αυτό από χαρά,μας φώτιζε κι εμάς.
Η αλήθεια είναι πως δε σκέφτηκα να κάνω κάτι ρομαντικό,είμαι αρκετά κυνική και βαριόμουν και λίγο.
Προέκυψε τελικά να κάτσω στα σκαλάκια Καλλιδρομίου με παρέα να το χαζέψω να κατεβαίνει σιγά σιγά.
Όμορφο ήταν,όσο το κοιτούσα.
Σήμερα,έμαθα πως ήταν η βραδιά που το φεγγάρι θα μας πλησίαζε λίγο περισσότερο και έτσι θα μπορούσαμε να το κοιτάξουμε από πιο κοντά.
Χμ,για σκέψου.
Ολόκληρο φεγγάρι ήρθε πιο κοντά.Οι άνθρωποι,δεν τολμούν.
Πώς μ'αρέσει το φεγγάρι,πως μ'αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να μας δει...
Εμείς,δεν ανοίξαμε παραπάνω,δεν ήρθαμε πιο κοντά,στάσιμοι-εκεί.
Όταν ήμουν μικρή,έλεγα στη μαμά μου πως θέλω να μου αγοράσει την πυροσβεστική για να μπορέσω να κατεβάσω το φεγγάρι.Εμεινα με το παράπονο.
Ακόμα το θέλω.
Σήμερα ήρθε αυτό.(όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό,ξέρετε τι λένε)
Cause all I want is the moon upon a stick..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου