Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

TO ΠΟΥΠΟΥΛΑΚΙ.

Ένα παραμυθιακό στοιχείο στη ζωή μου,είναι πως έχω τρεις γιαγιάδες.
Από την πλευρά του μπαμπά μου,τα πράγματα μοιάζουν φυσιολογικά-η γιαγιά μου η Μάρω ήταν μια καταθλιπτική σουρεάλ κωσταντινοπολίτικη φιγούρα, που υπεραγάπησα.Μία.
Τη συνονόματη γιαγιά,δεν τη γνώρισα,αλλά έχω ακούσει πολλές ιστορίες για αυτήν και όσο και να φαίνεται παράξενο,μεγάλωσα με την ιδέα της κάπου τριγύρω.Δύο.
Βλέπετε,η γιαγιά-Ευτυχία, η μητέρα της μαμάς μου, πέθανε νέα και ο παππούς μου ξαναπαντρεύτηκε τη γιαγιά-Λίτσα.Τρείς.
Πάντα μου άρεσε να έχω τρεις γιαγιάδες.Μαγικός αριθμός.
Στο μυαλό μου πάντα είχα την εικόνα με τις τρεις καλές νεράιδες.
Θέλω να σας μιλήσω για τη γιαγιά μου τη Λίτσα,με αφορμή τα γενέθλιά της.
Καθε χρόνο στα γενέθλιά της,κάτι προκύπτει και νομίζει πως την ξεχνάμε.Μα,κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν.Είναι η μόνη γιαγιά που έχουμε πια.Και πέραν αυτού,είναι μοναδικός άνθρωπος.
Η γιαγιά μου,δεν έκανε ποτέ δικά της παιδιά.Κι όμως,η μητρικότητά και η στοργή της,υπερβαίνει το βιολογικό.
Η γιαγια-Λίτσα, είναι μια πανέξυπνη σύγχρονη γιαγιά,που έχει συνεχώς παράπονο με τα κιλά της.
Η αδερφή μου κι εγώ -που μας λέει συνέχεια "τσάτσες" και "κατσικούλες"-τη φωνάζουμε ''πουπουλάκι" και πολλές φορές την πειράζουμε γιατί δε μας ακούει.
Από τότε που ήμασταν μικρά,ερχόταν να μας φροντίσει στο σπίτι, έφερνε ελαιόψωμάκι, μοτσαρέλα, γαρδένιες και δωράκια από αυτά που ήθελα κάθε φορά.
Οφείλω να τονίσω πως η μαγειρική, είναι το πάθος της.
Τα τραπέζια που έχει κάνει,τα στολίσματα  με τα  λαχανικά κομμένα σε σχήματα λουλουδιών και τα χρώματα,οι γεύσεις και ο μαγικός της γαστρονομικός κήπος,δημιούργησαν ένα μυθικό πέπλο γύρω της.Μάλιστα,έχει γράψει και βιβλία μαγειρικής,τα οποία έχω για οδηγό επιβίωσης στην Αθήνα.Αλλά τί να τα κάνω; 
Αφού,μου στέλνει λιχουδιές και παρά το οικονομικό μας χάλι, ψωνίζει για να με φροντίζει ακόμα κι από απόσταση.
Θυμάμαι τις ροζ αμυγδαλιές που μου έφτιαχνε από ποπ-κορν και χαμογελάω σα χαζή.
Θυμάμαι τις Χριστουγεννιάτικες εξορμήσεις στα παιχνιδάδικα.
Θυμάμαι πόσο δυναμική είναι, η αγάπη της για τις διαδρομές με τραίνο, πόσο όμορφα γράφει,πόσο ικανή ειναι σε όλα, η προθυμία της να έρθει σε συναυλίες μαζί μου και πάνω από όλα η θυσία της για  να είμαστε όλοι οι υπόλοιποι ευτυχισμένοι.
Θυμάμαι την κουκλίτσα με την οποία παίζαμε, το χιονανθρωπάκο, τα σπουργίτια που της κάνουν συντροφιά και κλαίει όταν τα αποχωρίζεται, τις πλάκες και τα γέλια που κάναμε τα βράδια,το κουνελάκι που μου πήρε,τα καναρίνια, τα κλάματα και τις συγκινήσεις σε κουβέντες μας, τα μυστικά, τους πόνους,τις γκρίνιες, τους λίγους καβγάδες,τις στεναχώριες, τις διακοπές με το καθαρισμένο καρπουζάκι στην Περαία, το κολύμπι στις πράσινες θάλασσες στις Καβουρότρυπες,τα πολλά βιβλία (από παιδικά ως Αρλεκιν) που διαβαζαμε, τις υπέροχες κατασκευές από πλαστελίνες που κάναμε παρέα, τα παζλ και αμέτρητα άλλα.
Θυμάμαι επίσης,που όταν κοιμόμασταν μαζί πριν από χρόνια,λέγαμε τι θα δούμε στον ύπνο μας, και το πρωί διηγούμασταν τα όνειρά μας. Πάντα είχαμε μια παραμυθοσαλάτα για ιστορία. Δεν ξεχνώ εκείνη που είχαμε πάει στο πάρτυ γάμου της Αριελ και φορούσαμε εκθαμβωτικές τουαλέτες και προσπαθούσαμε να αναγνωρίσουμε η μία την άλλη! 
Τρομερό,κάθε φορά βλέπαμε τα ίδια όμορφα όνειρα!
Σίγουρα,κάποια από τα πιο όμορφα πρωινά της ζωής μου τα περάσαμε μαζί.
Δεν ξεχνώ ακόμα πως περάσαμε μαζί τις πανελλήνιες και πόσο πολύ με φρόντιζαν κάθε πρωί.
Τελευταία φορά που πήγα στη Θεσσαλονίκη,τράβηξα με την κάμερα τον παππού και τη γιαγιά να μου διηγούνται τις ζωές τους.Το πως, από μικρό κοριτσάκι στους δρόμους έκανε την κομμώτρια με τις αδερφούλες της,πως παίζανε,τι ζαβολιές κάνανε,το "κατσαμάκι",η "μπομπότα",οι φτερούγες της μητέρας της πάνω από τα παιδιά της όταν νόμισαν πως γινόταν επίθεση,εικόνες πολέμου, εκείνη μέσα στην κούνια να βλέπει το απέναντι σπίτι να καίγεται κοκ.
Η γιαγιά μου,είναι ένας σπάνιος,δοτικός άνθρωπος που όλοι αγαπάμε και θα αγαπάμε.
Μου έχει λείψει και ανυπομονώ να μιλήσω μαζί της και πόσο μάλλον να πάω τη δω.
Αυτό,το γράφω γιατί θέλω να της πω πως δεν την ξέχασα,την αγαπώ και πως θυμάμαι τα πάντα με άπειρη ευγνωμοσύνη.
Χρόνια σου πολλά γιαγιά μου,να σε χαιρόμαστε,να είσαι γερή κι ευτυχισμένη!

ΥΓ.Όταν έρθω,υπόσχομαι να κάνουμε όσα όμορφα πράγματα θες. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου