Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

ΨΗΛΩΣΑ.

Τα γόνατά μου είναι ματωμένα.
Ήμουν αρκετά αδύναμη τελευταία και κάποια στιγμή έπεσα στο δρόμο.
Όλα καλά,συνεχίζουμε.
Κοιτούσα τώρα την πληγή που επουλώνεται και συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στα αμέτρητα σκισμένα παντελόνια με χώμα ή βρωμιά,τα χτυπημένα γόνατα και τις γδαρμένες παλάμες που είχα όταν ήμουν παιδί.
Παραπονεμένα μεγάλα υγρά κόκκινα μάτια, αλμυρά δάκρυα, ντροπή, φροντίδα και υποσχέσεις φόβου πως θα ψηλώσω.
Τί όμορφο που είναι κάποιες φορές το αίμα.
Με κάτι τέτοιες σταγόνες μπορούμε να μετράμε.
Μετρώ κοινωνικά το χρόνο.
Αναρωτιέμαι αν ο χρόνος αισθάνεται μόνος στην αιωνιότητα.
Μήπως γι'αυτό υπάρχει ο θάνατος;
Μήπως απλά ο χρόνος ζητά παρέα;

4 σχόλια: