Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

ΤΗΣ ΖΕΣΤΗΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ.

Γαμώτο,έχω καιρό να γράψω.
Με έχει χτυπήσει η ζέστη και η πίεση της εξεταστικής στο κεφάλι.
Έχω κάνει διάφορους πειραματισμούς για να συγκεντρωθώ,αλλά αδύνατον.
Αυτή τη στιγμή υποτίθεται πως διαβάζω κινηματογράφο.
Ακούω μουσική,κάνοντας μου αέρα και σκέφτομαι αδιάκοπα διάφορα πράγματα.
Μακαρι να τα θυμόμουν,για να τα έγραφα.
Χάνομαι από τη μια σκέψη στην άλλη.
Είμαι ήρεμη,αλλά νιώθω πανικό.
Περιμένω να έρθει λίγη αισιοδοξία,λίγη δροσιά σε αυτό το καλοκαίρι.
Ίσως,γι'αυτό να αγαπάει ο κόσμος τελικά τη θάλασσα.
Ίσως να είναι αυτή,το κατάλληλο καταφύγιο.
Τελευταία,μπερδεύω την πραγματικότητα με την ονειρική πραγματικότητα.
Το εννοώ.Νομίζω ότι τρελαίνομαι.
Είναι τρομαχτικό να μην ξέρεις με σιγουριά αν κάτι έχει συμβεί.
Βέβαια,μέσα σου πάντα θα γνωρίζεις.
Κάπως πρέπει να αμυνθεί κάποιος στον πόνο,κάπως πρέπει να ξεφύγει από αυτόν.
Ίσως,η απώθηση του στο υποσυνείδητο,να έχει μπερδέψει τα πράγματα τόσο,που να με έχει φρικάρει.
Είμαι σε μια κατάσταση που ο φόβος μου έχει ξαναγεννηθεί και προσπαθώ να τον καταπιέσω για να επιβιώσω.Όπως και την επιθυμία μου.
Τί συμβαίνει; Ντρέπομαι για τις επιθυμίες μου; Ντρέπομαι να θέλω; Φοβάμαι να θέλω; Εχω συνδιάσει το θέλω με τον πόνο;
Νομίζω πως όλα αυτά είναι προφάσεις σε περίπτωση που δεν ικανοποιήσω την επιθυμία και λειτουργούν μεν προφυλάσσοντας με,με αιχμαλωτίζουν στο να μην εκφραστώ δε.
Αυτή τη στιγμή,θέλω να νιώσω ασφαλής σωματικά,συναισθηματικά,ψυχολογικά,κοινωνικά.
Και θέλω αυτό το συνδιασμό.Φυσικά.Αλλιώς και τα μέσα θα είναι τεχνητά.
Όχι ξεχωριστά το ένα από το άλλο.
Το κακό σε αυτές τις περιπτώσεις,είναι πως οδηγούν στην παλινδρόμηση.

Δυσκολεύομαι πολύ για να γράψω αυτό που σκέφτομαι,μαλλον δε θέλω.
Νιώθω πως δε με καταλαβαίνει κανείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου