Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ.

Αυτή τη στιγμή που γράφω περνάει κάτω από το σπίτι ο κύριος με το ακορντεόν.
Εχει μάθει και παίζει Tiersen τον τελευταίο μήνα.
Ο ρομαντισμός στη ζωή μου.
Τώρα είναι ένα κομμάτι που δεν το αναγνωρίζω,έχει αρχίσει να απομακρύνεται.
Ξέρετε πόσο το αγαπώ.Έχω πάψει να ακούω τις Κυριακές.Χωρίς να το επιλέξω,ωστόσο.
Εχω όρεξη για παρατήρηση και εσωτερίκευση,τα άλλα τα βαρέθηκα.Μήπως όλοι είμαστε έτσι και απλά υπάρχει η ψευδαίσθηση της (συν)ύπαρξης;
Σκέφτομαι πως κανείς- απ'όσο βλέπω- δεν είναι ευτυχισμένος,όλοι έχουν συμβιβαστεί με τις ζωές τους,χωρίς να αναζητούν κάτι,την ευτυχία.
Αλλά,κάπως αυθυποβάλλονται και το παλεύουν.
Καλό το ''φαίνεσθαι'', δύσκολο το "είναι".
Γίνεται όμως μόνοι μας να βρούμε την ευτυχία; 
Μήπως,είμαστε αναγκασμένοι να περιμένουμε από τους άλλους κάποια πράγματα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου