Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Η ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΑΣ.

Δεν έχει μπει καλά το καλοκαίρι,κάτι δε μου αρέσει.Αισθάνομαι αρκετά μπλοκαρισμένη.
Συζητούσα σήμερα με ένα φίλο και είδαμε πως λειτουργούμε σαν μαγνήτες του σαδομαζοχισμού μας,χωρίς να το θέλουμε.Επιδιώκουμε να είμαστε δυστυχείς,πηγαίνουμε από το ζόρικο δρόμο,εκεί που ξέρουμε πως όχι απλά δε μας παίρνει,αλλά θα φάμε και τα μούτρα μας.
Και από τη μία δε θέλουμε να το ζούμε αυτό,γιατί ξέρουμε πως είναι αυτός ο πόνος και πόσο βασίζεται στη βαθιά του συνειδητοποίηση.
Από την άλλη,είναι απλά γεγονός.Λες και ζούμε για να γκρινιάζουμε,για να πονάμε και όλα τα συναφή.
Δεν τα θέλω αυτά.Εχω ζήσει στιγμές που ανέπνεα και έλεγα ''αχ!είμαι ευτυχισμένη!",έχω νιώσει τα πράγματα να πηγαίνουν καλά,να είμαι πλήρης.Και είναι όμορφο.
Θέλω να το ξαναζήσω και να είμαι ευτυχισμένη.Θέλω να είμαι χαρούμενη,όχι να βασανίζομαι.
Πόσο κουραστικά και δήθεν μου φαίνονται όλα αυτά τα άτομα που-και καλά-θεωρούν ανόητους τους ανθρώπους που ειναι ευτυχείς ή -και καλά-προτιμούν τη μιζέρια τους.
Όχι,παιδιά,ζηλεύετε.Κι εγώ ζηλεύω και μου τη σπάει που δεν είμαι ερωτευμένη και ευτυχισμένη,όπως κάποτε.
Και για όλα αυτά φταίει πως νιώθω παγιδευμένη κάπως.
Εγώ μου φταίω.Το μυαλό μου και το αίσθημά μου.
Μια είναι η λύση.
Δε σκέφτομαι τίποτα,δεν αισθάνομαι τίποτα,είμαι ελεύθερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου