Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ.

Δρόσισε απότομα.
Αυτή τη στιγμή ακούω τις τέντες να τρίζουν από τον αέρα.
Μέσα από το σπίτι ακούγεται μόνο το βουητό του πλυντηρίου που στροβιλίζεται και τα πλήκτρα που πατώ τώρα που σας γράφω.
Εφαγα λευκά νεκταρίνια.Αυτό θέλω να είναι το άρωμά μου.
Σκέφτομαι να κοιμηθώ,είναι ο αγαπημένος μου καιρός.Είναι καιρός που θέλει μια αγκαλιά.
Ονειρεύομαι καλοκαιρινά παιδικά βράδια στο εξοχικό με αεράκια, μητρική προστασία και μυρωδιές μνήμης. Όταν είσαι μαζί με κάποιον νομίζεις πως τον ξέρεις.Και όταν απομακρύνεσαι,έχεις την ψευδαίσθηση για λίγο καιρό-μετά,βέβαια θα δεις το κενό.Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι,τι να σκέφτονται.Κάνουμε όλοι τις ίδιες σκέψεις; Εχουμε τις ίδιες στιγμές με τον εαυτό μας;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου