Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ.




Θέλω να κάνω μια εξομολόγηση.
Με πιάνει το παράπονο όποτε μου λένε πως μιλώ πολύ.
Τι να κάνουμε;
Είμαι μια πολυλογού.

SUCK IT.

Τελευταία, έχει πέσει πολύ συζήτηση περί χιπστερισμού.
Το ότι είναι ένα νέο χαζό τρεντ που πεθαίνει όπως και η κάθε μόδα και όλα τα σχετικά.
Θεε μου, πόσο μπανάλ.
Αυτό το τροπάρι το έχουμε χιλιοακούσει για όλες τις νεανικές μόδες.
Είναι αστείο.Είναι σαν να σου λένε να συμπληρώσεις το κενό σε μια πρόταση και κάθε χρόνο η λέξη που λείπει να αντιστοιχεί στη νέα μόδα.Το φαινόμενο αυτό είναι παντού.
Είναι μια συζήτηση που πάντα αποφεύγω να κάνω γιατί καταλήγει χαοτική,αλλά πραγματικά με τρώει η ηλιθιότητα σε όλο της το φάσμα.
Το να ξεσπά μια μόδα είναι απλά ρεαλιστικό.
Συμβαίνει στα ρούχα,στις κοινωνικές τάσεις,στην πολιτική.Τί είναι ο Σύριζα και η Χρυσή αυγή; Κουραφέξαλα. 
  Το ζήτημα με όλα αυτά είναι το γιατί και το πως.Μια τέτοια μαζική έκρηξη συμβαίνει γιατί υπάρχει η ανάγκη- και η ανάγκη του ενός οδηγεί στην ανάγκη του άλλου κοκ.Προφανώς δε λέω ότι το να βάλεις κοκκάλινους σκελετούς είναι ανάγκη.Αλλά ακριβώς το ότι στη θέση του σκελετού μπορεί να είναι το να φοράς το βρακί σου στο κεφάλι,να περπατάς ανάποδα ή και να μην κάνεις τίποτα από όλα αυτά, σημαίνει πως κάποιος λόγος υπάρχει για να δημιουργούνται αυτές οι ομάδες. 
  Θα πω το βασικό.Είμαστε κοινωνικά όντα.Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη του αλλου,της κατανόησης και της αποδοχής.Κάποιοι το κάνουν ευκολότερα και άλλοι δυσκολότερα.Κάποιοι απλά με χιούμορ. Δεν βλέπω το αρνητικό στο να προσπαθεί κάποιος να ενσωματωθεί σε ένα χώρο,όπου νομίζει πως μπορεί να επικοινωνήσει με κάποια άτομα.Είτε αυθόρμητα, είτε όχι.
  Ακόμα και όλο αυτό να είναι "δήθεν", πού είναι το κακό στο να αναζητά κάποιος την ταυτότητά του; Και σε ποιόν θα δώσει λόγο; Υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει πως απαγορεύεται να κάνουμε προσωπικές επιλογές ή ότι έστω έχουμε όριο σε αυτές και όποιος το παραβαίνει θα πρέπει να στοχοποιείται; Από το σχολείο ήδη, βλέπουμε πως η στοχοποίηση του πιο αδύναμου είναι το πιο εύκολο.Και αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό bullying. 
  Βάλε μια ταμπέλα σε κάποιον, ειρωνεύσου τον και υποτίμησέ τον για να κάνεις τον κλόουν της παρέας.Πολύ σωστό. Θα μου πεις για παράδειγμα, πως οι "χιπστεράδες" είναι νάρκισσοι καραγκιόζηδες και ασχολούνται επιδεικτικά με τρίχες, την ώρα που καίγεται ο κώλος μας. 
Ναι,γιατί όχι; Ο δικός σου κώλος δεν καίγεται την ώρα που ασχολείσαι μαζί τους ή μήπως δεν μπορείς να βρεις κάτι πιο έξυπνο και ενδιαφέρον για να περάσεις την ώρα σου;
   Διαβάζω αυτό που γράφω παραπάνω και μου φαίνομαι δονκιχωτική, αλλά θα συνεχίσω και ως μαύρο πρόβατο θα πω πως αν το θέμα μας είναι η ύπαρξη μιας κλίκας, πρέπει να σκεφτούμε πως με την ταμπελοποίησή της, γινόμαστε αντι-κλίκα.Όχι με την αρνητική έννοια,αλλά την αντιθετική.
Βέβαια,τίποτα δεν ενώνει καλύτερα μια ομάδα από έναν εχθρό.(Οπότε σκέψου το,πριν βγάλεις χολή) 
   Εγώ σε αυτά τα θέματα συνήθως γελώ και αποστασιοποιουμαι,καθώς μου φαίνεται αυτονόητο να σέβεσαι την προσωπική ελευθερία του άλλου.Ίσως ανήκω κι εγώ σε κλίκα: αυτή των μετρο-φιλελεύθερων(στις ιδέες) που τα κατανοούν όλα και καταλήγουν να είναι απλά φαφλατάδες.  
  Όπως και να 'χει, είναι υγιές να αλλάζουν τα πράγματα,να εξελίσσονται και να εμφανίζονται νέα. Όσο ξένο φαίνεται κάτι σε εμάς,άλλο τόσο και σε εκείνο.Ας το γνωρίσουμε πριν το απορρίψουμε.
Προφανώς και στην αρχή υπάρχει φόβος,αλλά ας μην τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά.Λίγο χιούμορ και καλή διάθεση να υπάρχει και όλοι οι καλοί χωράνε.Μόδα είναι και περνάει-και πάλι καλά να λέμε που έχουμε κι αυτή να μας φτιάχνει το κέφι και να μας δείχνει το πέρασμα του χρόνου. 
Γεμίστε τις ζωές σας, άρτομα.
Και μέχρι τότε,πάρτε παράδειγμα εμένα και αυτοσαρκαστείτε.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

ΝΥΧΤΕΣ ΛΟΥΠΑΣ.

Πρέπει να προσέχουμε τι ευχόμαστε.
Είμαι τόσο κουρασμένη που το μόνο που προλαβαίνω και μπορώ να κάνω είναι να κάθομαι σα φυτό και να σκέφτομαι.
Περνάνε τόσες ιδέες απο το μυαλό μου και όλο λέω ''α,αυτό θα το γράψω στα άρτομα!" και μετά το μυαλό μου πηγαίνει από το ένα στο άλλο,χάνεται,κολλάει,ταξιδεύει και στο τέλός είμαι τόσο κουρασμένη που απλά φτάνω εδώ και γράφω μια μπούρδα.
Αυτές τις μέρες είμαι όλη μέρα σε ένα κινηματογραφικό κάθισμα βουλιαγμένη και τρέχω απ΄τη μια προβολή στην άλλη.Θα σας γράψω αναλυτικότερα για τις ταινίες και το όλο πλαίσιο μόλις τις δω όλες και αφού τελειώσει το τρέξιμο.
Αυτό είναι η ζωή μου αυτό το μήνα.Τίποτα άλλο.Και μπορώ να πω πως με κάνει χαρούμενη.
Το μυαλό μου ειναι σε μεγάλο χάος,αλλά μπροστα στην οθόνη δεν έχει χρόνο να κάνει τους κύκλους του.
Ξέρετε,παιδεύουμε συνέχεια τους εαυτούς μας και βάζουμε προτεραιότητες και οργανωνόμαστε και όλα αυτά και δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε.Ίσως να πρέπει να ηρεμήσουμε και να πάρουμε το χρόνο μας.Δε λέω κατι που δεν είναι γνωστό.Απλά, το νιώθω απόλυτα και το πιστεύω.
Επομένως, ναι, οργανωθείτε,ζορίστε το μυαλό σας,αλλά θα δείτε πως θα σας έρθει από κει που δεν το περιμένετε και μπορεί και για καλό.Η επιλογή όπως έχουμε ξαναπεί,είναι το ένα μέρος και συνυπάρχει με την τύχη.
Αυτό είναι το γαμάτο με τη ζωή.
Εκεί που τη λες καριόλα και τη φοβάσαι, σε κάνει να γελάς.
Και το αντίστροφο.Και ξανά.Και ξανά.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

  _____________ Συννεφιασμένη Κυριακή, πρώτη μέρα του χειμώνα.

Πάει κι αυτή.
Βλέπεις,τις μετρούσα τις στιγμές ευτυχίας με Κυριακές.
Καιρό τώρα, οι εβδομάδες μου μοιάζουν λειψές.
Πού πήγαν οι Κυριακές;
Στο παρελθόν σας έχω γράψει για αυτές,γιατί τις αγαπώ και τις νοσταλγώ τόσο.
Μάζεψα πέντε ενδεικτικές αναρτήσεις και ορίστε το χρονικό μιας Κυριακής:
1)Η μέρα που ερωτεύτηκα τη μέρα.
2)Και ο έρωτας συνεχίζεται.
3)Η ελπίδα για Κυριακή.
4)Η απώλεια.
5)Η ανάγκη της Κυριακής.

         "Από την γωνία μέχρι τον σταθμό,
            έγινα από άνθρωπος, παιδί χαζό.
           Μια Κυριακή από χίλια κομμάτια,
           έπεσε πάνω μας και μού 'ρθαν δάκρυα"

                                                                                        Κ.Βήτα

Ας μην υπερβάλλω.Οι στιγμές ευτυχίας υπάρχουν και σε άλλες μέρες.
Ας έχουμε τα άλλα και όλες οι μέρες είναι δικές μας.
Βέβαια,αν κάποιος βρει τις Κυριακές μου, παρακαλώ να μου τις επιστρέψει.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

THE FALL.

Με κούρασαν οι άνθρωποι.
Θέλω να πάρω την απόστασή μου, να κάτσω και απλά να τους παρατηρήσω.
Μου αρκεί.
Ίσως έτσι μόνο να μπορεί κανείς να καταλάβει.
Αυτό είναι που χρειάζομαι τώρα.
Να απολάυσω τη μελαγχολία μου.
Ούτε εντάσεις,ούτε επιθυμίες.

Επεσε η πρώτη φθινοπωρινή βροχή,επιβάλλεται η θλίψη.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

MUTANT FASHION.



 Mεταλλαγμένη μόδα;
  Eύστοχες ιδέες, που με την πρωτότυπη αξιοποίηση της ύλης, δίνουν μήνυμα σχετικά με τη φύση της μόδας,την ανθρώπινη μορφή αλλά και τη σχέση με την εξέλιξη.Ή απλά παίζουν με τις συνθέσεις.
  Όπως και να ΄χει,μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον.Φυσικά τα εύκολα απαρχαιωμένα -δήθεν υπεράνω-σχόλια του στυλ ''ποιός θα βγει έξω φορώντας πλακούντα ή σαν να έχει πέσει χημικό στη μούρη του" με αφήνουν αδιάφορη.(Προφανώς και δε μιλάμε για μόδα εμπορίου που θα βρούμε σε κάποια πολυεθνική.)
   Επέλεξα κάποιες φωτογραφίες των Lucy Mcrae (και οι σειρές με βάση την τεχνολογία και τη διάσπαση της μορφής έχουν ζουμί) και Bart Hess (είχε αναλάβει να μεταλλάξει και τη Lady Gaga-με επιτυχία προφανώς) οι οποίοι έχουν πολύ δυνατή δουλειά σε αυτό τον τομέα. Οι εντυπώσεις και τα σχόλια,δικά σας.


Δείτε και αυτό.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΜΠΙΣΚΟΤΟΑΓΟΡΙ ΤΗΣ.

http://www.finecooking.com/CMS/uploadedImages/Images/Cooking/Articles/Issues_111-120/051114036-01-gingerbread-men-recipe_xlg.jpgΔιάβασα αυτό, της Ειρήνης Χειρδάρη για το Κοσμοπόλιταν, ταυτίστηκα και γέλασα: 
"Oι φίλες μου με ρωτούν συχνά τι σκέφτομαι το επόμενο πρωί μετά από ένα βράδυ κατά το οποίο κάνω σεξ με κάποιον για τον οποίο δε νιώθω τίποτα. Εξαρτάται από το σεξ. Τις περισσότερες φορές πάντως το επόμενο πρωί διαπιστώνω ότι:
• Το σεξ είναι καλύτερο από την μπισκοτόκρεμα.
• Ή η μπισκοτόκρεμα είναι πολύ καλύτερη από το σεξ.
• Σίγουρα η μπισκοτόκρεμα είναι καλύτερη από το σεξ για το σεξ.
• Σίγουρα το σεξ λόγω έρωτα είναι καλύτερο από την μπισκοτόκρεμα.
• Αν η μπισκοτόκρεμα είναι φρέσκια, είναι καλύτερη από το σεξ με το μεγαλύτερο έρωτα.
• Έρχεται μια μέρα στη ζωή σου που μπουχτίζεις με την μπισκοτόκρεμα.
• Δεν υπήρξε μέρα στη ζωή μου που να νιώσω ότι μπούχτισα με το σεξ.
Oι φίλες μου επίσης με ρωτάνε γιατί επιμένω να συγκρίνω πάντα το σεξ με την μπισκοτόκρεμα. Έτσι. Στην πραγματικότητα, έχω άλλη σχέση με την μπισκοτόκρεμα κι άλλη με το σεξ. Για παράδειγμα, παρά την εγκράτεια που έχω κατά καιρούς δείξει με το να μην παίρνω έτοιμη μπισκοτόκρεμα για μωρά από το σουπερμάρκετ και να φτιάχνω τη δική μου, με τα μπισκότα που μου αρέσουν, σπανίως συμβαίνει αυτό με το σεξ. Δε σκέφτομαι δηλαδή «δε θα μιλήσω σ’ αυτό το μπισκοτοαγόρι που μου χαμογελά ούτε στο άλλο μπισκοτοαγόρι που μου κάνει νόημα να χορέψουμε γιατί πρέπει να κοπιάσω, να πλάσω με τα χεράκια μου κάποιον που να είναι ακριβώς όπως τον θέλω». Μέχρι λοιπόν να βρω έναν μπισκοτοκούκλο που να με καλύπτει, καταναλώνω αυτούς που μου βρίσκονται πρόχειροι. Να, τέτοια κάθομαι και σκέφτομαι τα πρωινά που χουζουριάζω στο κρεβάτι με κάποιον για τον οποίο δε νιώθω τίποτα. Συγκεκριμένα, εκείνο το πρωινό μού είχε τελειώσει η μπισκοτόκρεμα. Πέταξα με απογοήτευση το άδειο κουτί στο πάτωμα και γύρισα στο υπνοδωμάτιο για να ντυθώ. Εκείνος γύρισε πλευρό και μουρμούρισε να μην κάνω θόρυβο. Κάθισα στο κρεβάτι και τον παρατηρούσα. «Γιώργο είπες πως σε λένε;» τον ρώτησα. Τεντώθηκε λίγο δυσανασχετώντας και χωρίς να δείξει καλή πρόθεση για κουβέντα μού είπε: «Έχει σημασία;». Όχι ιδιαίτερα."
Ναι,σημασία δεν έχει ο λουκουμάς χωρίς όνομα που κάνει και παρατήρηση για το θόρυβο.
Σκέφτομαι ότι ίσως να μην τίθεται θέμα εγκράτειας ή ποιότητας όταν αφορά την απόλαυση τελικά.Γιατί να είναι λιγότερο πρόχειρη η μπισκοτόκρεμα με μπισκότα του σουπερμαρκετ από την ίδια τη μπισκοτόκρεμα του σουπερ μάρκετ; Εμένα ας πούμε, μου αρέσει το τσιζκέηκ του Γιώτη κι ας είναι σκόνη με γάλα.
Ετσι είναι τα πράγματα και με τα μπισκοτοαγόρια-άσχετα με το αν εγώ είμαι ρομαντική και κυνηγάω τον κουλουράνθρωπό μου.
Όμως,κανείς δε σου εγγυάται οτι ακόμα και να τον ζυμώσεις με τα χεράκια σου δε θα σου γυρίσει την πλάτη.Ή αντίθετα πως ένα τσιζκεηκόπαιδο εμπορίου που τσίμπησες σε μια λιγούρα, δε θα σε αφήσει πλήρως ικανοποιημένη να τρίβεις την κοιλίτσα σου.
Μπράβο.Και τώρα θέλω γλυκό.

Υγ.Ό,τι και να γράψω σε αυτό το ποστ ακούγεται πρόστυχο.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

ΝΑΥΠΛΙΟ 2012.

Όμορφο γραφικό μπαλκόνι Ναυπλίου
 Φέτος, πήγα για λίγες μέρες στο Ναύπλιο μαζί με το στερεονοβικό μου φίλο,Γιώργο.Μας φιλοξένησε ο αγαπημένος μου Ορφέας.
Τα πιο όμορφα ταξίδια είναι τα αυθόρμητα.
 Κρατώ μπόλικες φωτογραφίες, βόλτες, φίλους, κομικς, βροχή, σπιτίσιες αγαπησιάρικες στιγμές αλλά και τρείς χρωματιστές σβούρες.
Η χαρά της άφιξης, με τις φωτογραφικές στα χέρια
 στα στενά με τις μπουκαμβίλιες.
Αρτζι Μπούρτζι κι ο Λουλάς.

Πανικός.


Η δύναμη της αγάπης.

Home edition.



Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες.
Μετά το ''χορεύοντας στη βροχή''.

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ.

"Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν
αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις."
   Στέρεο Νόβα,Το παιχνίδι της εξουσίας

11 09 01.

http://www.apfn.org/apfn/wtc_man_jumps_photo.jpgΠόσα χρόνια να περάσουν πια για να καταλάβει αυτός ο κόσμος ότι οι ανθρώπινες ζωές μετράνε;

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

THE RETURN.

Έκανα τις διακοπές μου.
Δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο,έμεινα σπίτι μου,μαμ,κακα και νάνι.
Αρρώστησα κιόλας,η φωνή μου δεν έβγαινε,τώρα βήχω.Όχι μιζέρια,ηρεμία.
Τακτοποίησα τα παλιά άλμπουμ με τις παιδικές φωτογραφίες.συνάντησα ανθρώπους αγαπημένους,γέλασα με μια καλή μου φίλη,είδα για λίγο τον πρώτο εφηβικό μου έρωτα-το αγόρι με τα χρυσά μάτια πάντα θα το αγαπώ.
Λίγες φορές βγήκα για να χορεψω και να παρτάρω.
Δεν μου έλειπαν τα ξενύχτια.Η οικογένεια μου έλειπε.Θα μου πεις,τη βρήκα;
Όχι,ακριβώς.Βρήκα τη διαλυμένη μου οικογένεια,την αδερφή μου να με μισεί,τη μαμά μου να βασανίζεται και όλα να καταρρέουν.Προσπαθώ να κάνω τη μαμά μου ευτυχισμένη.Αν είναι αυτή ,είμαι κι εγώ.Βρήκα τη μικρή Ευτυχία και αγαπηθήκαμε.
"Ίδια έμεινες",μου είπε.
"Κι εσύ",της απάντησα.
Έκατσα,είδα μερικά πράγματα,έγραψα αρκετά,σκέφτηκα πολύ.
Ξέρω δεν ακούγεται σπουδαίο.
Αλλά εμένα με συγκίνησε.Και όχι απλά αυτό,αλλά δεν μπορώ να φύγω.
Την αγαπώ αυτή την πόλη.

Τις τελευταίες μέρες φυσάει και βλέπω φύλλα να πέφτουν και να παιρνουν όλα αυτά τα όμορφα γήινα χρώματα.Φοράω ζακέτα και σκεπάζομαι καλά-καλά το βράδυ.
Μπήκε το φθινόπωρο,τέλεια.
Αρτομα,αυτή είναι η εποχή μας.
Επιστρέφω.