Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

ΓΑΜΩΝΤΕΠΟΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ.

Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Ούτε σήμερα.Γαμώτι.
Σκεφτόμουν διάφορα που με προβληματίζουν την περίοδο αυτή.
Κάποια στιγμή κατάντησε τόσο γελοίο το ότι είχα τόσες σκέψεις που άρχισα να τις βλέπω κυνικά. Πραγματικά, δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι και να μη μου φανεί κωμικό.
Η ζωή χωρίς χιούμορ, είναι τραγωδία.
Κοιμήθηκα με αυτή την ψυχολογία και μπούκλες στο κεφάλι μου.
Ξύπνησα με την ίδια κωμικοτραγική αίσθηση, αφού σιχτίριζα που φτερνίζομαι ανά 2 δευτερόλεπτα.
Εφτιαξα κάστανα με κανέλα και γαρύφαλλο,αλλά δυστυχώς δεν ήταν νόστιμα και απογοητεύτηκα.
Ετσι είμαι.Θυμιώ.Τα παίρνω, τα αφήνω, τα ξαναπαίρνω, παρεξηγιέμαι, ξεπαρεξηγιέμαι κοκ.
Ωρες ωρες σκέφτομαι πως είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος και με πιάνει το παράπονο.
Ποιός θέλει να παιδεύεται;
Σκεφτομαι πως θα ήθελα να σου περάσω υποσυνείδητα μηνύματα για να με ερωτευτείς,να σου κάνω βουντού και να σου ρίξω ερωτικά φίλτρα.
Αναρωτιέμαι αν διαβάζεις αυτά που γράφω άραγε.Και πώς να το μάθω;
Πάντως να ξέρεις πως θα γελούσα με το γέλιο σου και θα έκανα τα παιδικά μαγικά μου για να είσαι ευτυχισμένος και θα σε ξεναγούσα στα αγαπημένα μου μέρη στο κέντρο της Αθήνας (που τα εχεις δει εκατό φορές) και θα σε τρόμαζε ο ενθουσιασμός μου και το πόσο βαθιά κοιτάω τις κόρες των ματιών σου και θα σου φαινόμουν πολύ παράξενη μάλλον και δυνατή και φοβιτσιάρα ταυτόχρονα,αλλά θα άξιζε να με αγαπάς κι εσύ έστω λίγο.
Αργά το βράδυ, έκανα έναν περίπατο από αυτούς που λατρεύω.
Αφηρημένη έπλαθα αστείες ιστορίες στο μυαλό μου, αναρωτιόμουν τι να φάω και χάζευα αστικές εικόνες.Τι ησυχία.
Πέρασε το καλοκαίρι για τα καλά, τέρμα τα ξυπόλητα πόδια,σειρά έχουν τα σκασμένα χείλη. 
Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν.
Βλέπω συνθήματα στους τοίχους "ΠΑΡ'ΤΑ ΜΑΛΑΚΑ''.
Εγώ είμαι ο μαλάκας.
Γιατί νιώθω πως απέτυχα.Αν ΕΣΥ δε με κατάλαβες,τότε ποιός;
Δηλαδή πώς να νιώσει κανείς όταν δίνει την ψυχή του ολόκληρη και ξαφνικά τη βρίσκει στα αζήτητα;
Αν σε είχα μπροστά μου,πολλές φορές σκέφτομαι πως θα σε έβαζα κάτω και θα σε ρωτούσα τι σκατά κατάλαβες. Τί έμαθες για μένα; Τί ένιωσες;
Αν καταλάβαινες,δε θα αμφέβαλες ποτέ για μένα ή για το τι θέλω από σένα και θα ένιωθα όταν μιλάς για μένα το πόσο καλά με ξέρεις.
Κι εγώ που νόμιζα πως σε κατανοώ όσο κανείς άλλος.
Ήσουν άραγε αυτός που γνώρισα κι αυτός που ερωτεύτηκα ή μια εξιδανίκευση;
Είσαι έτσι ή ήσουν μαζί μου έτσι;
Η ίδια λούπα σε όλες μου τις σχέσεις.
Μηδένισα τα πάντα.
Αλλιώς θα είχα γίνει εσύ, που καταστρέφεις μαζί με τον εαυτό σου και όσους σε αγαπούν.
Σα δειλή να λέω πως δεν μπορώ να αγαπήσω κανέναν.
Δεν ήμουν έτσι εγώ,εσύ με έκανες.Και αυτό με τρελαίνει.
Πνίγομαι όταν πιέζω με νέα τα παλιά που κρύβω μέσα μου και το αντίστροφο.
Προσπάθησα να απομυθοποιήσω ανθρώπους που ερωτεύτηκα.
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν τους έχω εξιδανικευμένους λόγω μνήμης ή αν δεν τους έχω μυθοποιήσει καν και απλά τους αγάπησα.
Η απομυθοποίηση είναι χρήσιμη,σε κάνει να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου, αλλά μόνο ο χρόνος μπορεί να τη φέρει και όχι κάποια λίστα με κουσούρια του εκάστοτε πρώην γκόμενου.
Γύρισα σπίτι και σκέφτομαι να πάρω ντεπόν.
Ακούω The Boy και κλαίω.Δεν είμαι στεναχωρημένη ωστόσο.
Το μουτζουρωμένο μάτι μου τσούζει και ζουπιέται από το μαξιλάρι,αλλά δεν λέω να κουνηθώ.
Πιο άρρωστα ρομαντική δε γίνεται.Σουρωτήρι καρδιά.
Κουράστηκα να σκέφτομαι, λέω να πάρω ρεπό.
Το πιθανό μου κρύωμα δε βοηθάει στο να κάνω χιούμορ.
Τουλάχιστον έχω αρχίσει να συμπαθώ τη φωνή μου, από κει που τη μισούσα και να αισθάνομαι κατανόηση -τόσα περνάμε μαζί πια.
Όταν μου λέει ένας άνθρωπος ότι του αρέσει η φωνή μου μάλλον τον ερωτεύομαι.
Στη θέση του, το μαξιλάρι.
Καλημέρα.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά-ίσως για παρηγοριά και επειδή ούτε να μου τα ψιθυρίσω δεν μπορώ.Μπορεί απλά για να κλαφτώ ή έστω να τα μοιραστώ κι ας κρατήσει ο καθένας ό,τι θελήσει.
Ιστορίες λέω, ούτως ή άλλως.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΚΛΙΚ.


"Γύρισα όλη τη γη για να βρω την αγάπη
κι έβρισκα την ευτυχία στη μεγάλη οφθαλμαπάτη
μέχρι ν'αγαπήσω εμένα δεν αγάπησα κανένα
κι η χαρά είναι ένα κλικ που είναι δίπλα στον καθένα.", τραγουδάω και είμαι έτοιμη να ψάξω.





Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ενα παράπονο έχω από τους γονείς μου.
Θα ήθελα να μπορώ να τους αγαπώ με όλη μου την καρδιά και να τους ευχαριστώ για τη ζωή και τις μνήμες που μου δώσανε.
Δε με άφησαν ποτέ να χαρώ αυτό το ελάχιστο δικαίωμα.
Για κάθε ίχνος ευγνωμοσύνης, πρέπει να καταθέσω και μερικά χρόνια από τη ζωή μου.
Μου βιάσατε την παιδικότητα ρε.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ;

Τι κακό πράγμα ο χρόνος ρε παιδί μου.
Φοβάμαι πολύ το χρόνο για την ταχύτητά του αλλά παράλληλα όταν έχω ελεύθερο χρόνο δεν αντέχω τις σκέψεις που κάνω.Αν δεν είχα χρόνο, δε θα έγραφα αυτή τη στιγμή, ούτε θα καθόμουν να ξετρυπώσω προβλήματα.
Ωχού.
Τι δίλημμα!
Να έχει κανείς χρόνο ή να μην έχει;

-Να έχει γεμάτο χρόνο.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ.

Όταν ερωτεύομαι, ο κόσμος αλλάζει.

Ονειρεύομαι να παίζουμε και να βάζουμε μαζί πλυντήριο και να απλώνουμε τα ρούχα μας και να μυρίζει φρεσκάδα και αγάπη ο αέρας και όταν βγαίνεις από το μπάνιο να σε αγκαλιάζω και όταν κρυώνω να έρχεσαι να με ζεσταίνεις και να περνάμε μέρες ολόκληρες μέσα στα παπλώματα, να μην θυμόμαστε τι μέρα είναι -απλά να αγαπιόμαστε- και να χουχουλιάζουμε και να είναι για μας πάντα Κυριακή και να γελάμε και να γεμίζω κάθε μέρα και να είμαι ευτυχισμένη επειδή ακούω το χαζό γέλιο σου και να κάνω πράγματα που δε θα έκανα με άλλους γιατί είσαι εσύ και σε κάνουν χαρούμενο και να αναρωτιέμαι πως θα προλάβω να ζήσω τόσα πράγματα που θέλω μαζί σου αλλά να μη με νοιάζει ο χρόνος, γιατί απλά σκέφτομαι να είμαι μαζί σου και ο χρόνος παγώνει την ίδια στιγμή και να κοιμάμαι με αυτή την ίδια έκφραση κάθε μέρα που με κάνει να ντρέπομαι γιατί σκέφτομαι πως θα με δεις όταν κοιμάμαι και να ξυπνώ για να σε δω και να ανοίγεις τα μάτια και να γελάμε και να μην μπορούμε τελικά να κοιμηθούμε και να τρώμε πρωινό το ξημέρωμα και να παριστάνουμε πως ζούμε παραμυθένια ζωή μέσα στην αστική μας σαπίλα και να φτάνει το πρωί και να βλέπουμε ταινίες με μισό μάτι και να γκρινιάζουμε και να μουρμουράμε και να φεύγεις στη δουλειά και να είμαι ανήσυχη και να περιμένω ενώ έχω χίλια πράγματα να κάνω (αλλά μυαλό για τίποτα) και να διαβάζω πράγματα που με εκνευρίζουν και να μουτζουρώνω τις σελίδες στις άκρες και να σε σχεδιάζω παντού όπως όταν ερωτευόμουν στο σχολείο και να κάνω καρδούλες παντού και να μην ακούω τι μου λένε και να γυρνάω σπίτι σφυρίζοντας και χοροπηδώντας και όταν σε δω να γίνομαι υπερδοτική και να σε σφίγγω και να νιώθω σπαστικιά και να με πιάνουν οι ανασφάλειες γιατί νομίζω πως δεν είναι δυνατόν να με αγαπάς όσο εγώ και να σε ρωτάω πράγματα που σε οργίζουν και να σε χαζεύω να ορίεσαι και να μην πιστεύω πόσο όμορφος είσαι και μετά όταν μιλάς να μετανιώνω για όλα αυτά που σκέφτηκα και να τα ξεχνώ και να ελπίζω να μαλώνω συχνότερα μαζί σου, γιατί είσαι ακόμα πιο υπέροχος όταν είσαι θυμωμένος και τα μάτια σου κινούνται τόσο γρήγορα και είναι υγρά και γεμάτα και παιδικά και η φωνή σου με ανατριχιάζει και εύχομαι μέσα μου κάθε μέρα να μου λέει καλημέρα και συγκινούμαι που τα βιώνω όλα αυτά και δεν ξέρω πως γίνεται να ζω χωρίς αυτά-αλλά αυτό φοβάμαι και πονάω να το σκέφτομαι- και όποτε βγαίνω στον κόσμο μόνη μου χαμογελώ γιατί αισθάνομαι πως είσαι μαζί μου και κρυφά σφίγγω τον αέρα στο χέρι μου και προσποιούμαι πως περπατάμε μαζί, το κάνω διακριτικά για να μη με καταλαβαίνουν οι περαστικοί και όποτε τους κοιτώ στα μάτια χαίρομαι και προσπαθώ να τους καταλάβω-έστω για λίγο-και αφήνω τον ήλιο να μου καίει το πρόσωπο και βρίσκω τα σημεία της πόλης που μου θυμίζουν στιγμές μας,τα τραγούδια που μας αρέσουν και που χορεύουμε μαζί σαν μικρά παιδιά και είναι σαν να σε νιώθω με το απαλό σου δέρμα δίπλα μου-πανέμορφος,πόσο καμαρώνω όταν περπατάμε μαζί- και ξεχνιέμαι και τελικά δεν πηγαίνω για ταινία, αλλά κάθομαι σπίτι και γράφω ή χορεύω ανέμελα σε πάρτι με φίλους και όταν γυρνώ περνώ πάντα από Μπενάκη και Τσιμισκή και ονειρεύομαι μια μέρα να κοιτάμε μαζί το Λυκαβηττό από εδώ και όποτε κατεβαίνω τη Ζωοδόχου Πηγής και ο ήλιος πέφτει θέλω να είσαι εδώ και να λέμε αστεία και να νιώθεις άβολα όταν δε θα γελάω και γι'αυτό εγώ να γελάω με όσα λες και να με τραντάζεις όταν αγχώνομαι και φοβάμαι και να κλαίω πάνω σου και να με αγκαλιάζεις το βράδυ γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς αλλιώς και να μου βαραίνεις το στήθος με το κεφάλι σου και να μην μπορώ να πάρω ανάσα και να νομίζω πως θα πάθω ασφυξία, αλλά δε με νοιάζει και να λιώνω μέσα μου και να γίνομαι χιλια κομματάκια σαν την Αμελί όταν συναντά τον έρωτά της όποτε σε βλέπω να μου χαμογελάς και να θέλω να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, τις σκέψεις μου  και ό,τι όμορφο μπορεί να έχω αρκεί να νιώθεις ασφαλής και ευτυχισμένος και να μου μαθαίνεις πράγματα και να σε ακούω και να με λες φλύαρη και να σου λέω τα νέα της ημέρας, αλλά να μη θεωρώ πως όσα σου λέω έχουν αξία, γιατί προτιμώ να κάνουμε νέα πράγματα μαζί και να βρίσκω τις φωτογραφίες σου και να ανακαλύπτω πόσο τρυφερά σε έβλεπα πάντα και να σου γράφω και να σε τρομάζω και να τρως φρίκες για τα πιο απλά πράγματα του κόσμου και να πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό και να προσπαθώ να σε σώσω ακόμα κι αν δεν ξέρω ούτε εγώ κολύμπι και να θέλω να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο όπως λέει και ο Κ.Βήτα-γιατί στερεονοβικός είναι ο έρωτάς μας- και να το φωνάζω και να ταξιδεύω και όπου και να πηγαίνω συνειρμικά να σε βλέπω, να νομίζω πως περνάς διπλα μου, να σταματώ και να τρελαίνομαι και να θέλω να σε φιλήσω και να μην ξέρω τι ακριβώς θέλω από σένα ακόμη και όταν σε κοιτάω -εκεί είναι που μπερδεύομαι πιο πολύ από ποτέ- και  να μιλάμε για αγάπη και να μου ομορφαίνεις τον κόσμο, γιατί είσαι το πιο όμορφο πάνω στη γη και να μην μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ και να σφιγγεται το στομάχι μου και να γίνομαι βαρετή στους φίλους και να με χάνουν και όποτε μιλώ μαζί σου να λάμπει και να γλυκαίνει μαγικά το πρόσωπό μου και να μη μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω, να λαχταρώ να σε δω αλλά να περιορίζω και να καταπιέζω το πάθος μου και τον έρωτά μου και να τα χαλιναγωγώ όλα, γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και προσπαθώ και προσπαθώ και προσπαθώ και η καρδιά μου να είναι έτοιμη να εκραγεί, αλλά να μη με νοιάζει να τα κρατώ μέσα μου γιατί αυτό είναι το μόνο που φοβάμαι, μη φύγεις, γιατί θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου.

Αυτά, έστω και υποθετικά.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

ΦΩΤΟΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ.

Νιώθω ευτυχία.
Κάθομαι στον καναπέ και ακούω μουσική από τα '90s με τα γαλάζια ακουστικά μου.Μοσχοβολάει αέρας.
 Tα γλυκά φωτάκια από τα παιδικά παιχνίδια για τον ύπνο έγιναν τρελά φώτα λέηζερ σε ντίσκο και κλαμπ, αυτά έγιναν νυχτερινά φανάρια, νευρικά φώτα αυτοκινήτων, χαλασμένες λάμπες φθορίου και αυτά με τη σειρά τους ατμοσφαιρικά κεριά.
Σήμερα το μόνο φως έρχεται από την οθόνη του υπολογιστή.Αύριο θα δω στο σινεμά τα "φώτα της πόλης".
Κοιτάω έξω από το παράθυρο, έχουμε μια κίτρινη σπασμένη λάμπα να φωτίζει όλη τη γειτονιά.
Ο χρόνος τρέχει με την ταχύτητα του φωτός.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

ΤΑ ΗΛΙΘΙΑ ΑΣΤΕΙΑ.

   Δε μου αρέσει να γκρινιάζω, αλλά είναι γεγονός.Πάντα μου την έδιναν τα ηλίθια αστεία.
Δε μιλώ για αυτά τα άβολα αστεία που κάνουμε για να γελάσει η παρέα μας ή να πάρουμε επιβεβαίωση για το ότι έχουμε χιούμορ.Κι εγώ κάνω τέτοια-συνειδητά ή μη-θέλω πολλές φορές να νιώσω πως είμαι αστεία.
  Κάποιες φορές αυτό γίνεται επιτυχημένα, άλλες άγαρμπα, κρυόκωλα, αδιάφορα, άλλες φορές είναι τόσο γελοίο που καταντάει αστείο κοκ.
Τέλος πάντων, είναι υγιές.Αυτή την "αθώα" πλευρά των ηλίθιων αστείων όλοι την έχουμε σε κάποιο βαθμό-ευτυχώς.
    Το θέμα μου είναι τα δήθεν αστεία (υποτιμητικά σχόλια και χειρονομίες σε βάρος του άλλου) που είναι κακεντρεχή, βγάζουν κενή ειρωνεία, ανούσιο σνομπισμό και δείχνουν έλλειψη σεβασμού.
Δε λέω κάτι το καινούργιο, αλλά πραγματικά ενοχλούμαι και θέλω να το μοιραστώ.
Βρίσκομαι πολλές φορές στη θέση του θιγμένου από φίλους μου που έχουν ανάλογη αίσθηση χιούμορ.Το έχω συζητήσει μαζί τους, αλλά δε βγαίνει άκρη.
    Σκέφτομαι λογικά.Ίσως εγώ να είμαι υπερβολική,μήπως κάνω κάτι λάθος κλπ.
Και πάλι,αν ισχύει αυτό,δεν παύουν τα αστεία αυτά να είναι υποτιμητικά και ηλίθια.
Να φύγεις; Να κρατήσεις την απόστασή σου;
Και πες πως το κάνεις.Είναι λύση η φυγή σε τέτοιες περιπτώσεις; Όχι,είναι απλά εύκολο.
Κάθεσαι λοιπόν και ανέχεσαι.Είσαι μαλάκας ή δεν είσαι;
Λες κάτι που σε ενοχλεί.Στη χειρότερη θα φανείς ξενέρωτος-σωστά,γιατί εισαι ξενέρωτος αν προσβάλλεσαι και ο άλλος έχει δικαίωμα να λέει και να πράττει ό,τι θέλει.(Τέλεια.)
Να απαντήσεις; Είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου-ειδικά αν είσαι και καλός ρήτορας,να ξεφτυλίσεις τον άλλο.
Και μετά τι; Θα πει,θα πεις, πάμε στο δημοτικό και παίζουμε και ξύλο.
Και μετά ''κουλ ρε''.(Δεν ψήνομαι.)
   Οικειότητα δε σημαίνει πως καβαλάμε τον άλλο, αλλά πως έχουμε μεγαλύτερη κατανόηση.
Τί να το κάνεις αν ο άλλος σε αγαπάει αλλά δε σε σέβεται;Και πώς γίνεται αυτό στην τελιική;
Το να γελάσεις με κάποιον που έπεσε, είναι διαφορετικό απ'το να βάλεις τρικλοποδιά.Αυτό που δημιουργεί την ανάγκη για τέτοιου είδους πλάκες,φαίνεται πως είναι η ανασφάλεια.Και σαν επόμενο,ο φοβισμένος μειώνει τον άλλο για να φανεί ανώτερος ή έστω να τον υπολογίσουν.
 Να αγαπάς τους ανθρώπους ρε, να μην τους φοβάσαι.
Να μην πληγώνεις για να μην πληγωθείς.Είναι η πιο άνανδρη βία αυτό το πράγμα.
Να γελάς όταν χαίρονται και όχι όταν νιώθεις ανώτερος.
Ετσι θα καλύψεις τον πόνο και το φόβο σου καημένε;

Μία είναι η λύση.
Μέχρι να βγάλουν το σκασμό, να μη γελάς με βλακείες.

Τα φιλιά μου σε όσους ανέχονται τους ηλίθιους και σιωπούν όχι από αδυναμία, αλλά από υπέρβαση.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Η ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΑ.


Ξυπνάς μια μέρα και είσαι 20.


20.

Πέρσυ είπα αυτό.
Φέτος, πιστή στον εαυτό μου μένω μέσα με ηρεμία, μουσική, καθαρό σπιτάκι και μυαλό να κάνω τον απολογισμό.Όχι καταναγκαστικά, πιο πολύ φυσικά θα έλεγα.
Οι ωραίες μυρωδιές στο σπίτι και η ησυχία με μελαγχολούν, αλλά πιστεύω πως είναι όμορφο συναίσθημα.
(Γεννήθηκα Τρίτη 13 με χαλάζι λίγο πριν τα μεσάνυχτα-πώς θα γινόταν να μη βγω μελαγχολική;)
Μπήκα και εγώ στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου.Πάνε τα -teen.
20.
Ας ευχηθώ να είναι για καλό το ''2'' μπροστά.
Να με χαιρόμαστε.

Ευχαριστώ.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΜΟΥ.


Νύχτες Πρεμιέρας.
Την πήρα τη δόση μου γερά φέτος.
Οι Νύχτες μας γέμισαν με όμορφους ανθρώπους, αγάπη και φιλμ.
Είχα την τύχη (;) ή τιμή (;) ή ό,τι θέλετε πείτε, να προεδρεύω στην κριτική επιτροπή για το διεθνές διαγωνιστικό.Αφήστε με να το παινευτώ,δεν θα το λέω και για πάντα.:)
Ναι,τέλειο.
Προφανώς και όλη η κατάσταση για μένα ήταν ιδανική.
Ταινίες και κριτική.
Είδα μπόλικο πράμα (συνολικά 29 προβολές) και δε χόρτασα, έτρεχα από σινεμά σε σινεμά και βούλιαζα στα καθίσματα.
  Πλέον μπορώ να σας κάνω ανάλυση για τις αίθουσες,να σας πω ακριβώς που θα πιαστεί ο κώλος σας,που δε θα βλέπετε ή που είναι καλύτερα να πάτε με αμόρε και όλα τα σχετικά.
 

 Στην αρχή πανικός. 
Πρόγραμμα και πάσο στο χέρι με μαρκαρισμένες ταινίες,έτοιμη να πετάω στις προβολές. Μετά ήρθαν τα άλλα νυχτοπούλια: Φωτογράφοι, διοργανωτές, άνθρωποι του φεστιβάλ γενικότερα>  νέοι φίλοι. Πήγαμε σε πάρτυ -απ'όπου και οι αναμαλλιασμένες φωτογραφίες, γνώρισα νέο κόσμο. Ωραίο κόσμο, άρτομα από τα δυνατά.



Λίγο το κρασί, λίγο οι γνωριμίες, λίγο το ότι συνηθίσαμε στην καθημερινότητά μας, εγώ δεν κατάλαβα πως πέρασε και με δυσκολία το αποχωρίζομαι.Στην τελετή απονομής των βραβείων, με το φούξια μου φορεματάκι, εκφώνησα τα τρια βραβεία του διεθνούς διαγωνιστικού. 

Δεν αντιλαμβάνεστε άγχος.Αγχος,όχι αστεία. 
  
Πέρασα όμορφα και γέμισα τις Νύχτες μου με εμπειρίες που άξιζαν.Και ταινίες.
Σαν συμβουλεύω να δείτε το Sister που βραβεύτηκε ως καλύτερη ταινία -και το άξιζε (η μόνη ταινία που ομόφωνα θέλαμε να κερδίσει τη Χρυσή Αθηνά), το ρομαντικό κινούμενο σχέδιο Ernest and Celestin, το ευφάνταστο Safety not guaranteed, το ξεχωριστό Oversimpilification of her Beauty, το τρυφερό Teddy Bear και τα κοσμοπολίτικα νεουορκέζικα έργα του Stillman.
  Η ελληνική συμμετοχή υπήρξε μεγάλη φέτος και είναι καλό να ειπωθεί πως είναι αισιόδοξο να βλέπεις φρέσκο αίμα σε ένα χώρο δημιουργικό- και πόσο μάλλον όταν μπαίνει δυναμικά.
Υπάρχουν πολλών ειδών διαμάντια που μπορεί να βρει κανείς στα "σκουπίδια" της Αθήνας, αρκεί να υπάρχει διάθεση και υπομονή.
 
Όλο αυτό έσκασε ξαφνικό και μου έκανε φορμάτ.
Νταν.Πάρε,Ευτυχία.Σαν καλοστημμένη φάρσα.
Λειτούργησε όμως.
Είδαμε, ακούσαμε, μιλήσαμε, γνωρίσαμε, φανταστήκαμε, νυστάξαμε, πιαστήκαμε, γελάσαμε, αγαπήσαμε και μόλις άρχισαν όλα αυτά να συμβαίνουν στις Νύχτες μας, ξημέρωσε.
'Ετσι είναι οι Νύχτες όμως, κρατούν λίγο όταν ονειρεύεσαι.
Και του χρόνου.



*Προσπάθησα οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο να είναι οι πιο χαρακτηριστικές για το δικό μου ημερολόγιο του φεστιβάλ.
Ευχαριστώ τους φωτογράφους (και φίλους) Γιώργο Κορακιανίτη, Δανάη Ίσαρη, Θοδωρή Μάρκου, Βασίλη Σπύρου και Ρέντη Guzja.
Αναμνήσεις του φεστιβάλ θα δείτε και στο Toy Cafe,στην έκθεση φωτογραφίας.


ΚΟΥΛ.

Είμαι χαρούμενη και αισιόδοξη.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΘΩ.

Μου σηκώθηκε η τρίχα.

Διάβαζα τις προηγούμενες ιστορίες-αναρτήσεις με αφορμή μια συνάντηση και μελαγχόλησα.
Βλέπω το πέρασμα του χρόνου σ'αυτές τις λέξεις.
Γαμώτο, περίεργο πράγμα που είναι ο άνθρωπος.
Όλα είναι στο μυαλό του, αλλά τίποτα να ελέγχει μέσα του.
Σήμερα παρατηρούσα στο δρόμο,θυμόμουν, μάζευα ιστορίες για να σας πω.
Ηταν το πρώτο φθινόπωρο.Κι όπως επιβάλλει κάθε Οκτώβρης και νέα αρχή.
Περνούσα τη μέρα μου με τους νέους στόχους,νέες σκέψεις,νέους ανθρώπους,νέα ενδιαφέροντα.
Ώσπου, έσκασαν παλιές μου ιστορίες. Όχι,δεν ταράχτηκα.
Αντιθέτως, με φυσικότητα πήγα εκεί και χάρηκα.Και όλα γίνονται ίδια.
Και μετά ήρθαν οι σκέψεις, οι μνήμες και το αίσθημα.
Οι έρωτες και οι φαντασίες.
Ποιόν πάω να κοροιδέψω;
Είμαι ευχαριστημένη.
Ευχαριστημένη που μπορώ και βλέπω αυτά τα πράγματα, που τα θυμάμαι και που μπορούν να με συγκινούν.
Η δύναμη της αγάπης,βλέπετε.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΜΠΙΡΜΠΙΛΑΚΙ.

Στέλνω όχι για να πω τίποτα σπουδαίο, αλλά για να μοιραστώ κάποια νέα.
Καιρό είχα να ηρεμήσω και νομίζω πως από αύριο θα πιεστώ πολύ. Ωχού.
Σήμερα έκανα γερμανικά μετά από πολλά χρόνια.Τρομερό πράγμα να μιλάς ξένες γλώσσες.
Στο μυαλό μου συνέχεια αυτές τις μέρες έχω και το άγχος των γενεθλίων μου.
Δεν ξέρω γιατί.
Φταίει που γίνομαι 20; Η στρογγυλοποίηση με τρομάζει λίγο. 
Προβληματίζομαι για το αν θα με θυμηθούν και ποιοί, αναρωτιέμαι αν θα πάρω δώρα, σκέφτομαι τι δώρα θα ήθελα και μετά με μαλώνω και λέω πως δε θα έπρεπε να σκέφτομαι έτσι χαζά, αλλά αμέσως μου απαντώ πως μια φορά το χρόνο το δικαιούμαι κι αυτό.Γιατί να νιώθουμε ενοχικά που θέλουμε να λάβουμε προσοχή και αγάπη για μια μέρα;
Όχι δεν είναι τόσο σημαντικό, ούτε θα αλλάξεις από τη μια στιγμή στην άλλη.
Είναι χαρά να σε σκέφτονται καθημερινά και οι ευχές να είναι αληθινές.Όπως σας έχω γράψει και στο παρελθόν, μακάρι να ευχόμαστε χωρίς να ψάχνουμε αφορμές.
Από την άλλη όταν υπάρχει ήδη λόγος ή αφορμή, κάτι περιμένεις με λαχτάρα.Κάτι.
Ήθελα να σας το εξομολογηθώ με την ελπίδα να είναι μια σκέψη που κάνετε κι εσείς.
Ανθρώπινα.

Ήθελα επίσης να πω καιρό αυτή τη λέξη: Μαφαλντίαση.
Το 'πα και ηρέμησα.
Νύστα.
Από το δωματιάκι μου (που τόσο αγαπώ), ελπίζω να έχετε μια όμορφη μέρα.

Ο ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ.

Σε συνάντησα βράδυ στο μετρό.
Μένω μόνη και ανεβαίνω τις σκάλες του σταθμού,με ακολουθείς.
Στέκεσαι δίπλα μου.
Ξαφνιάζομαι.
Κάνεις χιούμορ.
Γελάω.Τι χαζό παιδί.
Μου ζητάς μια αγκαλιά.Απλά μια αγκαλιά.Τόσο πολύ.
Ο ρομαντισμός ξεφεύγει.
Μου ζητάς να μου κρατάς το χέρι.
Δεν σε ξέρω.
Στο δίνω.
Ποιός είσαι;
Καμία σημασία.
Φεύγω.
Κρατάς τον αριθμό μου.
Μαγεία.Ελπιζω να μη με πάρεις ποτέ τηλέφωνο και να μη σε ξαναδώ.
Όταν νιώθω αγάπη, καταλαβαίνω τη ζωή.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΑ.

"Όταν δεν έχουμε φρένα, ας έχουμε δυνατή κόρνα."
Ωραία η λογική του να βρίσκεις λύση στο πρόβλημα με εναλλακτικούς τρόπους.Ρομαντικό.
Εγώ λέω καλύτερα να μην οδηγείς όταν δεν έχεις φρένα.
Γάμα τον εαυτό σου- οι άλλοι δε φταίνε σε τίποτα να τους πάρεις αμπάριζα.
Ασε που με τη λογική ''σκυλί που γαβγίζει, δε δαγκώνει" έχουμε χάσει το κριτήριο του κινδύνου πια.
Μπιπ μπιπ.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

ΒΑΦΗ ΓΙΑ ΟΚΤΩΒΡΗ.

Είμαι ενθουσιασμένη που μπήκε ο Οκτώβρης.
Από μικρή έλεγα πως είναι ο αγαπημένος μου μήνας-επειδή έχω γενέθλια, φυσικά.
Όσο μεγαλώνω τόσο τον ψιλοφοβάμαι.
Αλλά για κάποιο λόγο ανεξήγητο, είναι σαν να έχω κάνει  συμφωνία μαζί του να τον αγαπώ. 
Σήμερα,πρώτη μέρα του Οκτώβρη,έμεινα μέσα με ίντερνετ, μουσική, πλυντήρια και καθαριότητες.
Πολύ το χρειαζόμουν.Αχ.
Χαλάρωσα και κλείστηκα στο λιλά υπνοδωμάτιο για να σκεφτώ και να ονειρευτώ με την ησυχία μου.
Μου ήρθε μια ιδέα.
Τί χρώμα να έχουν οι μήνες άραγε;
Κόλλησα στο εξης: Χωρίς να το θέλω,στη μνήμη μου δεν έχω θερμά χρώματα,τα απωθώ.
Είμαι ερωτευμένη με το μπλέ.
Οι μήνες, όσο έπαιζα με τη φαντασία μου, άλλαζαν τόνους, αλλά στο τέλος αυτοί που με θλίβουν πήραν τα πιο όμορφα χρώματα.
Ο Οκτώβρης είναι το μοναδικό πορτοκαλί πράγμα που είχα ποτέ.