Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

ΤΑ ΗΛΙΘΙΑ ΑΣΤΕΙΑ.

   Δε μου αρέσει να γκρινιάζω, αλλά είναι γεγονός.Πάντα μου την έδιναν τα ηλίθια αστεία.
Δε μιλώ για αυτά τα άβολα αστεία που κάνουμε για να γελάσει η παρέα μας ή να πάρουμε επιβεβαίωση για το ότι έχουμε χιούμορ.Κι εγώ κάνω τέτοια-συνειδητά ή μη-θέλω πολλές φορές να νιώσω πως είμαι αστεία.
  Κάποιες φορές αυτό γίνεται επιτυχημένα, άλλες άγαρμπα, κρυόκωλα, αδιάφορα, άλλες φορές είναι τόσο γελοίο που καταντάει αστείο κοκ.
Τέλος πάντων, είναι υγιές.Αυτή την "αθώα" πλευρά των ηλίθιων αστείων όλοι την έχουμε σε κάποιο βαθμό-ευτυχώς.
    Το θέμα μου είναι τα δήθεν αστεία (υποτιμητικά σχόλια και χειρονομίες σε βάρος του άλλου) που είναι κακεντρεχή, βγάζουν κενή ειρωνεία, ανούσιο σνομπισμό και δείχνουν έλλειψη σεβασμού.
Δε λέω κάτι το καινούργιο, αλλά πραγματικά ενοχλούμαι και θέλω να το μοιραστώ.
Βρίσκομαι πολλές φορές στη θέση του θιγμένου από φίλους μου που έχουν ανάλογη αίσθηση χιούμορ.Το έχω συζητήσει μαζί τους, αλλά δε βγαίνει άκρη.
    Σκέφτομαι λογικά.Ίσως εγώ να είμαι υπερβολική,μήπως κάνω κάτι λάθος κλπ.
Και πάλι,αν ισχύει αυτό,δεν παύουν τα αστεία αυτά να είναι υποτιμητικά και ηλίθια.
Να φύγεις; Να κρατήσεις την απόστασή σου;
Και πες πως το κάνεις.Είναι λύση η φυγή σε τέτοιες περιπτώσεις; Όχι,είναι απλά εύκολο.
Κάθεσαι λοιπόν και ανέχεσαι.Είσαι μαλάκας ή δεν είσαι;
Λες κάτι που σε ενοχλεί.Στη χειρότερη θα φανείς ξενέρωτος-σωστά,γιατί εισαι ξενέρωτος αν προσβάλλεσαι και ο άλλος έχει δικαίωμα να λέει και να πράττει ό,τι θέλει.(Τέλεια.)
Να απαντήσεις; Είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου-ειδικά αν είσαι και καλός ρήτορας,να ξεφτυλίσεις τον άλλο.
Και μετά τι; Θα πει,θα πεις, πάμε στο δημοτικό και παίζουμε και ξύλο.
Και μετά ''κουλ ρε''.(Δεν ψήνομαι.)
   Οικειότητα δε σημαίνει πως καβαλάμε τον άλλο, αλλά πως έχουμε μεγαλύτερη κατανόηση.
Τί να το κάνεις αν ο άλλος σε αγαπάει αλλά δε σε σέβεται;Και πώς γίνεται αυτό στην τελιική;
Το να γελάσεις με κάποιον που έπεσε, είναι διαφορετικό απ'το να βάλεις τρικλοποδιά.Αυτό που δημιουργεί την ανάγκη για τέτοιου είδους πλάκες,φαίνεται πως είναι η ανασφάλεια.Και σαν επόμενο,ο φοβισμένος μειώνει τον άλλο για να φανεί ανώτερος ή έστω να τον υπολογίσουν.
 Να αγαπάς τους ανθρώπους ρε, να μην τους φοβάσαι.
Να μην πληγώνεις για να μην πληγωθείς.Είναι η πιο άνανδρη βία αυτό το πράγμα.
Να γελάς όταν χαίρονται και όχι όταν νιώθεις ανώτερος.
Ετσι θα καλύψεις τον πόνο και το φόβο σου καημένε;

Μία είναι η λύση.
Μέχρι να βγάλουν το σκασμό, να μη γελάς με βλακείες.

Τα φιλιά μου σε όσους ανέχονται τους ηλίθιους και σιωπούν όχι από αδυναμία, αλλά από υπέρβαση.

2 σχόλια:

  1. ειναι σαββατο βραδυ, μαλλον κυριακη πρωι.
    δε σε ξερω καν αλλα σε αγαπαω γιατι ειπες ολα αυτα που σκεφτομαι καιρο τωρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι Κυριακή μεσημέρι,μόλις ξύπνησα.Μου έφτιαξες τη μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή