Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΜΠΙΡΜΠΙΛΑΚΙ.

Στέλνω όχι για να πω τίποτα σπουδαίο, αλλά για να μοιραστώ κάποια νέα.
Καιρό είχα να ηρεμήσω και νομίζω πως από αύριο θα πιεστώ πολύ. Ωχού.
Σήμερα έκανα γερμανικά μετά από πολλά χρόνια.Τρομερό πράγμα να μιλάς ξένες γλώσσες.
Στο μυαλό μου συνέχεια αυτές τις μέρες έχω και το άγχος των γενεθλίων μου.
Δεν ξέρω γιατί.
Φταίει που γίνομαι 20; Η στρογγυλοποίηση με τρομάζει λίγο. 
Προβληματίζομαι για το αν θα με θυμηθούν και ποιοί, αναρωτιέμαι αν θα πάρω δώρα, σκέφτομαι τι δώρα θα ήθελα και μετά με μαλώνω και λέω πως δε θα έπρεπε να σκέφτομαι έτσι χαζά, αλλά αμέσως μου απαντώ πως μια φορά το χρόνο το δικαιούμαι κι αυτό.Γιατί να νιώθουμε ενοχικά που θέλουμε να λάβουμε προσοχή και αγάπη για μια μέρα;
Όχι δεν είναι τόσο σημαντικό, ούτε θα αλλάξεις από τη μια στιγμή στην άλλη.
Είναι χαρά να σε σκέφτονται καθημερινά και οι ευχές να είναι αληθινές.Όπως σας έχω γράψει και στο παρελθόν, μακάρι να ευχόμαστε χωρίς να ψάχνουμε αφορμές.
Από την άλλη όταν υπάρχει ήδη λόγος ή αφορμή, κάτι περιμένεις με λαχτάρα.Κάτι.
Ήθελα να σας το εξομολογηθώ με την ελπίδα να είναι μια σκέψη που κάνετε κι εσείς.
Ανθρώπινα.

Ήθελα επίσης να πω καιρό αυτή τη λέξη: Μαφαλντίαση.
Το 'πα και ηρέμησα.
Νύστα.
Από το δωματιάκι μου (που τόσο αγαπώ), ελπίζω να έχετε μια όμορφη μέρα.

2 σχόλια: