Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΜΟΥ.


Νύχτες Πρεμιέρας.
Την πήρα τη δόση μου γερά φέτος.
Οι Νύχτες μας γέμισαν με όμορφους ανθρώπους, αγάπη και φιλμ.
Είχα την τύχη (;) ή τιμή (;) ή ό,τι θέλετε πείτε, να προεδρεύω στην κριτική επιτροπή για το διεθνές διαγωνιστικό.Αφήστε με να το παινευτώ,δεν θα το λέω και για πάντα.:)
Ναι,τέλειο.
Προφανώς και όλη η κατάσταση για μένα ήταν ιδανική.
Ταινίες και κριτική.
Είδα μπόλικο πράμα (συνολικά 29 προβολές) και δε χόρτασα, έτρεχα από σινεμά σε σινεμά και βούλιαζα στα καθίσματα.
  Πλέον μπορώ να σας κάνω ανάλυση για τις αίθουσες,να σας πω ακριβώς που θα πιαστεί ο κώλος σας,που δε θα βλέπετε ή που είναι καλύτερα να πάτε με αμόρε και όλα τα σχετικά.
 

 Στην αρχή πανικός. 
Πρόγραμμα και πάσο στο χέρι με μαρκαρισμένες ταινίες,έτοιμη να πετάω στις προβολές. Μετά ήρθαν τα άλλα νυχτοπούλια: Φωτογράφοι, διοργανωτές, άνθρωποι του φεστιβάλ γενικότερα>  νέοι φίλοι. Πήγαμε σε πάρτυ -απ'όπου και οι αναμαλλιασμένες φωτογραφίες, γνώρισα νέο κόσμο. Ωραίο κόσμο, άρτομα από τα δυνατά.



Λίγο το κρασί, λίγο οι γνωριμίες, λίγο το ότι συνηθίσαμε στην καθημερινότητά μας, εγώ δεν κατάλαβα πως πέρασε και με δυσκολία το αποχωρίζομαι.Στην τελετή απονομής των βραβείων, με το φούξια μου φορεματάκι, εκφώνησα τα τρια βραβεία του διεθνούς διαγωνιστικού. 

Δεν αντιλαμβάνεστε άγχος.Αγχος,όχι αστεία. 
  
Πέρασα όμορφα και γέμισα τις Νύχτες μου με εμπειρίες που άξιζαν.Και ταινίες.
Σαν συμβουλεύω να δείτε το Sister που βραβεύτηκε ως καλύτερη ταινία -και το άξιζε (η μόνη ταινία που ομόφωνα θέλαμε να κερδίσει τη Χρυσή Αθηνά), το ρομαντικό κινούμενο σχέδιο Ernest and Celestin, το ευφάνταστο Safety not guaranteed, το ξεχωριστό Oversimpilification of her Beauty, το τρυφερό Teddy Bear και τα κοσμοπολίτικα νεουορκέζικα έργα του Stillman.
  Η ελληνική συμμετοχή υπήρξε μεγάλη φέτος και είναι καλό να ειπωθεί πως είναι αισιόδοξο να βλέπεις φρέσκο αίμα σε ένα χώρο δημιουργικό- και πόσο μάλλον όταν μπαίνει δυναμικά.
Υπάρχουν πολλών ειδών διαμάντια που μπορεί να βρει κανείς στα "σκουπίδια" της Αθήνας, αρκεί να υπάρχει διάθεση και υπομονή.
 
Όλο αυτό έσκασε ξαφνικό και μου έκανε φορμάτ.
Νταν.Πάρε,Ευτυχία.Σαν καλοστημμένη φάρσα.
Λειτούργησε όμως.
Είδαμε, ακούσαμε, μιλήσαμε, γνωρίσαμε, φανταστήκαμε, νυστάξαμε, πιαστήκαμε, γελάσαμε, αγαπήσαμε και μόλις άρχισαν όλα αυτά να συμβαίνουν στις Νύχτες μας, ξημέρωσε.
'Ετσι είναι οι Νύχτες όμως, κρατούν λίγο όταν ονειρεύεσαι.
Και του χρόνου.



*Προσπάθησα οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο να είναι οι πιο χαρακτηριστικές για το δικό μου ημερολόγιο του φεστιβάλ.
Ευχαριστώ τους φωτογράφους (και φίλους) Γιώργο Κορακιανίτη, Δανάη Ίσαρη, Θοδωρή Μάρκου, Βασίλη Σπύρου και Ρέντη Guzja.
Αναμνήσεις του φεστιβάλ θα δείτε και στο Toy Cafe,στην έκθεση φωτογραφίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου