Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ.

Είναι τέλος φθινοπώρου-η πιο σεμνή και παραμελημένη εποχή- και ούτε που το καταλάβα που πέρασε.Εχω τρομάξει για άλλη μια φορά με την ταχύτητα του χρόνου.
Ευτυχώς,την ίδια στιγμή που σε πονά ο χρόνος,είναι και μνήμη-και άρα αυτόματα σου δίνει ουσία.
Ο Νοέμβρης τα τελευταία χρόνια μου,συνδέθηκε άρρηκτα με τη φυγή(δική μου και δικών μου).
Πέρσι πήγα στην Αγγλία για να γλιτώσω από τη μνήμη μου-έστω λίγο.
Φέτος, δεν φεύγω εγώ.
Αναρωτιόμουν αν είμαι στεναχωρημένη.Δεν είμαι.
Κάποιες στιγμές νιώθω κουφάρι,άδεια,άλλες στιγμές είμαι ευχαριστημένη,άλλες συγκινούμαι από ευγνωμοσύνη για κάποια πράγματα.
Αυτές τις μέρες έχω νοσταλγική διάθεση και όλα συμβάλλουν στο να γίνομαι όλο και πιο φλύαρη και ρομαντική.Εκανα κάποιες βόλτες αυτές τις μέρες και χάζευα εικόνες.
Θυμόμουν.Συνέχεια θυμόμουν.Είναι πολλές φορές που δε σκέφτομαι, απλά θυμάμαι.

Σήμερα ένας φίλος που κάποτε μου έβαλε κλαδάκια αμυγδαλιάς στα μαλλιά, μου έκανε δώρο μια γαρδένια.Η γιαγιά μου κάθε πρωί μου έφερνε ένα μοσχοβολιστό άνθος από τη γαρδένια της.
Ακούω τζαζ και θυμάμαι ένα παιχνίδι που κάναμε στο σχολείο σαν παιδάκια στη μουσική.Όταν με ρωτούσε η δασκάλα τι ακούω, θυμάμαι πως έλεγα ''βροχούλα'' κι από μέσα μου έφτιαχνα μια ολοκληρη φανταστική ιστορία με αυτό το σάουντρακ.
Θυμάμαι πως γυρνούσα κουρασμένη από το σχολείο ή το χορό ή κάποια άλλη ασχολία μου και με περίμενε ένα ζεστό σπιτάκι.
Θυμάμαι τα κρυα γυμνά μου πόδια,τα χτυπημένα μου γόνατα και τις μπουνιες στα χέρια μου.
Θυμάμαι τη χορογραφημένη διαδρομή μου για να προλάβω το κουδούνι στο σχολείο.
Θυμάμαι τα παιδικά πάρτυ και το χαμό που γινόταν.Το φαγητό στα πάρτυ έχει γεύση "πάρτυ".
Θυμάμαι καλοκαίρια στη Σάρτη να περπατάμε και να έχει παντού κόσμο (αφού μόνο ένας δρόμος είναι στην ουσία) και να μυρίζει καλαμπόκι,θάλασσα και λουκουμάδες.
Θυμάμαι που πάντα ήθελα να νιώσω όμορφη.
Θυμάμαι το χαμόγελο στη μούρη μου όταν γυρνούσα με καινούργια ταινία κινουμένων σχεδιών στο σπίτι.
Θυμάμαι τη γέννηση της αδερφής μου.Ήμουν 4 χρονών και ίσως ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.Χτύπησε το τηλέφωνο,ορμάμε με τη γιαγιά και αρχίζουμε να τρέχουμε να φτιαχτούμε (Πολίτισες πάντα με λούσα) και ο παππούς να περιμένει χαρούμενος στο αμάξι.Ψωνίσαμε λουλούδια και σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε στο μωρό.Ήμουν τόσο ζαλισμένη από τον ενθουσιασμό που δεν μπορώ να το περιγράψω.Και τότε την είδα...Ενα μικρό σκατζοχοιράκι που μου είχε φέρει δώρο μια κούκλα (όπως μου είπε ο μπαμπάς μου)
Θυμάμαι την ανατριχίλα και τις τσιρίδες μου μπροστά στο section με τις Barbie στα καταστήματα παιχνιδιών.Ρίγος αγάπης.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα το βλέμμα και είδα το πρώτο μου αγόρι.Αυτός ήταν μπεζ.
Η καρδιά μου σταμάτησε.Αυτή η εικόνα είναι από τις πιο ζωντανές που έχω στη μνήμη μου.Όποτε το θυμάμαι,ξαναέχω ταχυπαλμία.
Θυμάμαι τα παιχνίδια στα Happy Meal όταν ήμασταν μικρά.Όλα μαγικά. Όταν ξαναπάω στη Θεσσαλονίκη, είναι το πρώτο πράγμα που θελω να κεράσω την αδερφούλα μου.
Θυμάμαι πόσο καλά αδερφάκια ήμασταν και πόση αγάπη είχε κάποτε η οικογένεια μου.
Θυμάμαι τα Κυριακάτικα τραπέζια της οικογένειας που μαζευόμασταν όλοι και τρώγαμε και γλεντούσαμε έξω.Σούβλες και κεράσματα και μουσικές και εκδρομές εκτός πόλης.Γκρίνιες και κασέτες στο αμάξι.Τόση τελειότητα που μπορείς και κοιμάσαι στο πίσω κάθισμα κουβάρι με το αδερφάκι σου.
Θυμάμαι τις μυρωδιές της βροχής.Λες και τότε μόνο, οι μυρωδιές γίνονται αλήθεια.
Θυμάμαι τα μεγάλα παζλ Mordillo του θείου μου.
Θυμάμαι μυρωδιές από σπιτικό φαί.Το δικό μου σπιτικό φαί.
Θυμάμαι να κάθομαι πάνω στο καλοριφέρ και τη μαμά μου να μου ξεφλουδίζει κάστανα ακούγοντας ειδήσεις.
Θυμάμαι τις λίγες φορές που έπαιξα εκτός σχολείου με παιδιά της ηλικίας μου στο δημοτικό και τη λαχτάρα μου να γίνω φίλη τους.
Θυμάμαι το σχολείο μου και μου λείπει.Ζηλεύω κιόλας.
Θυμάμαι πως οι συνθήκες τότε δε δυσκόλευαν να απολαύσεις τις στιγμές σου.
Θυμάμαι τις ατέλειωτες διαδρομές που έκανα με τα πόδια χωρίς να φοβάμαι,για να σε βρω.
Θυμάμαι που ανέβαινα τρέχοντας τις ανηφόρες όταν ήσουν άρρωστος.
Θυμάμαι όταν ήρθα πρώτη φορά Αθήνα στην τετάρτη δημοτικού,όταν ξαναήρθα στο λύκειο με τη φίλη μου ζώντας ένα εφηβικό μας όνειρο και μετά πριν 2 χρόνια,τη μία και καλή.
Θυμάμαι τις αγκαλιές των αγαπημένων μου ανθρώπων.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου και το κουτί με τους μουλινέδες,τα τσουρέκια που ζυμώναμε,το πρωινό με τους κύβους ζάχαρης στο τούρκικο τσάι,τον καφέ που λέγαμε,τις πασιέντζες που ρίχναμε,τα κουτσομπολιά για τις φιλες της,τις κρυμμένες τσίχλες ΕΛΜΑ στο πρώτο συρτάρι,την κυρία Εφη στο κομμωτήριο-που της έκανε τον πιο φουσκωτό και ζηλευτό κότσο και το μπαλκόνι στην Π.Π.Γερμανού.
Θυμάμαι το κολέγιό μου,το θόρυβο και τη μυρωδιά του σχολικού λεωφορείου (και τους οδηγούς-συνοδηγούς).
Θυμάμαι τα δωράκια που μου έκανε η μαμά μου όταν είχαμε λεφτά και τον ενθουσιασμό της.
Θυμάμαι που αποκοιμιόμουν χαμογελαστή και τυλιγμένη στο πάπλωμα, όταν άκουγα στο σκοτάδι το βουητό των γονιών μου να μιλούν από το σαλόνι,χωρίς να καταλαβαίνω τι λένε.
Θυμάμαι τη μαμά μου πάντα να θέλει να μάθει από μένα και να με θαυμάζει.
Θυμάμαι την Κική.
Θυμάμαι το αίσθημα του να μη νιώθω μόνη.Το ένιωθα μόνο όταν ήμουν μαζί σου.Υπέροχοι ελιτιστικοί σκατένιοι ερωτομικρόκοσμοι μου λείπετε.

Αχ,είναι τόσα πολλά που με πιάνει απογοήτευση.
(Τι κρίμα να μην τα ξαναζείς ποτέ αυτά.)
Ας παρηγορηθούμε με τη μνήμη κι ας ελπίσουμε να ζήσουμε άλλες τόσες στιγμές.

Aγαπάτε το φθινόπωρο,όσο το έχουμε ακόμα.
Και αν μπορείτε να το κάνετε, θυμηθείτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου