Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ.

Βραχνή φωνή και δύσκολα σηκώνομαι από το κρεβάτι.
Κρύβομαι.
Ζητώ να με βλέπουν,να καλύπτουν το ναρκισσισμό μου.
Αυτή είναι η φύση μας.
Μας πονάει αρκετά ή θέλουμε κι άλλο;
Έκφυλη και αγαπησιάρα.

Δεν ξέρω αν το έχετε κάνει ποτέ.Εγώ έτσι κάνω.Κοιτώ βαθιά στα μάτια για ώρα χωρίς να μιλώ και μόνο τότε καταλαβαίνω.Παίρνω μια φωτογραφία.Όταν δε με βλεπουν μπορώ μόνο, είμαι πιο ασφαλής και μπορώ να το κάνω με ησυχία και χωρίς την πίεση του χρόνου.Κάνω ερωτήσεις,κατανοώ.
Ακούω μουσική τόσο δυνατά που ο ήχος μου τρυπάει τα τύμπανα και βιάζει τον εγκέφαλό μου.
Τότε εγώ κοιτώ εμένα και προσπαθώ να με αισθανθώ.
Η Ηχώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου