Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΕΛΑΣ.

Είναι τέσσερις το μεσημέρι και φεύγω από τη σχολή με κέφι και περπατώ προς το σπίτι.
Η καλύτερη ώρα.Σήμερα είμαι καταγοητευμένη από τη ζωή.
Ακόμα και το στυλ των γυναικών της Φιλοσοφικής με κάνει και γελάω από συμπάθεια.Μαζεμένο μαλλί,μακιγιάζ-και καλά ανύπαρκτο(σας καταλαβαμεε)-στην εντέλεια,κοριτσίστικα κλασικά μπιχλιμπίδια,ροζ φόρμα από κάτω,κάτι ζουζουνιάρικο από πάνω και κάποια τσάντα φίρμα.Αχ,μωρέ.
Περνώ από φοιτητικές εστίες-σημείο που μπορώ να παρατηρώ με καρδούλες στα μάτια για ώρες.Χαμογελώ.
Σκέφτομαι πράγματα που με κάνουν και νιώθω άβολα ή αστεία πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι ή κάποιον που μου αρέσει και δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω.Είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ πως όποιος με βλέπει με περνάει για βλαμμένη.
Ο ήλιος μου καίει το πρόσωπο.Πού βρέθηκε αυτός τώρα;Γυρνάω και τον κοιτάω καθώς προσπερνώ την Εθνική Πινακοθήκη.Το σώμα προχωράει,το κεφάλι προφίλ δεν ξεκολλάει από τον ήλιο.Γελάω,γιατί σκέφτομαι την εικόνα μου μέσα από τα μάτια ενός τρίτου.
Φαντάζομαι τη σκηνή του να μπλέκω τα πόδια μου μεταξύ τους και να πέφτω στη μέση του δρόμου με πλατύ χαμόγελο και ρομαντική διάθεση.Γελάω δυνατά.
Είμαι στην Αγίου Κωνσταντίνου.Όχι,Σοφίας.Όχι,Κωνσταντίνου.Είμαι Ευαγγελισμό.
Who cares?Χαμογελάω.
Βλέπω από απόσταση έναν τύπο που περιμένει στη στάση και φοράει μουσταρδί σκουφί στο κεφάλι.Ή μήπως είναι φαλακρός;Κοιτάω,ξανακοιτάω και σαν να μη θυμάμαι τι είδα μόλις, ξανακοιτάω.Γελάω.
Ανεβαίνω Κολωνάκι, με βλέπω σε κάτι βιτρίνες-με αυτό το μαλλί,το υπερχνουδωτό κασκόλ και τα μεγάλα μαύρα μου γυαλιά, πρέπει να μοιάζω εντελώς καρικατούρα σε συνδιασμό με το νευρικό στρουθοκαμηλίσιο μου περπάτημα.
Χαζεύω περαστικούς,άλλος κόσμος το Κολωνάκι ρε παιδί μου,μπαίνω και κάνω ψαρωτικές ερωτήσεις σε μεγάλους οίκους μόδας και βγαίνω με ύφος.Γελάω.Πώς γουστάρω όταν το κάνω αυτό.
Με απορροφά μια βιτρίνα με φορέματα-πωπωπωπω,τα θέλω όλα-και ξαφνικά βλέπω τιμές,γυρνάω απότομα και στο τσακ γλιτώνω από το να χτυπήσω το κεφάλι μου.Δε βλέπω αστράκια,αλλά μια πουά κουρτίνα.Τι ωραία.κι εγώ θέλω τέτοια.Πολύ μου αρέσει το κλίμα εδώ.Βλέπω κάτι κυρίους με καλά κοστούμια και χρυσά μανικετόκουμπα που κρατιούνται καλά για την ηλικία τους.Τους καμαρώνω χαμογελαστή.Περνάνε και κυρίες με έντονο άρωμα και χτενισμένο μαλλί κομμωτηρίου που μου θυμίζουν παιδικά πάρτυ ή απογευματινή παράσταση σε θέατρο.Τι θεές.Όλων των ειδών ο κόσμος εδώ.(Καλά,είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα οικιακοί βοηθοί;)
Περνάει ένας υπεργκόμενος δίπλα μου,''φτου σου,αγόρι μου'',σκέφτομαι και του χαμογελώ.Τσάακ.
Πολύ φλερτάρω σήμερα,είμαι μια αλανιάρα κότα.
Έφτασα σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ τι σκεφτόμουν στο δρόμο,τι είδα και ήθελα να σας πω.
Αλλά ήμουν τόσο αφηρημένη και γελαστή που ξέχασα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου