Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΦΛΟΥ.

Σήμερα η μέρα ήταν άκρως κινηματογραφική και θέλω να μοιραστώ την απέραντη χαρά μου.
Είδαμε το βουβό ταινιάκι ενός λεπτού που τράβηξα την περασμένη βδομάδα,το οποίο ήταν μεν χαοτικό και θα πρέπει να περάσει από ξεκαθάρισμα για να σας το δείξω,αλλά το αγάπησα και χαμογελούσα σαν χαζή όταν κάποιοι σημαντικοί κινηματογραφιστές μου είπαν πως έχω"ωραία ματιά".
(και δεν εννοούν το λάγνο βλέμμα μου). 
Επειτα βρήκα δυο ηθοποιούς,τους οποίους επέλεξα χθες μεσα από καστ-όπου γέμισα αισιοδοξία βλέποντας φρέσκα άρτομα με τα οποία θα ήθελα να συνεργαστώ.
Περάσαμε μαζί πόσες ώρες της μέρας όπου αν και όλοι κουρασμένοι αναλύσαμε με άπειρους τρόπους το σενάριό μου,κάναμε αυτοσχεδιασμούς,μιλήσαμε,βγήκαμε.
Μέσα μου γεννήθηκαν τρομερά πράγματα απ'όλο αυτό.
Τους αγαπώ τους ηθοποιούς,είναι τρυφερά πλάσματα. 
Κάναμε και το γύρισμά μας.Αντιξοότατες συνθήκες.Βροχή,δρόμος,νύχτα,κούραση.Υπέροχα.
Τους αγαπώ ήδη.
Σας αγαπώ,με κάνατε χαρούμενη.
Μπόρεσα να δω τις ιδέες μου να υπάρχουν και να βιώνονται μέσα από άλλους ανθρώπους, όμορφους,νεους και έξυπνους και αυτό δεν μπορώ να σας εξηγήσω πόσο ανατριχιαστικό είναι.
Ίσως η ταινία να μη βγει τοσο σπουδαία όσο το αίσθημα και η εμπειρία.
Σίγουρα πάντως θα μας μείνει η μνήμη.
Αλλωστε αυτό είμαστε και χωρίς αυτό δεν υπάρχουμε.Με κάτι τέτοιες στιγμές θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε το χρόνο.Μόνο μέσα από τους άλλους παύουμε να φοβόμαστε.Γιατί μέσα από αυτούς γεννιόμαστε και σε αυτούς δίνουμε ζωή.Κι αν αυτό δεν είναι πράξη αγάπης,πείτε μου τι ειναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου