Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ.

Σήμερα που περπατούσα στο δρόμο,ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που ένιωσα μοναξιά.
Συνήθως απολαμβάνω τις βόλτες που κάνω μόνη μου,με την ταχύτητά μου και την άνεση να παρατηρώ ό,τι θέλω,να σταματώ όπου θέλω,να κυνηγάω τις μυρωδιές που μου αρέσουν και να σκέφτομαι χωρίς να χρειάζεται να μιλώ.Αυτή τη φορά λοιπόν,από τη στιγμή που κατεβηκα στην Ακαδημίας αρχισα να νιώθω περίεργα.Σαν να μου έλειπε κάποιος.
Το μυαλό μου πήγε συγκεκριμένα σε ένα άτομο.''Ελα ρε'',σκέφτηκα. Δεν μπορούσα να το ελέγξω.
Ήμουν στο μετρό και έκανα λίγο χώρο δίπλα μου και σκεφτόμουν να καθόταν εκεί,να μου μιλούσε.Πόσο θα γελούσα τότε!
Στο δρόμο,θα είχα πολύ πιο ορεξάτο βήμα και θα χαμογελούσα ως τα αφτιά.
Κούνησα τα δάχτυλά μου και έπαιξα λίγο με τον αέρα-σας έχω ξαναπεί πως το κάνω αυτό κάτι τέτοιες στιγμές,αλλά ντρέπομαι αν φαίνεται- και φαντάστηκα πως ήταν ένα χέρι εκεί.
Πόσο θα το ήθελα.Τι ανάγκη το είχα.Ζεστό και όμορφο.Δε θα μπορούσα να το αφήσω.
Σε όλο το δρόμο μέχρι τώρα,φανταζόμουν σκηνές ευτυχίας.

Αυθυποβολή.Αυθυποβολή.Αυθυποβολή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου