Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΠΕΡΙ ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΥ.

Τι αλαζόνες άνθρωποι αυτοί οι μαζοχιστές.
Λες και δε μας φτάνει ο κανονικός πόνος, θέλουμε κι άλλο.

Προσπαθώ να καταλάβω το μαζοχισμό.
Αλήθεια,προσπαθώ.
Ας πούμε πως ο σεξουαλικός και ο ηθικός/ενστικτώδης (η αυτοθυσία μιας μάνας για το παιδί ή συνανθρώπου για κάτι συλλογικό) μαζοχισμός είναι θεμιτοί.
Επίσης, το καταλαβαίνω αν δε συμβαίνει συνειδητά και απλά έτσι έμαθες ή σε έμαθαν.
Μπορεί ο πόνος να είναι βιωματικός και πλέον να αποτελεί επιβεβαίωση.
Αγάπη μέσα από τη βία,για παράδειγμα.
Αν μάθει κάποιος πως έτσι κερδίζει την αγάπη, έτσι θα την ζητά.
Αρρωστη κατάσταση.
Το να προκαλείς πόνο στον εαυτό σου ή να ζητάς από άλλους να σου προκαλούν πόνο, λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης και ενοχικότητας, δεν το αντιλαμβάνομαι.Και τί;
Σιγά την αυτοτιμωρία.
Θα μπορούσε κανείς να είναι μαζοχιστής για στόχους προσωπικής εκπλήρωσης.
Να υπομένει δηλαδή, τον πόνο με αυτοθυσία με κάποιο κίνητρο (όπως για παράδειγμα,να παραμείνει μαζι με κάποιον).Ασε που μου φαίνεται εγωιστικό και ηλίθιο να χρειάζεσαι να πονέσεις τον εαυτό σου για τον δεις ως ήρωα.
Ναι,βέβαια,είσαι ήρωας του εαυτού σου,αφού τα υπομένεις όοολα αυτά.
Η τελευταία περίπτωση που αντιλαμβάνομαι πως θα μπορούσε να υπάρχει στο μαζοχισμό -και είναι η πιο λογική- είναι αυτή που πονάς τον εαυτό σου, ακριβώς για να μπορείς να ελέγξεις τον πόνο.
Μου φαίνεται όμως παράδοξο,όπως όταν έχεις πονοκέφαλο και πας και βαράς το πόδι σου ώστε να εστιάσεις αλλού τον πόνο.Ναι,ίσως μπορείς να ελέγξεις τον πόνο αν τον προκαλείς ο ίδιος στον εαυτό σου, αλλά δεν είναι δειλία να μην αντιμετωπίσεις τον αληθινό πόνο;

Τίποτα.Καμία περιπτωση δεν με ικανοποιεί.
Ο μαζοχισμός είναι πλεονασμός.
Υπάρχει αρκετός πόνος γύρω μας για να ζητάτε κι άλλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου