Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

"Sister" (Η αδελφή μου) :ΚΡΙΤΙΚΗ.


Η  ταινία «Sister» της Ούρσουλα Μέγιερ, είναι μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις που θα βρει κανείς στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Ο 12χρονος Σιμόν πηγαίνει καθημερινά στο χιονοδρομικό κέντρο που βρίσκεται πάνω από το σπίτι του και κλέβει εξοπλισμό σκι και φαγητό ώστε να φροντίσει την μεγάλη αδερφή του και τον ίδιο.
Εκείνη είναι άνεργη και δείχνει -τουλάχιστον- αδιαφορία για την επιβίωση τους, φορτώνοντας όλη την ευθύνη στον μικρό.Στο χιονοδρομικό κέντρο οι καταστάσεις μπλέκουν με κίνδυνο του πρωταγωνιστή.
Μοιάζει να είναι θύμα σε μια σχέση που δεν του αξίζει.
Γιατί άραγε γίνεται ο κηδεμόνας της αδερφής του, γιατί ρισκάρει γι’αυτήν και χάνει την παιδικότητά του με μόνο αντάλλαγμα να είναι μαζί της;
Όταν τα μυστικά τους αποκαλύπτονται, πονούν τόσο που ταράζουν όλη την ισορροπία.
Ο πρώτος τίτλος του έργου,L’enfant d’en haut σημαίνει το παιδί της κορυφής.

Όπως και στο προηγούμενο έργο της Home, η Μέγιερ θέτει κανόνες συμμετρίας.
Το σπίτι της οικογένειας σε απόσταση που με οριζόντιους άξονες χωρίζεται από τον υπόλοιπο κόσμο.
Σε αυτό οι άξονες είναι κάθετοι.Οι ήρωες ζουν στη σκιά του βουνού, όπου αντίθετα ο κόσμος από πάνω διασκεδάζει.
Εκείνοι κλέβουν για να επιβιώσουν και στην κορυφή κάνουν υπερπολυτελή χόμπι.
Σκληρές αντιθέσεις. Πάνω και κάτω. Εξω και μέσα. Εσωτερικές. Διαπροσωπικές.
Ατμοσφαιρικές αντιθέσεις αλλά και φυσικές.
Η Μέγιερ ξέρει να χειρίζεται το υλικό που έχει, χωρίς να υπερβάλλει.
Όχι απλά δε ρισκάρει στη σκηνοθεσία της, αλλά δείχνει πως κάτι τέτοιο ίσως και να μην είναι απαραίτητο για να κάνεις μια καλή ταινία.
Και τα καταφέρνει φτιάχνοντας μια τρυφερή ταινία που συγκινεί, αγγίζει βαθιά στην ψυχή το θεατή δίχως όμως να γίνεται μελόδραμα.
(στις νύχτες πρεμιέρας,όπου προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα-ως μέλος της κριτικής επιτροπής που ψήφισε αυτή την ταινία για πρώτη, έχω να ομολογήσω πως ήταν η μόνη ταινία που μας ανακούφισε και ομόφωνα ψηφίσαμε για βραβείο)
Αν πρέπει να δοθεί ένα χαρακτηρισμός θα έλεγα πως είναι ένα γλυκόπικρο δράμα.
Η ευαισθησία με την οποία προσεγγίζονται οι ήρωες και η σχέση τους, αλλά και το δυνατό συναισθηματικό φορτίο της ταινίας, προβληματίζουν και αφήνουν γερή αίσθηση.
Τα συναισθήματα διακρίνονται ξεκάθαρα και ωμά, παρ’ότι κρυμμένα και μπλεγμένα μεταξύ τους.

Με ένα απλό, ωστόσο δυνατό σενάριο που παρουσιάζει τις ανθρώπινες σχέσεις στην ουσία τους.
Βαθιά ανθρώπινη ταινία, όπου κυριαρχεί αβεβαιότητα.
Δίπλα σε κάθε τι μπαίνει ένα ερωτηματικό.Τα συναισθήματα αβέβαια,οι ισορροπίες λεπτές.
Όλα συμβάλλουν στο να γίνει ένα άρτιο έργο:Η φωτογραφία είναι εξαιρετική με τρομερό πλάσιμο των ψυχρών τόνων στους οποίους κινείται όλο το έργο, οι εκπληκτικές (και λιτές) ερμηνείες των δυο νέων ηθοποιών Κέισι Μοτέν και Λία Σεϊντού.
Ήδη ο τίτλος, μας δίνει τις βασικές πληροφορίες για τη σχέση των δύο ηρώων -ή μήπως μας παραπλανεί;
Μια λέξη: Αδερφή. Η αδερφή μου.
Καταλαβαίνουμε πως βρισκόμαστε ήδη από την αρχή στο πλευρό του Σιμόν.
Σχέσεις οικογένειας, δεσμοί αίματος ή κοινωνικοί;
Υπάρχει επιλογή σε αυτές τις σχέσεις;
Παρακολουθούμε στενά τη ζωή του Σιμόν και σε πρώτο επίπεδο βλέπουμε ένα μικρό αγόρι που κλέβει για να επιβιώσει. Κάθε φορά που ανεβαίνει στο χιονοδρομικό κέντρο, ο Σιμόν καλύπτει όλο του το σώμα και το πρόσωπο με στολή για σκι. Σαφώς κρύβεται για να μην τον πιάσουν αλλά ταυτόχρονα μεταβαίνει στον ονειρικό του κόσμο όπου μπορεί να είναι άλλος- ή αυτό που μάλλον θα ήθελε (κι έπρεπε;) να είναι: παιδί.
Ωστόσο γυρνάει πάντα πίσω, στα ίδια, στην αδερφή του.
Του αρκεί και έχει την ανάγκη να κρατάει αυτή τη σχέση ζωντανή με όποια δυσκολία.
Η σχέση τους δυναμική και σπαραχτική, αποδίδεται από τη Μέγιερ με ειλικρίνεια που της αξίζει .




*Στην «Η Αδερφή Μου» της Ούρσουλα Μέγιερ δόθηκε η υψηλότερη διάκριση του 18ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE, βραβείο καλύτερης ταινίας «Χρυσή Αθηνά».
Η ταινία απέσπασε Ασημένια Αρκούδα στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου και επίσημη πρόταση της Ελβετίας για το επερχόμενο  Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου