Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ.




Αγαπημένε μου Αγιε Βασίλη,

Αυτή τη χρονιά νομίζω πως ήμουν πολύ καλό κορίτσι και ελπίζω να με συγχωρέσεις αν στεναχωρησα κάποιους ανθρώπους.Δεν το ήθελα.Όπως όλοι θα ζητήσω κι εγώ κάποια πράγματα που αν μπορείς θα ήθελα πολύ να μου τα φέρεις με τη νέα χρονιά για να έχω ένα καλό ξεκίνημα.




Λεφτά.Για να τα δώσω σε ανθρώπους που ξέρω πως τα χρειάζονται και να μπορέσω να ζησω καλύτερα.
Τύχη.Πάντα χρειάζεται.
Υπομονή.Για τον ίδιο λόγο. 
Εναν καλό υπολογιστή,γιατί δεν έχω.(Αλλα αν μου φέρεις λεφτά θα πάρω μόνη μου)
Ενα μωβ κραγιον,γιατί έχω χασει το προηγουμενο και πολυ με στεναχωρεί. 
Και ξέρεις και τι άλλο αλλά ντρέπομαι να το πω δημόσια.


           ...and world peace.

Με αγάπη,
Ευτυχία

Υ.Γ:Πάντα μου άρεσε όταν ξυπνούσα και έβρισκα δώρα σου κάτω από το κρεβάτι ή το δέντρο,τα τελευταία χρόνια απορώ που δεν εχω βρει και ανησυχώ αν έχεις κάτι μαζί μου.Αν όντως συμβαίνει κάτι θα ήθελα να το ξέρω.Συγνώμη που έφαγα τα μπισκότα και ήπια το γάλα σου όταν ήμουν μικρή,δε θα ξανασυμβεί.
Επίσης,συγνώμη για τον ενικό,απλά αισθάνομαι οικειότητα.

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΔΩΡΟΥ.


Πάντα μου άρεσαν τα δώρα.Σας έχω ξαναπεί στο παρελθόν με αφορμή τα γενέθλιά μου πόσο δε μου αρέσει η ενοχικότητα στο θέμα του να θες να σου κάνουν δώρα οι άλλοι.
Εχω συνδιάσει τα δώρα με τα χριστούγεννα και τα γενέθλια.(Γιατί να είναι μόνο μια φορά το χρόνο;)
Όταν ήμουν μικρή μου έκαναν πολλά δώρα.
Ήταν άλλη η οικονομική κατάσταση τότε,τα παιχνίδια ήταν στην καλύτερη τους φάση,η οικογένειά μου ήταν υπέροχη,όλα παραμυθένια.
Είχα φτιάξει το μεγάλο νεοκλασικό σπίτι playmobil,βιβλία και μινιατούρες από ταινίες της disney,βιντεοκασέτες,view master και άλλα-μα κυρίως κούκλες και ό,τι σχετίζεται με αυτές.
Όταν ήταν η σειρά μου να πάρω δώρα πάντα έψαχνα πολύ και τελικά απογοητευόμουν.
Στο τελος κατέληγα να φτιάχνω κάτι.Ευτυχώς,πιάνουν τα χέρια μου.
Τα τελευταία χρονια, τα δώρα που παίρνω τα μετρώ πολύ παραπάνω και τα εκτιμώ απεριόριστα.
Κάνω κι εγώ δώρα στον εαυτό μου μια στο τόσο.΄Η τουλάχιστον ετσι δικαιολογώ τα ελάχιστα έξοδα μου πέραν των βασικών αναγκών.
Στους δικούς μου ανθρώπους αν δεν έχω βρει κάτι που να πω πως είναι ειδικά για αυτούς φτιάχνω δώρα και τα φτιάχνω με πολλή αγάπη.Χρησιμοποιώ μνήμη,αγάπη και μικροπραγματάκια που μας συνδέουν ή που θα ήθελα να μας συνδέουν.
Πολλά τέτοια δώρα έχω φτιάξει και δεν τα έχω δώσει ποτέ.
Το πιο πρόσφατο ήταν ένα δώρο σε ένα αγόρι.Toυ είχα φτιάξει ένα βιβλίο.
Το δικό του βιβλίο με πράγματα τα οποία θα ήθελα να κάνουμε μαζί,θυμόμουν από αυτόν,πράγματα που είχαμε συζητήσει πολλές φορες και ήξερα πως είχε στο μυαλό του.
Για να μην τα ξεχάσει.Ηταν και χρυσόψαρο,βλέπετε.
Δεν του το έδωσα και μάλλον δε θα του το δώσω ποτέ.
Τουλάχιστον θα τα θυμάμαι εγώ.
Να γιατί τα δώρα είναι μεγάλη υπόθεση.
Από του χρόνου θα αρχίσω να παίρνω έτοιμα.

LIVING THE DREAM.

Για να θυμόμαστε πως πέρασα τις χριστουγεννιάτικες διακοπές.

Παρασκευή βράδυ,Αθήνα.



Live fast die young.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.

Το πονεμένο μου βλέμμα
Δώσ’ μου αυτή τη γεύση
είμαι ένα παιδί που δεν έχει σχέση
κι είμαι σ’ ένα δρόμο
έξω απ’ το ρολόι βλέπω αυτόν το χρόνο.

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

LA VIE EN ROSE.

Μερικές φορές η χαρά σου έρχεται από κει που δεν την περιμένεις.
Ίσως σε περιμένει στην πορτα της πολυκατοικίας όπως αυτό το πανέμορφο κατακόκκινο τριαντάφυλλο με μια γλυκήτατη καρτούλα.

Ευχαριστώ.


ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Κάποιος χτυπάει την πόρτα.Αυτή γυρνάει πλευρό και κουκουλώνεται με το σκέπασμα για να μην ακούει τη φασαρία.Αυτή τη φορά χτυπά και το κουδούνι.Σηκώνεται νευριασμένη και ακουμπώντας στον τοίχο βάζει τη ζακέτα της.Ξεμμαλισμένη απο τον υπνο και με μισό μάτι ανοίγει την πόρτα και βλέπει τρία παιδάκια με κόκκινα σκουφιά και τριγωνάκια στα χέρια.Αυτο δεν το περίμενε."Να τα πούμε;" Κουνάει απλά το κεφάλι χωρίς να βγάζει λέξη.Τα παιδιά αρχίζουν να λένε τα κάλαντα. Ξαφνικά τραγουδάει κι αυτή μαζί τους,δυνατά.Τα παιδιά παγώνουν και κοιτάζονται με αμηχανία μεταξύ τους.Αυτή συνεχίζει να τραγουδάει με όση φωνή έχει,σκύβει και τα αγκαλιάζει με λυγμούς.

Την ακούμε να λέει μια ιστορία από το παρελθόν της που της φαίνεται αστεία καθώς περπατάει με μια κούπα ζεστό τσάι από την κουζίνα στο σαλόνι. Τα τρία παιδιά κάθονται στον καναπέ και εξακολουθουν να κοιτούν με αμηχανία.Το ένα απο τα τρία τσιμπολογάει ένα κομματι κέηκ καρότο με λευκό γλάσο από Φιλαδέλφια.

Φεύγοντας από το σπιτι τα παιδιά αποφασίζουν ομόφωνα να επιστρέψουν στους γονείς τους και πως δεν τους αρέσει να λένε τα κάλαντα τελικά.Αυτή κατευθύνεται στο φούρνο.Εχει πολύ κόσμο.Το ίδιο και σε όλα τα επόμενα μαγαζια που συναντά στο δρόμο της.Η ώρα έχει περάσει,πρέπει να μπει σε κάποιο.Ζητάει ένα κουλουρι.Δεν έχει τέτοια ώρα.Ρωτάει αν έχει τσουρεκάκι."Μόνο μεγάλο τσουρέκι έχει,όχι ατομικό.Είναι γιορτές",της εξηγεί η κοπέλα στο ταμείο με σπαστή προφορά και υποτιμητικό ύφος.''Α,σωστά.Μάλιστα",απαντάει αυτή βγαίνοντας.Στον επομενο φούρνο η συζήτηση επαναλαμβάνεται μόνο που εκεί της εξηγούν πως θα κλείσουν σε λιγο γιατί είναι γιορτές και τέτοια ώρα δε θα βρει τίποτα.Μεχρι να την εξυπηρετήσουν ακούει τις ιστορίες που έχουν να πουν δυο τακτικοί πελάτες με την αντιπαθητική φουρνάρισα.Σκέφτεται πόσο τους βαριέται και πως αυτός είναι λόγος να αγαπήσει τα περιπτερα ή κάποιο μεγάλο σουπερ μάρκετ.Το πήρε απόφαση,δε θα φάει τελικά.

Καθώς επιστρέφει σπίτι της,μιλάει στο τηλέφωνο με τη μητέρα της.Της παραπονιέται πως είναι κουρασμένη γιατί ήταν όλη τη μέρα στον υπολογιστή και της ζητά συγνώμη που δε θα πάει στο οικογενειακό τραπέζι.Της λέει γελώντας πως είναι κατάρα το ότι προσέχει τόσες λεπτομέρεις και αναρωτιέται πως θα ήταν να έβλεπε μια ταινία γεμάτη μικρά λάθη από πλάνο σε πλάνο.Τι ψυχαναγκασμός,Δε θα ήξερε που να πρωτοκοιτάξει.

Στο σπίτι πλέον,μαζεύει ποτήρια και πιάτα από το σαλόνι.Στη διαδρομή της για την κουζίνα κλωτσάει από τη μέση του δρόμου όλα τα έπιπλα.Επιστρέφει και ανοίγει τον προτζέκτορα που είναι συνδεδεμένος με το λαπτοπ της.Είναι ήδη ρυθμισμένος να παίζει ένα βίντεο σε λούπα.Στο βιντεο ημίγυμνα καλλίγραμα σώματα χορεύουν ξέφρενα σε ντίσκο.Το προβάλλει στον τοίχο της.Κλείνει όλα τα φώτα και παίρνει έναν φακό στα χέρια της.Μπαίνει στη μέση του τοίχου και χορεύει.Παράνοια.

Ανοίγει τα φώτα και παίρνει το λαπτοπ στο μπάνιο. Βάζει ένα πλέηλιστ που ξεκινά με ηλεκτρονική μουσική,γίνεται ποπ και μετά ορχηστρική και ατμοσφαιρική.Μπαίνει και κάνει μπάνιο.Της αρεσει να συγκεντρώνεται εκεί μέσα με κλειστή την κουρτίνα και να γεμίζει με υδρατμούς το δωμάτιο.Μόλις βγει,τυλίγεται με την πετσέτα και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη με τους αγκώνες στην εταζιέρα και κοιτάει από πολύ κοντά το πρόσωπο της χωρίς να κουνιέται από τη θέση της.Το πλέηλιστ τελειώνει και αυτή ντύνεται.Λέει από μέσα της φράσεις που καιρό θέλει να πει σε κάποιον και φαντάζεται ένα διάλογό τους.Το κάνει πρόβα πολλές φορές με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.Όταν βρει αυτό που της αρέσει,με το σωστό ύφος το λεει δυνατά.

Μπαίνει στο δωμάτιό της.Κλείνει τα φώτα.Κοιτάει το ταβάνι.Της αρέσει που βλέπει μόνο την αντανάκλαση από το φως που έχει το απέναντι στολισμένο σπίτι.Kάποια στιγμή την παίρνει ο ύπνος.Το σώμα της είναι σε σχήμα μπάλας για να μην κρυώνει.Της πέφτει στο πάτωμα το ένα από τα δύο παπλώματα που τη σκεπάζει,αλλά δεν έχει κουράγιο να το μαζέψει.

Ξυπνάει από τη μουσική που έχουν οι διπλανοί.Είναι ακόμα στην ίδια κουλουριασμένη στάση.
Κάνει ένα ζεστό τσάι με λεμόνι και κάθεται στο γραφείο. 
'Χριστούγεννα",σκέφτεται.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

ΜΝΗΜΟΓΚΡΑΦΙ.

Δυο στιγμές του 2011 που αποχαιρετώ με θλίψη στο 2012.

 
 Με τη φίλη μου τη Μ.που έχω καιρό να μιλήσω.
 Με τη γάτα μου τη Μέλι που δεν είναι πια γάτα μου.

ΤΟ FACEBOOK ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

Πρώτες μέρες χαλάρωσης μετά τα γυρίσματα και με αγκαλιά το αερόθερμο έκατσα να απολαύσω την ησυχία μου.Αύριο είναι παραμονή χριστουγέννων και όλο και κάποιο παιδάκι θα χτυπήσει να πει τα κάλαντα.Δε θα ανοίξω την πόρτα είτε επειδή θα κοιμάμαι/λείπω είτε επειδή θα ντρέπομαι την αμηχανία.Ο κόσμος κάνει σαν τρελός με τα ψώνια και ζηλεύω,πρέπει να πάρω κι εγώ δώρα.Χθες πέρασα καλά,έκανα τις βόλτες μου,ξενύχτησα μετά από καιρό,γκρινιαξα όσο πατάει η γάτα,χόρεψα όμως και γενικά αγαπες και λουλούδια. :)

Σήμερα ζεν λοιπόν,ανοίγω το Facebook .
"Πώς νιώθεις;","Καλησπέρα!Τί γίνεται;", "Πώς είστε;", "Τί συμβαίνει;" ,με ρωτάει το Facebook.
Πόσο με φρικάρει αυτό.
''Ε,τα ίδια",απαντώ εγώ και αναρωτιέμαι αν θέλω να ρωτήσω τα νέα του για να μη φανώ αγενής.
Λες να κρύβεται από πίσω κάποιος διαχειριστής που να θέλει όντως να μάθει αν είμαι καλά;Ζω σε ταινία επιστημονικής φαντασίας;Περίεργα πράγματα.


Μπράβο στο Facebook,τέτοιες χριστουγεννιάτικες μέρες δεν πρέπει κανεις να νιώθει μόνος.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

20/12/2012 σήμερα και απ΄ότι κατάλαβα, κάτι ακούστηκε πως αύριο είναι το τέλος του κόσμου.
Όλα τελευταία τα μαθαίνω ρε παιδια.
Πρέπει να σκεφτώ τι θέλω να κάνω πριν τελειώσουν όλα δηλαδη; 'Η να κάνω απολογισμό για όσα έχω κάνει; Προλαβαίνω να μετανιώσω και να διορθώσω πράγματα; Μου μένει χρόνος να νιώσω ευτυχισμένη που έζησα αρκετά πράγματα; Ήταν αρκετά αυτά που έζησα; Θα ζούσα περισσότερα αν δεν τελείωνε ο κόσμος;
Στο λίγο χρόνο που μας απομένει λοιπόν θα σας μιλήσω ειλικρινά.Εγώ κι εσείς είμαστε.

Εχω ζήσει 20 χρόνια μέσα στα οποία είχα όμορφα παιδικά χρόνια,πολύ καθαρές και έντονες αναμνήσεις από αρκετά μικρή,έπαιζα πιο πολύ μόνη μου παρά με άλλα παιδιά,δεν μπορώ να πω ποτέ πως ήμουν σταθερή με φίλους ή παρέες.Με ενοχλεί αυτό.Αισθάνομαι πολύ μόνη καποιες φορές.Με συγκινεί όταν βλέπω πως δεν είμαι.Εχω νιώσει πλήρης και κατάλαβα πως είναι να μην είσαι μόνος.Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.Ίσως είναι το μόνο πράγμα που θα κυνηγούσα να αλλάξω στη ζωή μου και να επιστρέψω πίσω σε αυτό για να χωθώ μέσα του και να το ξαναζησω.Μου άρεσε πάντα να μου δίνουν σημασία και να αισθάνομαι σημαντική για άλλους ανθρώπους,αλλά πάντα ήμουν ενοχική γι αυτό ενώ το θεωρώ απλό ανθρώπινο αίσθημα.Δεν αισθάνθηκα όμορφη παρά μόνο σε στιγμές.Εχω τασεις φυγης.Φευγω απο σπιτια,πολεις,καταστασεις,ζωές.Αν και στην ουσία μένω σταθερή στο μυαλό μου με τα σκηνικά να αλλάζουν γύρω μου.Δε θέλω να φεύγω απο κάπου,μου λειπουν πραγματα,δενομαι και δεν μπορω να ξεχασω.Αλλα τί άλλο να κάνω;Είμαι φλύαρη και με στεναχωρεί όταν με κατηγορούν γι αυτό.Θέλω να πω πολλά,θέλωνα γράψω πολλά,σκέφτομαι πολλά.Βρίσκω την ισορροπία κάπου ανάμεσα στην οπτική έκφραση και τη λεκτική.Θέλω τουλάχιστον.Πολλά θέλω.Τρέχω για να προλάβω γιατί φοβάμαι το χρόνο.Αλλά δεν πιέζομαι γι αυτό.Πιέζομαι μόνο όταν βλέπω πως δεν ελέγχω πράγματα.Με πιάνει θλίψη και μελαγχολία εύκολα,έτσι είμαι.Αλλά προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη.Και αυτό προσπαθώ να περάσω και στους άλλους.Με ανησυχούν οι άλλοι.Θέλω να τους καταλαβαίνω και να επικοινωνούμε.Είναι η ελάχιστη ανθρώπινη πράξη.Παρατηρώ πολύ τους ανθρώπους και πάντα τους ομορφαίνω μέσα μου.Μιλάω μαζί τους,μαθαίνω.Αυτό το έμαθα από την οικογένεια μου που μου μιλούσαν συνέχεια και άκουγα ιστορίες.Αγαπώ τις ιστορίες.Είμαι ιστορίες.Κι εσείς είστε.Μου έρχονται διαφορετικά πράγματα να σας πω.Για τις μουσικές που άκουγα,για τα όνειρα που έκανα,τους χορούς που έριξα στο δωμάτιό μου,τις περφόρμανς μου,τι έχω κάνει σε σχέση με την τέχνη,τους ανθρώπους που θυμάμαι και θα μου λείψουν τώρα που ο κόσμος θα τελειώσει.Πόσα θέλω να κάνω ακόμα.Ου.Με τρομάζει η σκέψη αυτή έστω και τόσο υποθετική.Είμαι ικανη να αρχισω να παιρνω τηλεφωνα για να αποχαιρετήσω.Δεν ξέρω.Θα ήθελα να αφήσω κάτι πίσω μου.Αλλά αφού θα τελειώσει ο κόσμος ποιός θα το βρεί;Σιγά.Τί θα άφηνα;Χμ.
Ετσι λοιπόν σας αποχαιρετώ κι εγώ.Χαρηκα που μπόρεσα έστω κι έτσι να επικοινωνήσω μαζί σας.Ελπίζω να είστε ευτυχισμένοι με τις ζωές σας και να βλέπετε περισσότερα πράγματα που σας κανουν να χαμογελάτε από αυτά που σας θλίβουν.Παρελθόν είναι,αγαπήστε το.Μπορείτε να το δείτε σαν αφορμή να μιλήσετε σε ανθρώπους σας ή σε αγνώστους (ή σε εμένα.)

Σας αγαπώ,
Το άρτομό σας.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

ΧΟXO.GOSSIP GIRL.

Μετά από καιρό είχα μια ελεύθερη μέρα.
Κοιμήθηκα μέχρι το μεσημέρι και όταν ξύπνησα παρήγγειλα απ'έξω φαγητό.Αυτό δεν το κανω ποτέ γιατί σκέφτομαι πως δεν έχω λεφτά και πως θα παχύνω.Το έκανα λοιπόν.
Ανοιξα και τη σόμπα και ήμουν μέσα στη ζέστη.Εβαλα και είδα τον τελευταίο κύκλο του Gossip Girl.
Τι πίκρα πηρα,δε λεγεται.Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποια στιγμή,κλείνουν οι κύκλοι.Αχ,είμαι εύαίσθητη ψυχή βλέπετε,κάτι τέτοια μικρά με συγκινούν.Αυτή η σειρά(και το sex and the city)ήταν οι κρυφές κοριτσίστικες χαρές μου που κάνουν το ευχάριστο ιντερμέδιο στην βαριά σινεφιλία μου.Νοστάλγησα τις σχολικές μέρες που γυρνούσα το σαββατο απογευμα για να δω επεισόδια.Και τώρα τι θα βλέπω;Σκατά.Θα το ρίξω πάλι στον κινηματογράφο γαμώτο.
Η μέρα μου φάνηκε πως θα αφιερωθει στην εφηβική μου ζωή.Όσο περίμενα να ζεσταθεί το νερο έκανα διάφορα χορευτικά στον καθρέφτη μου και επιτέλους περιποιήθηκα λίγο τον εαυτό μου.Εκανα μπάνιο τραγουδώντας δυνατά και έβαλα πλυντήριο.Βαφτηκα κιόλας,αλλά δε βγήκα.Ηπια ένα τσάι και έκατσα στον υπολογιστή με ενα ροζ λουλουδάτο φόρεμα που είχα να βάλω από τότε που είχα γκόμενο και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν ένα πάρτυ με ποπ.Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια πράγματα που με βάζουν στη διαδικασία να σκέφτομαι ή να θέλω να πάω σε γκρουπ θέραπι.Περιμένω να τελειώσει το στεγνωτήριο εδώ και έναν αιώνα και γράφω κειμενα,περνάω φωτογραφίες και σκέφτομαι πόσο περίεργη μου φαινεται αυτή η μέρα.
Αύριο έχω πάλι πανικό.
Και μετά σου λένε πως οι σειρές από τη ζωή είνα βγαλμένες.Σνιφ.

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΕΝ ΕΣΠΑΣΕ.

Τις προάλλες είχα γράψει για μια ιδέα που είχα να παίζαμε σπασμένο τηλέφωνο στην πλατεία Συντάγματος.Θα σας πω τι έγινε.
Εφυγα μέσα σε πανικό από ένα βουνό στο οποίο ήμουν για γύρισμα,αφού έπρηξα όλο το συνεργείο και έφτασα στην πλατεία.Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με κανέναν αφού το τηλέφωνό μου είχε κλείσει από μπαταρία.Τραγική ειρωνεία.Εν τω μεταξύ συνειδητοποιώ πως παραέχει κόσμο και κάτι συμβαίνει.Κάνω ένα σκανάρισμα όσο αναρωτιέμαι πως θα βρεθώ με όποιον έρθει και με όσους δε με έχουν δει ποτέ από κοντά και βλέπω πως έχει αντιφασιστική διαδήλωση,αρχίζει και μαζευεται κι άλλος κόσμος,έρχονται δημοσιογράφοι,κάμερες,γνωστές φυσιογνωμίες μοιράζουν φυλλάδια,πλανόδιοι τρέχουν,τρελοί μιλάνε μόνοι τους,ευρωπαίοι ακτιβιστές πετάνε αφίσες και πανό κατά των νεοναζί και κοινώς γίνεται της μουρλής.Παράλληλη δράση παιδάκια που χορεύουν σαν να τους έβαλες μπαταρίες στον κώλο, ο Μίκυ Μαους με τη Μίνυ και άλλες μασκοτ βγάζουν φωτογραφίες με περαστικους,καπου εκεί και κάλαντα,δέντρα,αγιος Βασίλης,κορίτσια με γαλάζιες γαλότσες,διαφημιστικές,φασαρία κλπ.
Ηταν το ιδανικό σκηνικό για το σπασμένο τηλέφωνο.Αρχισαν να με βρίσκουν στην τύχη γνωστοί και φίλοι,πιάναμε την κουβέντα,μίλησα και με άσχετο κόσμο αλλά ήταν φυσικά αδυνατο να συντονιστεί κάτι.Μετά ενημερώθηκα πως με έψαχναν κάποιοι,άλλοι δεν ήρθαν,άλλοι θεώρησαν πως είναι βλακώδες αυτό και με κορόδευαν,αλλοι γούσταραν πολύ και άλλα κλασικά.
Εγώ έχω να πω πως χάρηκα τόσο πολύ όταν είδα αυτό το χάος να συμβαίνει που θεώρησα πως δεν υπάρχει πιο γνήσιο σπασμένο τηλέφωνο απο αυτό.Ψυχιατρείο.Τράβηξα διάφορα πλάνα και ίσως τα αξιοποιήσω.
Τελικά αφού παρατήρησα με χαμόγελο ως τα αφτιά όλο αυτό το θέατρο του παραλογου,πήγαμε βόλτα με τη φίλη μου τη Μ.,τραγουδήσαμε το Last Christmas,συζητήσαμε με τη φίλη μας τη Ν. για το οικονομικό μας χάλι,πετύχαμε ελεγκτή στο λεωφορείο και τη γλιτώσαμε (πρεπει να δηλωσω ικανοποιημένη με την ψυχραιμία και την υποκριτική μου σε αυτό το σημείο), κάναμε free hugs σε κάτι παιδάκια στην επιστροφή και φτάσαμε τους διαλόγους μας σε επίπεδα Μπέκετ.
Από όλο αυτό βγαίνει το εξής συμπέρασμα.
1.Η μέρα μας θα είναι πάντα απρόβλεπτη,αλλά μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για αυτό.
2.Είναι υπέροχο πράγμα να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους και να νιώθεις πως σε στηρίζουν.Εστω με μια Free Hug που δεν περιμένεις να πάρεις ή να δώσεις.
3.Θα φτιάξω βίντεο για αυτή τη μέρα για να δείτε τη γιορτινή Αθήνα μας στο μεγαλείο της.Η σύγχυση προσωποποιημένη.
4.Το σπασμένο τηλέφωνο,θα γίνει πριν φύγω στη Γερμανία και ελπίζω να σας δω εκεί.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

 Όλοι προσπερνούν
σταματούν

Ξαφνικά μια ματιά σου
χτυπά
Απραξία βαθιά και βουβή
πέφτει εκεί
σα ρουκέτα στη γη. Πάγιος φωτισμός, υλισμός.
Δεν αντέχω είχες πει
με μια αχνή φωνή

Πιο ψηλά από αυτό
είσαι εσύ που αγαπώ
και όταν ο ήλιος βγαίνει
θα μένω.
Μες στο δρόμο αυτό σαν παιδί περπατώ κι όλα αυτά που μου είπες πιστεύω.


 Τελευταίες μέρες του Δεκεμβρη,σε κινηματογραφικά γυρίσματα,τραγουδώ κ.βήτα και βιώνω το σουρρεαλισμό της κούρασης.Φωτογραφίες της φίλης μου Yama.Με βλέπετε με αυπνία 3 ημερών.Να είμαστε καλά.Να είμαστε μπλε.Να αγαπάμε. Και του χρόνου.

ΦΤΙΑΞΤΕ ΤΟ ΚΕΦΙ ΣΑΣ.

Την τελευταία βδομάδα βάζω αυτό το βίντεο κάθε μέρα μερικές φορές.
Μου φτιάχνει το κέφι όσο δε φαντάζεστε.
Δοκιμάστε το.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Η μαμά μου αναρωτιέται για ποιο γαμημένο λόγο είναι υποχρεωμένα τα μαγαζιά να είναι κλειστά τις Κυριακές.Αναρωτιέται για ποιανού το καλό δεν δουλεύει αυτή τη μέρα;
Για τους ευσεβείς χριστιανούς και σε σεβασμό της εκκλησίας;
Για τους καημένους τους υπαλλήλους που υπερασπίζονται την Κυριακή τους σαν εργασιακό δικαίωμα ενώ πλέον παρακαλούν στην ουσία να δουλέψουν έστω για μία ώρα τη βδομάδα -αφού λεφτά δεν έχουμε για τίποτα;
Για τις πολυεθνικές-που λειτουργούν σε βάρος των καταστημάτων αυτών με το οκ της κυβέρνησης;

Εχω πολλά να απαντήσω.
Θα αρκεστώ στο ότι η Κυριακή είναι για τους ερωτευμένους και για τις ευτυχισμένες οικογένειες.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (2012).




Η μεγάλη κινηματογραφική μας οικογένεια έξω από το -για τον τελευταίο ένα μήνα- σπίτι μας.
Πέραν της κούρασης που φαίνεται (σχεδόν) σε όλους μας,νομίζω πως παίρνετε μια γερή γεύση για το τι έρχεται στις οθόνες σας στο μέλλον.
Stay tuned.



Κούραση,αγάπη και φιλμ.
Καλή ανάμνηση για τέλος 2012.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΕΞ.


Eιναι κάποιες στιγμές που συνειδητοποιείς πως οι κύκλοι στη ζωή σου επαναλαμβάνονται.Και βρίσκεις τα ίδια πράγματα μπροστά σου.Τη μια ξέρεις πως να τα χειριστείς, τα αποφεύγεις ,συγκρούεσαι μαζί τους τυχαία ή πέφτεις με φόρα επάνω τους.
Αυτό που έχω μάθει εγώ είναι πως πρέπει να μάθεις να θυμάσαι και να αντιλαμβάνεσαι.
Μόνο αυτό.(Ίσως και να αισθάνεσαι)
Ποτέ μην είσαι έξυπνος.Ίσα ίσα.Κάνε το βλάκα.Γινε χαζός και απλοικός για τους άλλους.Αφησε τους τη χαρά ή μην τους κάνεις το κακό να τους δυσκολέψεις.Ακου.Ακου τον κάθε μαλάκα να σου λέει αυτά που ξέρεις και να επιμένει για το δικό του.Δείξε εμπιστοσύνη και ανοίξου και μάθε από το να πληγώνεσαι και να παθαίνεις.Λούσου την ευθύνη.Δεν υπάρχει πιο κρύο ντους από αυτήν.Μετά παγώνει το μέσα σου,δε νιώθεις.
Βέβαια,σε συμβουλεύω:Γίνε νεκρός.Μάθε να μην αισθάνεσαι τίποτα για τους άλλους.Μην τους υπολογίζεις,γίνει αγενής.Κοίτα πως θα κάνεις τη δουλειά σου αναίμακτα.Όλοι έτσι έκαναν.
Πού τώρα κι εσύ να προσπαθείς για κάτι καλύτερο;

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ.

Για όποιον δεν το έμαθε, είχα μια ιδέα.
Θέλω να παίξουμε σπασμένο τηλέφωνο.
Όλοι μαζί.
Παίζει όποιος θέλει.Οι κανόνες είναι απλοί.
Ψιθυρίζεις στο αυτί του διπλανού σου αυτό που άκουσες να σου λέει στο άλλο σου αυτί ο άλλος διπλανός σου.Στόχος είναι να φτάσει η λέξη στον τελευταίο όπως ξεκίνησε από τον πρώτο,αλλά στην πορεία κανείς δεν ξέρει αν κάποιος θα σπάσει το τηλέφωνο ή πόσες φορές αυτό θα σπάσει.
  Ξεκίνησε από την ιδέα μου να το φιλμάρω σαν μονόπλανο με διάφορες παράλληλες δράσεις και μετά κατέληξε σε ενδιαφέρουσα ιδέα για να δούμε πως θα μπορούσε να λειτουργήσει και σαν πείραμα με τον κόσμο που απλά θα τύχει να περνάει από κει.
Παιχνίδι είναι! 
Αν είστε μέσα, ελάτε.Είναι πολύ πιθανό να μη γίνει τίποτα,αλλά φανταστείτε τι πλάκα θα 'χει να μαζευτούμε πολλοί.Ελπίζω ο καιρός να μας βοηθήσει.
Και μόνο η σκεψη πως θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε μια λέξη στο διπλανό μας ή πως μας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουμε ένα μήνυμα είναι φανταστική.
Ποιά λέξη θα έβγαινε από όλους μας στο τέλος;

Ραντεβού στην πλατεία Συντάγματος στις 15:00 το μεσημέρι, το Σάββατο 15/12/2012.

 http://www.facebook.com/events/481417318575070/?ref=ts&fref=ts

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

12.12.12

Τελευταία φορά που έχουμε τόσο τέλεια ημερομηνία.
Ουοάου.
Εχω συγκλονιστεί.

3 ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΑ ΔΑΚΡΥΑ.

Σειρά μου.
Eχω κακή διάθεση.Μπορώ να γκρινιάξω για τα πάντα.Και όλοι θα μου το επιβεβαιώσουν.Δε θέλω να το κάνω.Γιατί δεν έχει νόημα.Σας γράφω ακριβως επειδή πολλές φορές νιώθω σε τέτοιο αδιέξοδο.Δεν μπορώ να νιώσω ευτυχισμένη με τίποτα,δε νιώθω πλήρης και θέλω να τα βαλω με οτιδηποτε ισχυρίζεται πως έχει πληρότητα και ευτυχία.
Ξαφνικά παγώνω.Δεν έχει νόημα να το κάνω αυτό.Γιατί να τα βάλω με κάποιον ή κάτι επειδή εγώ δε νοιώθω καλά;Θα μου λύσει κάποιο πρόβλημα;Ίσα ίσα που θαυμάζω αυτή την κατάσταση.Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να είμαι έτσι.Σίγουρα με την αρνητική σκέψη δε θα το πετύχω.Ίσως πρέπει να πάρω την απόστασή μου και να βλέπω τα πράγματα όπως θα ηθελα να είναι ή να προσπαθήσω να τα κάνω έτσι μέχρι να μπορέσω να βελτιώσω τη σκέψη μου και μετά να βρω τη δύναμη να νιώσω ευτυχία.Είναι δύσκολο πράγμα και γι'αυτό είμαι περίεργη όταν βλέπω άλλους να το κάνουν,θέλω να βρω το μυστικό τους.Φαντάστηκα δυο μεγαλες κυρίες στο λεωφορειο να συζητούν.Η μια είπε κυνικά πως έχει δει και ακούσει τόσα πολλά που μπορεί πλέον να δώσει  στην άλλη τη συνταγή της αγάπης.
Σοκαριστηκα.Μήπως είναι τόσο απλό;
Μήπως είναι όλα μια συνταγή και πρεπει να βρω τα υλικά;
Κοιμήθηκα με αυτη τη σκέψη.

Κάποτε όλα τελειώνουν και τα βλέπουμε μόνο στον ύπνο μας.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΜΑΦΑΛΝΤΑ.

"Κάνε το ένα,κάνε τ'άλλο,έλα εδώ,κάτσε,σήκω,σώπα..!"
Εσείς οι μεγάλοι είστε όλοι ίδιοι!
Αισθάνεστε ανώτεροι γιατί είστε ΜΕΓΑΛΟΙ.
Κι αυτό επειδή πιστεύετε πως γίνατε μεγάλοι με την αξία σας,ε;
Μήπως όμως γίνατε επειδή απλώς ψηλώσε το σώμα σας,εεε;
Μήπως όμως μεγαλώσατε επειδή δεν είχατε άλλη επιλογή; Εεε;
Σίγουρα έτσι είναι.
Φτωχοί μου.
Πόσο σας λυπάμαι.

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ.


Αυτό ήταν.Πάω να πεθάνω όσο προλαβαίνω.
Το χιούμορ μου έφυγε.(τ5γο9λιθ,κξυμες45ς2(&*^βμ ξ>υδκΓΥ)
Κοπανάω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο.
Ωχου,κατάρα.
Αύριο παραδίδω σενάριο και δεν έχω ΙΔΕΑ τι θέλω να κάνω.
Ενα εκατομμύριο ιδέες,24 ώρες,ένα μυαλό.
Αν με ακούει κανεις εκεί έξω,βοηθεια.

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.


Το προβατάκι με το οποίο κοιμάμαι,παρεξηγημένο που δεν άρχισα να μετρώ αυτό και την παρέα του για να καταφέρω να νυστάξω,έστησε τη webcam και με εκδικείται βγάζοντας με φωτογραφία.Μπεεε,επιτέλους ύπνος.

POP IS DEAD.

Όταν βλέπω κάποιο εμπορικό ποπ βίντεο,χαζεύω εντελώς.
Χαίρομαι,θέλω να χορέψω,νιώθω ανάλαφρη λες και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στον κόσμο και η ζωή είναι ένα αμερικάνικο όνειρο.Αναρωτιέμαι, αν όντως θα μπορούσα να είμαι κι εγώ σαν κάποια από αυτες τις κοπέλες που βλέπω σε αυτά τα κλιπς.Μου φαίνεται πως θα ημουν πολύ ευτυχισμένη τότε.Η απόσταση μου φαίνεται έτη φωτός μακριά.Σοκαριστικό.
Δεν ξέρω πως περνάει την ημέρα της η Μπρίτνευ,για παράδειγμα,αλλά υποθέτω πως είναι διαφορετική από τη δική μου.Απορώ.Τί μπορεί να κάνει όλη της τη μέρα;
Σίγουρα όχι να σκέφτεται τι θα έκανα εγώ στη δική μου μέρα.Χμ.
Είμαι πολύ περίεργη να καταλάβω τις κοινωνικές επιλογές.Συνθήκη ή προσωπικότητα;
Με βλέπω στον καθρέφτη.Είμαι 20 χρονών.
Ώρες ώρες πολύ θα ήθελα να μπορώ στην ηλικία αυτή να ζω όσο ανάλαφρα νομίζω πως ζουν οι κοπέλες των κλιπ με τα σέξι μοδάτα τους ρούχα,τους μονίμως καυλωμένους χορούς,τα μαλλιά κομμωτηρίου,τα σώματα γυμναστηρίου,το μακιγιάζ και τα χαμόγελα καρφιτσωμένα στα αφτιά.Θα ήθελα να περπατάω σε slow motion και να γοητεύω ακόμα και τις κολώνες της ΔΕΗ όταν στρίβω το κεφάλι μου.

Μετά ξυπνάω,πηγαίνω στον καθρεφτη,γυρνάω σε slow motion, με κοιτάω και γελάω.
Μπα,λέω να με αγαπήσω κι έτσι.Ετσι έχει περισσότερη πλάκα.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

JE NE VEUX PAS TRAVAILLER(ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ).


Aκούω Pink Martini και αναρωτιέμαι αν θελω να κόψω τα μαλλιά μου καρέ.Χοροπηδάω σαν το κατσίκι στην ωραία μου κουζίνα
.
Να τι συμβαίνει όταν έχω να πλύνω τα πιάτα.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ.

Δεκέμβρης 2008.
Ημουν στη Θεσσαλονίκη.
Ήμουν 16 χρονών,στην ηλικία του Αλέξη.
Θυμάμαι πως εκείνη τη μέρα ήμουν στο σαλόνι με τη μαμά μου και την αδερφή μου και δεν είχαμε πάρει χαμπάρι όλη μέρα τι είχε συμβεί.Ανοίξαμε την τηλεόραση και μετά κατευθείαν θυμάμαι πως ανοίξαμε τα παράθυρα για να ακούσουμε τι φασαρία γινόταν στη ΔΕΘ.Κλείσαμε απότομα από παντού γιατί πνιγόμασταν στα χημικά.Κολλήσαμε μανιακά στην τηλεόραση και ακούγαμε τις παραφιλολογίες για το τι έγινε και φυσικά για τα πλιάτσικα στα μεγάλα καταστήματα.Κούγιες και το τσίρκο της αρκούδας.
Την επόμενη μέρα είχα σχολείο.Θυμάμαι πως είχαμε παγώσει όλοι.Συζητούσαμε με τους καθηγηυές μας εκείνη τη μέρα αντί να κάνουμε μάθημα.Δε θυμάμαι αν τελικά έγινε κατάληψη,αλλά σίγουρα είχα κατέβει σε μια πορεία.Ειρηνική τη λες.Φοβόμουν πολύ εκείνες τις μέρες.Σε κάθε βήμα μύριζες καμμένο,δάκρυζες και πνιγόσουν.Όλα ήταν σπασμένα και βανδαλισμένα.Επικρατούσε το χάος το ίδιο.Γυμνή Ελλάδα.Τη μία μερα γκρεμίζονταν,την άλλη χτίζονταν.Θυμάμαι που τότε διάβαζα Schooligans και μιλούσα λίγο με κόσμο από την πρωτεύουσα.Κάποιοι το είδαν σαν επανάσταση,κάποιοι είδαν τον εαυτό τους στη θέση του Αλέξη,κάποιοι είχαν καύλες της ηλικίας.Ακουγα όλο τον κόσμο να παίρνει θέση και μιλούσα με συμμαθητές μου ή τους άκουγα να παθιάζονται με ωριμότητα και απορούσα.
Πώς ξέρουν τί έγινε;
Αυτή ήταν πάντα η απορία μου και δεν τολμούσα καν να τη σκεφτώ.
Μετά από δυο χρόνια που μετακόμισα στα Εξαρχεια,δεν είχα ιδέα τι συμβαίνει σε αυτό το μέρος.Όταν ζεις σε άλλη πόλη και ενημερώνεσαι από τηλεόραση(εχω δυομυσι χρόνια αποχής),δεν φαντάζεστε πόσο λάθος εικόνα έχεις για τον κόσμο.Φοβόμουν.Έκανα μια βόλτα και πέρασα από Μεσολογγίου και Τζαβέλλα.Από τότε έχει πάρει το όνομα του Γρηγορόπουλου.
Τότε κατάλαβα.
Και γι'αυτό και τώρα σας τα λέω αυτά.Μιλάω πολλές φορές με κόσμο και με ρωτάνε πως δε φοβάμαι να μένω στα Εξάρχεια και με κοιτάνε λες και κάνω άθλο ή παίρνω πρέζα.Πώς συνδέονται αυτά τα δυο μη με ρωτήσετε,βγάλτε τα συμπεράσματά σας.Πραγματικά πιστεύω πως οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει και ίσως να μην τους νοιάζει να μάθουν κιόλας.
Ίσως είναι μια αφορμή για να παθιαστούν με κάτι και να ξεσπάσουν.Πάλι καλά.
Μια δολοφονία παιδιού είναι καλή αφορμή για αγώνα στην ελευθερία νομίζω.
Ακόμα και για αυτούς που λένε πως δεν ασχολούνται με "τα πολιτικά" (το οποίο το βρίσκω παράλογο,ανεπίτρεπτο,εξοργιστικό και κωμικοτραγικό ταυτόχρονα)
Από τότε έχω πάει σε αρκετές κινητοποιήσεις και έχω φάει κι εγώ τα χημικά μου.
Ίσως γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω που πάει όλο αυτό και διαφωνώ ριζικά με κάποιες πρακτικά αφηρημένες έννοιες όπως αυτή του κράτους.Από την άλλη,4 χρόνια έχουν περάσει και αναρωτιέμαι για ποιον αγώνα και ποια ελευθερία μιλάμε.Ίσως, δεν έχουμε καταλάβει πάλι και μιλάμε για διαφορετικά πράγματα μεταξύ μας.
Βαβέλ,οχι Ελλάδα.
Μου κάνει εντύπωση να σκέφτομαι πως είμαι συνομήλικη του Αλέξη.
Θα ήταν 20 χρονών σήμερα.Πώς θα ζούσε;Θα πήγαινε στα Εξάρχεια;Θα κάναμε παρέα;Μήπως θα είχε φύγει από την Αθήνα; Ποιός ξέρει.

Χρυσόψαρα είμαστε.
Tα παλούκια τα φάγαμε.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΒΥΣΣΙΝΙ ΦΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟΥ.

Κάναμε ρεπεράζ σήμερα και είδαμε κάτι τρομερούς χώρους
Μακαρι να βγουν και όμορφες ταινίες.
Την προσπάθειά μου την κάνω πάντως να ξέρετε.Εχω ήδη στο μυαλό μου μπόλικες ιδέες,αλλά και πίεση για να τις υλοποιήσω.
Ακολουθεί συνειρμός.
Από μικρή πάντα μάζευα διάφορα που μου έκαναν εντύπωση-ειδικά ξεραμένα λουλουδάκια εβγαζα πάντα από τις τσέπες μου γιατί τα μάζευα και τα ξεχνούσα εκεί.
Ανακάλυψα κάτι μικρά βυσσινί μπιρμπιλάκια σήμερα στο δρόμο που είχαν πέσει από ένα δέντρο.
Τι φυτό να είναι αυτό άραγε; Το μάζεψα για να σας το δείξω κάπως και να μου πείτε τη γνώμη σας.
Περπατώ συνέχεια απο Μεταξουργείο και Κεραμεικό τον τελευταίο καιρό,χαζεύω στην Ομόνοια,έχει παντού φώτα-είναι τρομερό-και ανακαλύπτω ρομαντισμό σε κάθε γωνία.
Μου κάνει εντύπωση που είμαι μακριά από αυτή την κατάσταση.
Το έλεγα και σε ένα φίλο χθες.Πώς αλλάζουν οι καταστάσεις!
Το παρατηρώ συγκεκριμένα στο θέμα του ύπνου.Η μοναξιά στον ύπνο είναι τρομερή.Ειδικά όταν τη συνηθίζεις.Ακόμα δεν μπορώ να απλωθώ στο κρεβάτι μου και κοιμάμαι σαν μπαλίτσα-ίσως είναι και το κρύο.Αλλά πλέον δε ζητάω αγκαλιές και χουχουλιάσματα.Δεν ξέρω γιατί.
Μου λείπουν όλα αυτά.Πολύ μου λείπουν.
Μου φαίνονται μακρινά γαμώτο.Πως αλλάζουν όλα.
Πολλές φορές συνειδητοποιείς αυτή την αλλαγή στα πρόσωπα.
Πρώτο ενικό,πρώτο πληθυντικό.Εμεις κι εγώ.
Εσύ;
Είδα πως δημοσίευσαν στη Lifo το ερωτικό κείμενο μου.
Κοίτα να δεις ρομαντισμό που έχω ώρες ώρες.
Δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω.
Μαλλον θα πέσω για ύπνο και δε θα χρειαστεί να αποφασίσω.Τί πρωτότυπο.
Όπως κάθε βράδυ.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΗΔΗ.

Κοίτα να δεις.Εχουμε Δεκέμβριο.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.Από τώρα;
Περπατάω και βλέπω παντού φωτάκια,στολισμούς,βιαστικό κόσμο με κασκόλ,τα κάστανα στους δρόμους.Στο μάρκετ πλέον παίζει χριστουγεννιάτικη μουσική και έχει παντού πράγματα για το ρεβεγιόν.Ο κόσμος ψωνίζει γαλοπούλες,δαμάσκηνα,κεηκ,ζύμες, κρασιά,περίεργα τυριά και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά του.Εχουν τη διάθεση να ψωνίσουν και ειδικά αυτές τις μέρες αυτό γινεται με πανικό,αλλά πολλοί αφήνουν πράγματα στο ταμείο,αφού δεν τους φτάνουν τα χρήματα.
Αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ αν είχα χρήματα.Θα στολίσω φέτος;Θα γιορτάσω Χριστούγεννα;
Συνήθως μελαγχολώ παραπάνω αυτή την εποχή,αλλά φέτος δεν πρόλαβα ούτε να το συνειδητοποιήσω.Δεν έχω χρόνο.
Εδώ,πέρασε ο Νοέμβριος και δεν έπεσα σε κατάθλιψη ή δε σηκώθηκα να φύγω.Πρωτοφανές.
Σκεφτόμουν το βράδυ χθες πως αυτή η χρονιά για μένα είναι περισσότερο μεταβατική μάλλον.
Καλές είναι και οι αλλαγές,μην είμαι αχάριστη.Αρκεί να έχουν μέτρο και στόχο.Τον τελευταίο καιρό,νιώθω πως μεγάλωσα απότομα,σαν να γέρασα.Και είμαι μόνο 20 χρονών.
Παλιά κάναμε πλούσια τραπέζια στο σπίτι,μαζευόταν όλη η οικογένεια.Ήταν μεγάλη και ωραία τότε.Στολίζαμε τα πάντα,ήμασταν όλοι δεμένοι και χαρούμενοι.Υπήρχε αγάπη παντού.
Παίρναμε δώρα,τρώγαμε και ακούγαμε εορταστικά τραγούδια,βλέπαμε όλοι μαζί τα πυροτεχνηματα,ευχόμασταν ο ένας στον άλλο.Μετά αυτό κατέρρευσε.Θες τα λεφτά,θες οι άνθρωποι,θες η αγάπη...Κάτι χάθηκε.Τα τελευταία χρόνια,όσοι μείναμε τρώμε μεταξύ μας κάτι στα γρήγορα,ευχόμαστε και το διαλύουμε.Εχω πάντα το διλημμα του να πάω ή όχι στη Θεσσαλονίκη.
Ευτυχώς που φέτος δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΦΛΟΥ.

Σήμερα η μέρα ήταν άκρως κινηματογραφική και θέλω να μοιραστώ την απέραντη χαρά μου.
Είδαμε το βουβό ταινιάκι ενός λεπτού που τράβηξα την περασμένη βδομάδα,το οποίο ήταν μεν χαοτικό και θα πρέπει να περάσει από ξεκαθάρισμα για να σας το δείξω,αλλά το αγάπησα και χαμογελούσα σαν χαζή όταν κάποιοι σημαντικοί κινηματογραφιστές μου είπαν πως έχω"ωραία ματιά".
(και δεν εννοούν το λάγνο βλέμμα μου). 
Επειτα βρήκα δυο ηθοποιούς,τους οποίους επέλεξα χθες μεσα από καστ-όπου γέμισα αισιοδοξία βλέποντας φρέσκα άρτομα με τα οποία θα ήθελα να συνεργαστώ.
Περάσαμε μαζί πόσες ώρες της μέρας όπου αν και όλοι κουρασμένοι αναλύσαμε με άπειρους τρόπους το σενάριό μου,κάναμε αυτοσχεδιασμούς,μιλήσαμε,βγήκαμε.
Μέσα μου γεννήθηκαν τρομερά πράγματα απ'όλο αυτό.
Τους αγαπώ τους ηθοποιούς,είναι τρυφερά πλάσματα. 
Κάναμε και το γύρισμά μας.Αντιξοότατες συνθήκες.Βροχή,δρόμος,νύχτα,κούραση.Υπέροχα.
Τους αγαπώ ήδη.
Σας αγαπώ,με κάνατε χαρούμενη.
Μπόρεσα να δω τις ιδέες μου να υπάρχουν και να βιώνονται μέσα από άλλους ανθρώπους, όμορφους,νεους και έξυπνους και αυτό δεν μπορώ να σας εξηγήσω πόσο ανατριχιαστικό είναι.
Ίσως η ταινία να μη βγει τοσο σπουδαία όσο το αίσθημα και η εμπειρία.
Σίγουρα πάντως θα μας μείνει η μνήμη.
Αλλωστε αυτό είμαστε και χωρίς αυτό δεν υπάρχουμε.Με κάτι τέτοιες στιγμές θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε το χρόνο.Μόνο μέσα από τους άλλους παύουμε να φοβόμαστε.Γιατί μέσα από αυτούς γεννιόμαστε και σε αυτούς δίνουμε ζωή.Κι αν αυτό δεν είναι πράξη αγάπης,πείτε μου τι ειναι.