Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΗΔΗ.

Κοίτα να δεις.Εχουμε Δεκέμβριο.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.Από τώρα;
Περπατάω και βλέπω παντού φωτάκια,στολισμούς,βιαστικό κόσμο με κασκόλ,τα κάστανα στους δρόμους.Στο μάρκετ πλέον παίζει χριστουγεννιάτικη μουσική και έχει παντού πράγματα για το ρεβεγιόν.Ο κόσμος ψωνίζει γαλοπούλες,δαμάσκηνα,κεηκ,ζύμες, κρασιά,περίεργα τυριά και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά του.Εχουν τη διάθεση να ψωνίσουν και ειδικά αυτές τις μέρες αυτό γινεται με πανικό,αλλά πολλοί αφήνουν πράγματα στο ταμείο,αφού δεν τους φτάνουν τα χρήματα.
Αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ αν είχα χρήματα.Θα στολίσω φέτος;Θα γιορτάσω Χριστούγεννα;
Συνήθως μελαγχολώ παραπάνω αυτή την εποχή,αλλά φέτος δεν πρόλαβα ούτε να το συνειδητοποιήσω.Δεν έχω χρόνο.
Εδώ,πέρασε ο Νοέμβριος και δεν έπεσα σε κατάθλιψη ή δε σηκώθηκα να φύγω.Πρωτοφανές.
Σκεφτόμουν το βράδυ χθες πως αυτή η χρονιά για μένα είναι περισσότερο μεταβατική μάλλον.
Καλές είναι και οι αλλαγές,μην είμαι αχάριστη.Αρκεί να έχουν μέτρο και στόχο.Τον τελευταίο καιρό,νιώθω πως μεγάλωσα απότομα,σαν να γέρασα.Και είμαι μόνο 20 χρονών.
Παλιά κάναμε πλούσια τραπέζια στο σπίτι,μαζευόταν όλη η οικογένεια.Ήταν μεγάλη και ωραία τότε.Στολίζαμε τα πάντα,ήμασταν όλοι δεμένοι και χαρούμενοι.Υπήρχε αγάπη παντού.
Παίρναμε δώρα,τρώγαμε και ακούγαμε εορταστικά τραγούδια,βλέπαμε όλοι μαζί τα πυροτεχνηματα,ευχόμασταν ο ένας στον άλλο.Μετά αυτό κατέρρευσε.Θες τα λεφτά,θες οι άνθρωποι,θες η αγάπη...Κάτι χάθηκε.Τα τελευταία χρόνια,όσοι μείναμε τρώμε μεταξύ μας κάτι στα γρήγορα,ευχόμαστε και το διαλύουμε.Εχω πάντα το διλημμα του να πάω ή όχι στη Θεσσαλονίκη.
Ευτυχώς που φέτος δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου