Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΕΝ ΕΣΠΑΣΕ.

Τις προάλλες είχα γράψει για μια ιδέα που είχα να παίζαμε σπασμένο τηλέφωνο στην πλατεία Συντάγματος.Θα σας πω τι έγινε.
Εφυγα μέσα σε πανικό από ένα βουνό στο οποίο ήμουν για γύρισμα,αφού έπρηξα όλο το συνεργείο και έφτασα στην πλατεία.Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με κανέναν αφού το τηλέφωνό μου είχε κλείσει από μπαταρία.Τραγική ειρωνεία.Εν τω μεταξύ συνειδητοποιώ πως παραέχει κόσμο και κάτι συμβαίνει.Κάνω ένα σκανάρισμα όσο αναρωτιέμαι πως θα βρεθώ με όποιον έρθει και με όσους δε με έχουν δει ποτέ από κοντά και βλέπω πως έχει αντιφασιστική διαδήλωση,αρχίζει και μαζευεται κι άλλος κόσμος,έρχονται δημοσιογράφοι,κάμερες,γνωστές φυσιογνωμίες μοιράζουν φυλλάδια,πλανόδιοι τρέχουν,τρελοί μιλάνε μόνοι τους,ευρωπαίοι ακτιβιστές πετάνε αφίσες και πανό κατά των νεοναζί και κοινώς γίνεται της μουρλής.Παράλληλη δράση παιδάκια που χορεύουν σαν να τους έβαλες μπαταρίες στον κώλο, ο Μίκυ Μαους με τη Μίνυ και άλλες μασκοτ βγάζουν φωτογραφίες με περαστικους,καπου εκεί και κάλαντα,δέντρα,αγιος Βασίλης,κορίτσια με γαλάζιες γαλότσες,διαφημιστικές,φασαρία κλπ.
Ηταν το ιδανικό σκηνικό για το σπασμένο τηλέφωνο.Αρχισαν να με βρίσκουν στην τύχη γνωστοί και φίλοι,πιάναμε την κουβέντα,μίλησα και με άσχετο κόσμο αλλά ήταν φυσικά αδυνατο να συντονιστεί κάτι.Μετά ενημερώθηκα πως με έψαχναν κάποιοι,άλλοι δεν ήρθαν,άλλοι θεώρησαν πως είναι βλακώδες αυτό και με κορόδευαν,αλλοι γούσταραν πολύ και άλλα κλασικά.
Εγώ έχω να πω πως χάρηκα τόσο πολύ όταν είδα αυτό το χάος να συμβαίνει που θεώρησα πως δεν υπάρχει πιο γνήσιο σπασμένο τηλέφωνο απο αυτό.Ψυχιατρείο.Τράβηξα διάφορα πλάνα και ίσως τα αξιοποιήσω.
Τελικά αφού παρατήρησα με χαμόγελο ως τα αφτιά όλο αυτό το θέατρο του παραλογου,πήγαμε βόλτα με τη φίλη μου τη Μ.,τραγουδήσαμε το Last Christmas,συζητήσαμε με τη φίλη μας τη Ν. για το οικονομικό μας χάλι,πετύχαμε ελεγκτή στο λεωφορείο και τη γλιτώσαμε (πρεπει να δηλωσω ικανοποιημένη με την ψυχραιμία και την υποκριτική μου σε αυτό το σημείο), κάναμε free hugs σε κάτι παιδάκια στην επιστροφή και φτάσαμε τους διαλόγους μας σε επίπεδα Μπέκετ.
Από όλο αυτό βγαίνει το εξής συμπέρασμα.
1.Η μέρα μας θα είναι πάντα απρόβλεπτη,αλλά μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για αυτό.
2.Είναι υπέροχο πράγμα να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους και να νιώθεις πως σε στηρίζουν.Εστω με μια Free Hug που δεν περιμένεις να πάρεις ή να δώσεις.
3.Θα φτιάξω βίντεο για αυτή τη μέρα για να δείτε τη γιορτινή Αθήνα μας στο μεγαλείο της.Η σύγχυση προσωποποιημένη.
4.Το σπασμένο τηλέφωνο,θα γίνει πριν φύγω στη Γερμανία και ελπίζω να σας δω εκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου