Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Κάποιος χτυπάει την πόρτα.Αυτή γυρνάει πλευρό και κουκουλώνεται με το σκέπασμα για να μην ακούει τη φασαρία.Αυτή τη φορά χτυπά και το κουδούνι.Σηκώνεται νευριασμένη και ακουμπώντας στον τοίχο βάζει τη ζακέτα της.Ξεμμαλισμένη απο τον υπνο και με μισό μάτι ανοίγει την πόρτα και βλέπει τρία παιδάκια με κόκκινα σκουφιά και τριγωνάκια στα χέρια.Αυτο δεν το περίμενε."Να τα πούμε;" Κουνάει απλά το κεφάλι χωρίς να βγάζει λέξη.Τα παιδιά αρχίζουν να λένε τα κάλαντα. Ξαφνικά τραγουδάει κι αυτή μαζί τους,δυνατά.Τα παιδιά παγώνουν και κοιτάζονται με αμηχανία μεταξύ τους.Αυτή συνεχίζει να τραγουδάει με όση φωνή έχει,σκύβει και τα αγκαλιάζει με λυγμούς.

Την ακούμε να λέει μια ιστορία από το παρελθόν της που της φαίνεται αστεία καθώς περπατάει με μια κούπα ζεστό τσάι από την κουζίνα στο σαλόνι. Τα τρία παιδιά κάθονται στον καναπέ και εξακολουθουν να κοιτούν με αμηχανία.Το ένα απο τα τρία τσιμπολογάει ένα κομματι κέηκ καρότο με λευκό γλάσο από Φιλαδέλφια.

Φεύγοντας από το σπιτι τα παιδιά αποφασίζουν ομόφωνα να επιστρέψουν στους γονείς τους και πως δεν τους αρέσει να λένε τα κάλαντα τελικά.Αυτή κατευθύνεται στο φούρνο.Εχει πολύ κόσμο.Το ίδιο και σε όλα τα επόμενα μαγαζια που συναντά στο δρόμο της.Η ώρα έχει περάσει,πρέπει να μπει σε κάποιο.Ζητάει ένα κουλουρι.Δεν έχει τέτοια ώρα.Ρωτάει αν έχει τσουρεκάκι."Μόνο μεγάλο τσουρέκι έχει,όχι ατομικό.Είναι γιορτές",της εξηγεί η κοπέλα στο ταμείο με σπαστή προφορά και υποτιμητικό ύφος.''Α,σωστά.Μάλιστα",απαντάει αυτή βγαίνοντας.Στον επομενο φούρνο η συζήτηση επαναλαμβάνεται μόνο που εκεί της εξηγούν πως θα κλείσουν σε λιγο γιατί είναι γιορτές και τέτοια ώρα δε θα βρει τίποτα.Μεχρι να την εξυπηρετήσουν ακούει τις ιστορίες που έχουν να πουν δυο τακτικοί πελάτες με την αντιπαθητική φουρνάρισα.Σκέφτεται πόσο τους βαριέται και πως αυτός είναι λόγος να αγαπήσει τα περιπτερα ή κάποιο μεγάλο σουπερ μάρκετ.Το πήρε απόφαση,δε θα φάει τελικά.

Καθώς επιστρέφει σπίτι της,μιλάει στο τηλέφωνο με τη μητέρα της.Της παραπονιέται πως είναι κουρασμένη γιατί ήταν όλη τη μέρα στον υπολογιστή και της ζητά συγνώμη που δε θα πάει στο οικογενειακό τραπέζι.Της λέει γελώντας πως είναι κατάρα το ότι προσέχει τόσες λεπτομέρεις και αναρωτιέται πως θα ήταν να έβλεπε μια ταινία γεμάτη μικρά λάθη από πλάνο σε πλάνο.Τι ψυχαναγκασμός,Δε θα ήξερε που να πρωτοκοιτάξει.

Στο σπίτι πλέον,μαζεύει ποτήρια και πιάτα από το σαλόνι.Στη διαδρομή της για την κουζίνα κλωτσάει από τη μέση του δρόμου όλα τα έπιπλα.Επιστρέφει και ανοίγει τον προτζέκτορα που είναι συνδεδεμένος με το λαπτοπ της.Είναι ήδη ρυθμισμένος να παίζει ένα βίντεο σε λούπα.Στο βιντεο ημίγυμνα καλλίγραμα σώματα χορεύουν ξέφρενα σε ντίσκο.Το προβάλλει στον τοίχο της.Κλείνει όλα τα φώτα και παίρνει έναν φακό στα χέρια της.Μπαίνει στη μέση του τοίχου και χορεύει.Παράνοια.

Ανοίγει τα φώτα και παίρνει το λαπτοπ στο μπάνιο. Βάζει ένα πλέηλιστ που ξεκινά με ηλεκτρονική μουσική,γίνεται ποπ και μετά ορχηστρική και ατμοσφαιρική.Μπαίνει και κάνει μπάνιο.Της αρεσει να συγκεντρώνεται εκεί μέσα με κλειστή την κουρτίνα και να γεμίζει με υδρατμούς το δωμάτιο.Μόλις βγει,τυλίγεται με την πετσέτα και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη με τους αγκώνες στην εταζιέρα και κοιτάει από πολύ κοντά το πρόσωπο της χωρίς να κουνιέται από τη θέση της.Το πλέηλιστ τελειώνει και αυτή ντύνεται.Λέει από μέσα της φράσεις που καιρό θέλει να πει σε κάποιον και φαντάζεται ένα διάλογό τους.Το κάνει πρόβα πολλές φορές με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.Όταν βρει αυτό που της αρέσει,με το σωστό ύφος το λεει δυνατά.

Μπαίνει στο δωμάτιό της.Κλείνει τα φώτα.Κοιτάει το ταβάνι.Της αρέσει που βλέπει μόνο την αντανάκλαση από το φως που έχει το απέναντι στολισμένο σπίτι.Kάποια στιγμή την παίρνει ο ύπνος.Το σώμα της είναι σε σχήμα μπάλας για να μην κρυώνει.Της πέφτει στο πάτωμα το ένα από τα δύο παπλώματα που τη σκεπάζει,αλλά δεν έχει κουράγιο να το μαζέψει.

Ξυπνάει από τη μουσική που έχουν οι διπλανοί.Είναι ακόμα στην ίδια κουλουριασμένη στάση.
Κάνει ένα ζεστό τσάι με λεμόνι και κάθεται στο γραφείο. 
'Χριστούγεννα",σκέφτεται.

1 σχόλιο: