Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

20/12/2012 σήμερα και απ΄ότι κατάλαβα, κάτι ακούστηκε πως αύριο είναι το τέλος του κόσμου.
Όλα τελευταία τα μαθαίνω ρε παιδια.
Πρέπει να σκεφτώ τι θέλω να κάνω πριν τελειώσουν όλα δηλαδη; 'Η να κάνω απολογισμό για όσα έχω κάνει; Προλαβαίνω να μετανιώσω και να διορθώσω πράγματα; Μου μένει χρόνος να νιώσω ευτυχισμένη που έζησα αρκετά πράγματα; Ήταν αρκετά αυτά που έζησα; Θα ζούσα περισσότερα αν δεν τελείωνε ο κόσμος;
Στο λίγο χρόνο που μας απομένει λοιπόν θα σας μιλήσω ειλικρινά.Εγώ κι εσείς είμαστε.

Εχω ζήσει 20 χρόνια μέσα στα οποία είχα όμορφα παιδικά χρόνια,πολύ καθαρές και έντονες αναμνήσεις από αρκετά μικρή,έπαιζα πιο πολύ μόνη μου παρά με άλλα παιδιά,δεν μπορώ να πω ποτέ πως ήμουν σταθερή με φίλους ή παρέες.Με ενοχλεί αυτό.Αισθάνομαι πολύ μόνη καποιες φορές.Με συγκινεί όταν βλέπω πως δεν είμαι.Εχω νιώσει πλήρης και κατάλαβα πως είναι να μην είσαι μόνος.Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.Ίσως είναι το μόνο πράγμα που θα κυνηγούσα να αλλάξω στη ζωή μου και να επιστρέψω πίσω σε αυτό για να χωθώ μέσα του και να το ξαναζησω.Μου άρεσε πάντα να μου δίνουν σημασία και να αισθάνομαι σημαντική για άλλους ανθρώπους,αλλά πάντα ήμουν ενοχική γι αυτό ενώ το θεωρώ απλό ανθρώπινο αίσθημα.Δεν αισθάνθηκα όμορφη παρά μόνο σε στιγμές.Εχω τασεις φυγης.Φευγω απο σπιτια,πολεις,καταστασεις,ζωές.Αν και στην ουσία μένω σταθερή στο μυαλό μου με τα σκηνικά να αλλάζουν γύρω μου.Δε θέλω να φεύγω απο κάπου,μου λειπουν πραγματα,δενομαι και δεν μπορω να ξεχασω.Αλλα τί άλλο να κάνω;Είμαι φλύαρη και με στεναχωρεί όταν με κατηγορούν γι αυτό.Θέλω να πω πολλά,θέλωνα γράψω πολλά,σκέφτομαι πολλά.Βρίσκω την ισορροπία κάπου ανάμεσα στην οπτική έκφραση και τη λεκτική.Θέλω τουλάχιστον.Πολλά θέλω.Τρέχω για να προλάβω γιατί φοβάμαι το χρόνο.Αλλά δεν πιέζομαι γι αυτό.Πιέζομαι μόνο όταν βλέπω πως δεν ελέγχω πράγματα.Με πιάνει θλίψη και μελαγχολία εύκολα,έτσι είμαι.Αλλά προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη.Και αυτό προσπαθώ να περάσω και στους άλλους.Με ανησυχούν οι άλλοι.Θέλω να τους καταλαβαίνω και να επικοινωνούμε.Είναι η ελάχιστη ανθρώπινη πράξη.Παρατηρώ πολύ τους ανθρώπους και πάντα τους ομορφαίνω μέσα μου.Μιλάω μαζί τους,μαθαίνω.Αυτό το έμαθα από την οικογένεια μου που μου μιλούσαν συνέχεια και άκουγα ιστορίες.Αγαπώ τις ιστορίες.Είμαι ιστορίες.Κι εσείς είστε.Μου έρχονται διαφορετικά πράγματα να σας πω.Για τις μουσικές που άκουγα,για τα όνειρα που έκανα,τους χορούς που έριξα στο δωμάτιό μου,τις περφόρμανς μου,τι έχω κάνει σε σχέση με την τέχνη,τους ανθρώπους που θυμάμαι και θα μου λείψουν τώρα που ο κόσμος θα τελειώσει.Πόσα θέλω να κάνω ακόμα.Ου.Με τρομάζει η σκέψη αυτή έστω και τόσο υποθετική.Είμαι ικανη να αρχισω να παιρνω τηλεφωνα για να αποχαιρετήσω.Δεν ξέρω.Θα ήθελα να αφήσω κάτι πίσω μου.Αλλά αφού θα τελειώσει ο κόσμος ποιός θα το βρεί;Σιγά.Τί θα άφηνα;Χμ.
Ετσι λοιπόν σας αποχαιρετώ κι εγώ.Χαρηκα που μπόρεσα έστω κι έτσι να επικοινωνήσω μαζί σας.Ελπίζω να είστε ευτυχισμένοι με τις ζωές σας και να βλέπετε περισσότερα πράγματα που σας κανουν να χαμογελάτε από αυτά που σας θλίβουν.Παρελθόν είναι,αγαπήστε το.Μπορείτε να το δείτε σαν αφορμή να μιλήσετε σε ανθρώπους σας ή σε αγνώστους (ή σε εμένα.)

Σας αγαπώ,
Το άρτομό σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου