Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ.

Δεκέμβρης 2008.
Ημουν στη Θεσσαλονίκη.
Ήμουν 16 χρονών,στην ηλικία του Αλέξη.
Θυμάμαι πως εκείνη τη μέρα ήμουν στο σαλόνι με τη μαμά μου και την αδερφή μου και δεν είχαμε πάρει χαμπάρι όλη μέρα τι είχε συμβεί.Ανοίξαμε την τηλεόραση και μετά κατευθείαν θυμάμαι πως ανοίξαμε τα παράθυρα για να ακούσουμε τι φασαρία γινόταν στη ΔΕΘ.Κλείσαμε απότομα από παντού γιατί πνιγόμασταν στα χημικά.Κολλήσαμε μανιακά στην τηλεόραση και ακούγαμε τις παραφιλολογίες για το τι έγινε και φυσικά για τα πλιάτσικα στα μεγάλα καταστήματα.Κούγιες και το τσίρκο της αρκούδας.
Την επόμενη μέρα είχα σχολείο.Θυμάμαι πως είχαμε παγώσει όλοι.Συζητούσαμε με τους καθηγηυές μας εκείνη τη μέρα αντί να κάνουμε μάθημα.Δε θυμάμαι αν τελικά έγινε κατάληψη,αλλά σίγουρα είχα κατέβει σε μια πορεία.Ειρηνική τη λες.Φοβόμουν πολύ εκείνες τις μέρες.Σε κάθε βήμα μύριζες καμμένο,δάκρυζες και πνιγόσουν.Όλα ήταν σπασμένα και βανδαλισμένα.Επικρατούσε το χάος το ίδιο.Γυμνή Ελλάδα.Τη μία μερα γκρεμίζονταν,την άλλη χτίζονταν.Θυμάμαι που τότε διάβαζα Schooligans και μιλούσα λίγο με κόσμο από την πρωτεύουσα.Κάποιοι το είδαν σαν επανάσταση,κάποιοι είδαν τον εαυτό τους στη θέση του Αλέξη,κάποιοι είχαν καύλες της ηλικίας.Ακουγα όλο τον κόσμο να παίρνει θέση και μιλούσα με συμμαθητές μου ή τους άκουγα να παθιάζονται με ωριμότητα και απορούσα.
Πώς ξέρουν τί έγινε;
Αυτή ήταν πάντα η απορία μου και δεν τολμούσα καν να τη σκεφτώ.
Μετά από δυο χρόνια που μετακόμισα στα Εξαρχεια,δεν είχα ιδέα τι συμβαίνει σε αυτό το μέρος.Όταν ζεις σε άλλη πόλη και ενημερώνεσαι από τηλεόραση(εχω δυομυσι χρόνια αποχής),δεν φαντάζεστε πόσο λάθος εικόνα έχεις για τον κόσμο.Φοβόμουν.Έκανα μια βόλτα και πέρασα από Μεσολογγίου και Τζαβέλλα.Από τότε έχει πάρει το όνομα του Γρηγορόπουλου.
Τότε κατάλαβα.
Και γι'αυτό και τώρα σας τα λέω αυτά.Μιλάω πολλές φορές με κόσμο και με ρωτάνε πως δε φοβάμαι να μένω στα Εξάρχεια και με κοιτάνε λες και κάνω άθλο ή παίρνω πρέζα.Πώς συνδέονται αυτά τα δυο μη με ρωτήσετε,βγάλτε τα συμπεράσματά σας.Πραγματικά πιστεύω πως οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει και ίσως να μην τους νοιάζει να μάθουν κιόλας.
Ίσως είναι μια αφορμή για να παθιαστούν με κάτι και να ξεσπάσουν.Πάλι καλά.
Μια δολοφονία παιδιού είναι καλή αφορμή για αγώνα στην ελευθερία νομίζω.
Ακόμα και για αυτούς που λένε πως δεν ασχολούνται με "τα πολιτικά" (το οποίο το βρίσκω παράλογο,ανεπίτρεπτο,εξοργιστικό και κωμικοτραγικό ταυτόχρονα)
Από τότε έχω πάει σε αρκετές κινητοποιήσεις και έχω φάει κι εγώ τα χημικά μου.
Ίσως γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω που πάει όλο αυτό και διαφωνώ ριζικά με κάποιες πρακτικά αφηρημένες έννοιες όπως αυτή του κράτους.Από την άλλη,4 χρόνια έχουν περάσει και αναρωτιέμαι για ποιον αγώνα και ποια ελευθερία μιλάμε.Ίσως, δεν έχουμε καταλάβει πάλι και μιλάμε για διαφορετικά πράγματα μεταξύ μας.
Βαβέλ,οχι Ελλάδα.
Μου κάνει εντύπωση να σκέφτομαι πως είμαι συνομήλικη του Αλέξη.
Θα ήταν 20 χρονών σήμερα.Πώς θα ζούσε;Θα πήγαινε στα Εξάρχεια;Θα κάναμε παρέα;Μήπως θα είχε φύγει από την Αθήνα; Ποιός ξέρει.

Χρυσόψαρα είμαστε.
Tα παλούκια τα φάγαμε.

2 σχόλια:

  1. Στην αρχή σκεφτόμουν να γράψω διάφορα.
    Για το πως ήμουν κι εγώ στην ηλικία του Αλέξανδρου τότε, για το πως εκεί που έμενα εγώ κανείς δεν πήρε χαμπάρι και για το πόσο με εξόργιζε το γεγονός ότι μόνο εγώ εξοργιζόμουν... Για τις παρόμοιες συζητήσεις στην τάξη, για την αδικία που ένιωθα, για "τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι" που μιλάνε όλοι... Δεν έχει όμως ιδιαίτερη σημασία τελικά.

    Διάβασα το κείμενο σου στη λάιφο.
    Μου άρεσε.
    Ο τρόπος που γράφεις μου θυμίζει λίγο εμένα, ίσως γι αυτό. Και γι αυτό.

    Καλώς σε βρήκα λοιπόν...

    Μ.Χ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίο να βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι πράγματα,ειδικά αν αυτά είναι ιδέες,ε;

      Χαρά μου λοιπόν,μικρέ Χείμαρρε,που με βρήκες.

      Διαγραφή