Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΔΩΡΟΥ.


Πάντα μου άρεσαν τα δώρα.Σας έχω ξαναπεί στο παρελθόν με αφορμή τα γενέθλιά μου πόσο δε μου αρέσει η ενοχικότητα στο θέμα του να θες να σου κάνουν δώρα οι άλλοι.
Εχω συνδιάσει τα δώρα με τα χριστούγεννα και τα γενέθλια.(Γιατί να είναι μόνο μια φορά το χρόνο;)
Όταν ήμουν μικρή μου έκαναν πολλά δώρα.
Ήταν άλλη η οικονομική κατάσταση τότε,τα παιχνίδια ήταν στην καλύτερη τους φάση,η οικογένειά μου ήταν υπέροχη,όλα παραμυθένια.
Είχα φτιάξει το μεγάλο νεοκλασικό σπίτι playmobil,βιβλία και μινιατούρες από ταινίες της disney,βιντεοκασέτες,view master και άλλα-μα κυρίως κούκλες και ό,τι σχετίζεται με αυτές.
Όταν ήταν η σειρά μου να πάρω δώρα πάντα έψαχνα πολύ και τελικά απογοητευόμουν.
Στο τελος κατέληγα να φτιάχνω κάτι.Ευτυχώς,πιάνουν τα χέρια μου.
Τα τελευταία χρονια, τα δώρα που παίρνω τα μετρώ πολύ παραπάνω και τα εκτιμώ απεριόριστα.
Κάνω κι εγώ δώρα στον εαυτό μου μια στο τόσο.΄Η τουλάχιστον ετσι δικαιολογώ τα ελάχιστα έξοδα μου πέραν των βασικών αναγκών.
Στους δικούς μου ανθρώπους αν δεν έχω βρει κάτι που να πω πως είναι ειδικά για αυτούς φτιάχνω δώρα και τα φτιάχνω με πολλή αγάπη.Χρησιμοποιώ μνήμη,αγάπη και μικροπραγματάκια που μας συνδέουν ή που θα ήθελα να μας συνδέουν.
Πολλά τέτοια δώρα έχω φτιάξει και δεν τα έχω δώσει ποτέ.
Το πιο πρόσφατο ήταν ένα δώρο σε ένα αγόρι.Toυ είχα φτιάξει ένα βιβλίο.
Το δικό του βιβλίο με πράγματα τα οποία θα ήθελα να κάνουμε μαζί,θυμόμουν από αυτόν,πράγματα που είχαμε συζητήσει πολλές φορες και ήξερα πως είχε στο μυαλό του.
Για να μην τα ξεχάσει.Ηταν και χρυσόψαρο,βλέπετε.
Δεν του το έδωσα και μάλλον δε θα του το δώσω ποτέ.
Τουλάχιστον θα τα θυμάμαι εγώ.
Να γιατί τα δώρα είναι μεγάλη υπόθεση.
Από του χρόνου θα αρχίσω να παίρνω έτοιμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου