Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

POP IS DEAD.

Όταν βλέπω κάποιο εμπορικό ποπ βίντεο,χαζεύω εντελώς.
Χαίρομαι,θέλω να χορέψω,νιώθω ανάλαφρη λες και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στον κόσμο και η ζωή είναι ένα αμερικάνικο όνειρο.Αναρωτιέμαι, αν όντως θα μπορούσα να είμαι κι εγώ σαν κάποια από αυτες τις κοπέλες που βλέπω σε αυτά τα κλιπς.Μου φαίνεται πως θα ημουν πολύ ευτυχισμένη τότε.Η απόσταση μου φαίνεται έτη φωτός μακριά.Σοκαριστικό.
Δεν ξέρω πως περνάει την ημέρα της η Μπρίτνευ,για παράδειγμα,αλλά υποθέτω πως είναι διαφορετική από τη δική μου.Απορώ.Τί μπορεί να κάνει όλη της τη μέρα;
Σίγουρα όχι να σκέφτεται τι θα έκανα εγώ στη δική μου μέρα.Χμ.
Είμαι πολύ περίεργη να καταλάβω τις κοινωνικές επιλογές.Συνθήκη ή προσωπικότητα;
Με βλέπω στον καθρέφτη.Είμαι 20 χρονών.
Ώρες ώρες πολύ θα ήθελα να μπορώ στην ηλικία αυτή να ζω όσο ανάλαφρα νομίζω πως ζουν οι κοπέλες των κλιπ με τα σέξι μοδάτα τους ρούχα,τους μονίμως καυλωμένους χορούς,τα μαλλιά κομμωτηρίου,τα σώματα γυμναστηρίου,το μακιγιάζ και τα χαμόγελα καρφιτσωμένα στα αφτιά.Θα ήθελα να περπατάω σε slow motion και να γοητεύω ακόμα και τις κολώνες της ΔΕΗ όταν στρίβω το κεφάλι μου.

Μετά ξυπνάω,πηγαίνω στον καθρεφτη,γυρνάω σε slow motion, με κοιτάω και γελάω.
Μπα,λέω να με αγαπήσω κι έτσι.Ετσι έχει περισσότερη πλάκα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου